Novel & Cerita Silencing Voices

A voice stroking my fear as the world disappeared before my eyes. “You’re the quiet kind of comfort, a strange familiar bliss… I breathe into the silence… so I sing… soft as rain that falls when no one sees. Sing… like the world is gen—” “Serene.” The sound stopped the moment her name left my lips. I heard of sudden movement—soft, but filled with shock. The sound of a hand quickly covering a mouth. A small step backward, too careful—too guilty. “Si Krixaine,” Senior Maria corrected gently.

Ilang segundo ng pagtititigan, hanggang siya na ang unang umiwas. “Fine,” sabi niya, malamig ang tono. “Just remember, Dave, your silence says more than you think.” At tuloy-tuloy siyang lumabas ng opisina, walang lingon, walang paalam. Pagkasara ng pinto, saka lang ako nakahinga nang malalim. “Silence says more than you think.” Tama siya. Pero minsan, ‘yung katahimikan din ang tanging paraan para hindi mo masabi ang mga bagay na kayang sumira sa lahat.

I set my phone in silent mode because of what he told me. Ayaw ko naman na putulin ang komunikasiyon ko sa ex-boyfriend ko na si Miguel kaya para hindi niya mapansin na hindi ko naman ginawa ang iniuutos niya sa akin ay mas mabuti na i-silent mode ko ang phone ko. Halimbawa na tumatawag sa akin si Miguel, hindi niya maririnig o mapapansin 'yon. Ako lang naman ang makakapansin o makakakita at hindi siya. Kailangan ko rin na mag-ingat para hindi talaga ako mabuking niya na hindi ko naman sinusunod ang nais niyang gawin ko.

Walang malinaw na paninira. Sa unang tingin, mukhang gumana. Corporate silence. Calculated doubt. Controlled chaos. Ang klase ng gulo na sanay siyang likhain—iyong hindi agad sumisigaw, pero dahan-dahang pumapasok sa bitak ng reputasyon ng kalaban.

“Paano kung hindi ko kaya? Paano kung makita nilang natatakot ako?” Umiling siya. “That’s why you must put these rules in your mind....” “Rule 1: Keep your head up and your eyes sharp. Kapag may tumingin sa'yo, salubungin mo. Huwag kang iiwas ng tingin.” “Rule 2: Silence is your best weapon. Hindi mo kailangang magpaliwanag sa kahit kanino. Kung may magtanong sa'yo na hindi mo gustong sagutin, titigan mo lang sila. Let them drown in their own words.”

Pinakinggan niyo ba? Sinampal ko naman ang kabilang pisngi niya kaya may sugat siya sa pisngi. Itinutok ko sa kaniyang noo ang aking silencer bago kalabitin ang gatilyo. Direktang tumama ang bala nito sa kaniyang noo. Hindi nila maririnig ang putok dahil sa silencer na gamit ko. Ang pagbaksak niya ang gumising sa mga kasama niya dahil narinig ko ang pagbangon ng mga tao. Kaya agad-agad akong lumabas ng bahay nila. Ngunit narinig kong napansin ako ng isa sa mga anak niya.

“Gabriel—!” “GO!” IN THE HALLWAY Silas walked calmly, unfazed by the alarms or security guards aiming rifles at him. “Stand down!” Gabriel ordered through the speakers. Silas didn’t even flinch. He simply looked at the guards—and they dropped their weapons, eyes turning blank. One by one, they started turning their guns on themselves. “NO!” Gabriel shouted, slamming the override to shut down the neural frequencies, but it was too late. Blood painted the walls. Silas stepped over the bodies like stepping through puddles.

“No one will print a story I don’t allow.” Ang matter-of-factness ng sinabi niya ay nagkabog pero nagbigay sa higpit at kasiguraduhan sa dibdib niya. Hindi siya naglalabas ng mayabang na tono — hindi iyon kayabangan. It was… certain, controlled and been take care of. “You… silenced them,” Bella whispered. “I redirected them,” he corrected. “There’s a difference. The world is watching, Isabella. They want a show. They’ll have one. But it will be the one I script.”

Hindi siya yung sisigaw ka o tatakbo nang walang direksyon habang nagmamadali ang tibok ng puso mo. Sometimes… it comes as silence. Dumarating ito bilang isang mabigat, malamig, at nakamamatay na katahimikan. Yung tipong alam mong may malaking gumuho, pero walang kahit isang tunog ng pagbagsak ang bumasag sa paligid mo.

wika ko Naman Dito at agad na kinuha Ang silencer. Agad ko namang pinaputukan Ang kaniyang paa, dahilan upang mapasigaw siya ulit ng malakas. “ Hindi mo magugustuhan ang susunod kung gagawin kung Hindi ka titigil sa pagpasok sa system namin” natatawa ko namang wika Dito. Agad ko namang inapakan Ang kaniyang paa, kaya umalingawngaw Naman Ang kaniyang sigaw.