Silencing Voices Novels & Stories

he said without hesitation, his voice deep and steady—enough to make the crowd fall silent for a moment. Napatinginan ang mga reporters sa isa’t isa, halatang gulat sa narinig. Ang ilan ay agad nagsimulang magtanong muli, ngunit sa sandaling iyon, ang tanging naririnig ko lamang ay ang malakas na tibok ng aking puso at ang malamig na tinig ni Mr. Sylvara na umalingawngaw sa gitna ng mga flash ng camera

Napakagat labi ako dahil nakalimutan kong naka silent pala ang cellphone ko dahil sanay akong I silent yon. Agad akong nag-angat ng tingin kay Lance na nakatingin saakin ng masama. Akmang magsasalita na sana ako ng bigla syang umalis sa harapan ko,kaya agad ko syang sinundan. "Lance , Lance ,Lance pakinggan mo naman ako hindi ko narinig Yung tawag mo kasi naka silent ako--"Hindi na natuloy Ang sasabihin ko dahil sumigaw ng malakas si lance dahilan para mapaigtad ako.

Bwisit… -(GELAL THEODEN FRANCISCO POV)- ~•~ (Just do it… point it to your head) (No one loves you–no one) (Emy wants to see you, why not do it now?) "Shut up!" I snapped at walang alinlangan na ibinato ang boteng hawak ko. I've been hearing voices in my head for a while now, and I couldn't think of a way to get rid of them. Pakiramdam ko nababaliw na ako dahil sa mga naririnig ko, at hindi ko maiwasang maghagis ng mga pwede kong mahawakan.

Kailangan ko ng salita. Kailangan ko ng katiyakan. Kailangan ko ng paglilinaw. At hindi niya iyon naibigay. “Silence is not love, Sylvant,” bulong ko. Saglit siyang napapikit. “At noise is not loyalty.” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin. Si Connor.

Pero hindi naman siya nagreklamo. Patuloy lang ang dasal ng tribo at patuloy din ang atake ng mga ito sa barrier. Kill....... kill....... kill........ Parang nag-echo naman yun sa aking pandinig. Napatingin ako sa mga kasama ko. They are all, silent and they are not saying anything. The tribes is busy with chanting unfamiliar words. Kaya saan ko yun narinig? Sino may sabi nun?

Sabay nilang sigaw, napatakip ako sa aking tenga sa sobrang lakas ng kanilang boses. Nilakihan ko rin sila ng mata habang napatingin sa paligid baka kasi may makarinig. I put my pointed finger in the middle of my lips and nose while trying to silence them. Baka may magsumbong sa mga katulong tungkol sa napag-usapan namin. Kinuyog nila akong dalawa, hinawakan ang aking kamay at tiningnan sa mga mata. "Come on, say it." They force me, and all I did was laugh because I didn't know how to sum it all up.

Para sa kanya, Silence is not submission but knowing things are in control. Siya ang uri ng lalaking mas pinipiling makinig kaysa magsalita, ngunit sa oras na magsalita siya, nagiging malinaw kung bakit siya dapat pakinggan. Walang labis, walang kulang. Sakto. Sapat.

Ramdam ko ang init ng hininga niya kayo panigurado ay namumula na ako ngayon sa ginagawa niya. “Kanina ka pa ba gising?” he asked in a raspy voice. “B-Bago lang. Na-distorbo ba kita?” na-iilang kong tanong sa kanya. “No, hindi naman.” He replied. There’s a deafening silence between us ang tanging mabilis na pagtibok ng puso ko lang ang naririnig ko ngayon. Sana ay hindi niya marinig o mahalata man lang iyon.

Katabi niya si Gab. “Mommy,” mahina niyang sabi, “why are they quiet?” Bahagya siyang napangiti. “Because sometimes,” sagot niya, steady ang boses, “truth is louder than noise.” Sa screen, Marianne was losing control of the room. And this time, hindi si Ruth ang gumawa ng eksena. Kundi ang batas.

dagdag niya, may pagtataray. Bago ako sumunod sa inutos niya, pinlay ko na ‘yong creepy sounds ng babaeng umiiyak. I made sure it wasn’t too loud—just faint enough that it wouldn’t be heard right away unless there was complete silence. At para hindi niya agad-agad marinig, I intentionally clinked the utensils on my plate, making just enough noise to mask the eerie sound.