Sigaw Ng Puso Novels & Stories

Dahil lang kumain ako ng isa pang extra na paa ng manok kaysa sa kapatid kong lalaki, pinalayas ako ng tatay ko mula sa bahay sa gitna ng isang snowstorm. Noong tumagal, ang tatay ko na isang archeologist ay nahukay ang aking katawan. Dahil sa nawawalang ulo ko, hindi niya ako nakilala. Kahit na noong nakita niya ang katawan ay may parehong mga peklat na meron ako, wala siyang pakialam. Pagkatapos, ang nanay ko ay kinuha ang aking puso at pinakita ito sa kanyang mga estudyante. “Ngayong araw, pag aralan natin ang puso ng isang taong may congenital heart disease.” Minsan niyang sinabi na makikilala niya ako kahit na anuman ang itsura ko. Mama, ngayon at ang tanging natitira sa akin ay ang

Pero bakit pumitlag bigla ang puso niya? " Sweetheart, please say something." Nakikiusap ang tinig na untag sa kanya ng binata. Nakita ng dalaga ang nangungusap na mga mata nito na may lungkot. Para namang piniga ang puso niya. Mahal naman niya ito kahit noon pa. Nasaktan man ang puso niya pero ito'y agad naghilom nang sabihin nitong humihingi ito ng sorry sa kanya. Ang bigat sa kanyang dibdib ay biglang naglahong parang bula. Awtomatikong tumaas ang libreng kamay ng dalaga at humaplos iyon sa pisngi ng binata.

sagot ni Haru. Pero mukhang insist si Lin sa sagot ni Haru. "Ang sa pagkakaalam ko lang ay, ang tanging gawain ng puso ay magproduce ng more bloods sa katawan. Di ko naman nabasa sa science namin about sa respiratory organs na ang puso ang dahilan ng pagmamahal." saad ni Lin.

sigaw ko, ang aking hininga ay naging mas malapot, mas horny, at mas desperado habang ang lason sa aking dugo ay muling sumiklab dahil sa matinding takot at pagnanasa. "Sabi ng doktor, hangga't mataas ang heart rate mo, hindi ka mamamatay," Dik hissed, his eyes widening in pure, unadulterated horniness. "Gagawin nating dalawang daan ang tibok ng puso mo, baby. Panoorin mo kung paano ko wawasakin ang hiyas mo sa harap ng pagsabog ng mundong ito!"

Empower Sa bisig ng pag-ibig, ang puso’y tumitibay. Hindi ito tanikala, kundi pakpak na nagpapalipad sa atin tungo sa liwanag ng ating pagkatao 👨‍⚕️ HIDEO ADONIS Parang isang kisap-mata lang ay Pebrero na pala. Ni hindi ko man lang namalayan, kung hindi ko pa napansin ang petsa sa table calendar.

Wasak na wasak na naman ang puso niya na kanina lang ay ubod ng saya! "Shit! Kailan ba matitigil ito!? Bakit kailangang maudlot ang kasiyahan sa puso ko? Isinumpa na ba ang buhay ko? Nagbago naman ako pero bakit hindi pa rin sapat! Ano pa bang kulang? Ano pa bang kailangan kong gawin!?" Sigaw niya sa sarili dahil sa labis na paghihinagpis.

"Raisha! Gising ka!" Isang malakas na pagyanig ang nagpabalik sa akin sa kasalukuyan. Mabilis akong napaupo, hingal at pawis na pawis. My heart pounded so hard, I felt like it would burst out of my chest. I gasped for air, my lungs burning. "Raisha..."

Dahil sa ekspresyon ng mukha ni Angelo ay napuno ng tensyon sa loob ng silid. Mula sa kanyang bulsa, naglabas si Angelo ng isang business card at walang pag-aalinlangan na ibinato sa mukha ni Orlinda. Aksidenteng humiwa sa pisngi ni Orlinda ang gilid ng card bago ito nalaglag sa carpet. ‘’Kilalanin mo ang lalaking ‘yan,’’ mahina ngunit puno ng awtoridad ang tono. ‘’Siguraduhin mong mabubuntis ka niya.’’

Potek! Papalapit siya ng palapit sa gawi ko kaya pabilis rin ng pabilis ang pagtibok ng aking puso.Para akong naliligo sa sarili kong pawis.Pakiramdam ko tuloy,kasalanan na titigan siya kanina lamang.

Sa wakas ay nagkaroon na ako ng lakas ng loob magreply. Me: Ang lakas talaga ng tingin neto sa sarili niya. Lazarus: Hahaha! Pero di nga kinilig ka nga? Sabi na. Mas malakas tama mo sakin, eh. Me: Ang feeling! Lazarus: I love you. Ayan na naman! Tangina! Ganito ba kapag kinikilig? Hindi ko pa ito nararanasan noon. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Parang may mga naglalaro sa tiyan ko na kung ano.