Silencing Voices Novels & Stories

Umawang ang mga labi ko at may sinabi pero walang lumabas na salita. Dito ko lang pala siya matatagpuan. Pero hindi ko aakalain na babarilin ako. I didn't see that coming. May silencer ang ginamit niya. Wala akong naramdaman pero may narinig akong tumumba sa hulihan ko. Hindi ko na nagawang lingunin iyon dahil nagsalita siya.

CHAPTER 156 – “Silence Feels Different With You” “The violence ended.” “That’s when I realized silence could hurt more.” Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging mas nakakatakot ang katahimikan kaysa putukan. Siguro noong unang gabi na walang sumabog. Walang tawag mula sa council. Walang dugo sa hallway. Walang bodyguard na biglang pumapasok sa kwarto para magsabi na may traydor na naman.

It was a piercing, shrill sound that felt like a needle being driven directly into my brain. “This is Sensory Overload,” Viveca said, her voice now muffled by the noise. “You will stay here. No food. No water. No sleep. Tanging ang tunog na ito at ang puting liwanag na ito ang makakasama mo hanggang sa matutunan mo ang salitang ‘obedience.’” Ang ingay ng speakers ay biglang naging tunog ng malakas na ulan sa bubong ng barung-barong sa Iron Roots.

“Again.” Hindi ko alam kung bakit, pero sa ikatlong ulit, may kakaibang bigat ang pangalan niya sa bibig ko. Parang isinisingit niya ang sarili niya sa pagitan ng mga hininga ko. “Good,” sabi niya. “You remember who owns the silence here.” May kumalabog sa loob ng dibdib ko ..hindi takot lang. Paghamon.

halos pabulong niyang tugon, na may bahid ng pag-asa sa tinig. Ngunit agad ding sumingit sa isip niya ang mukha ni Silas—ang mga titig nitong matalim, ang tinig nitong laging kontrolado ngunit puno ng kapangyarihan. Napakuyom siya ng kamao, pilit nilalabanan ang takot na muling umuusbong sa dibdib niya.

"Oras na lumipas, huwag hayaang umalpas. Ang mga alaala ng nakaraan gusto naming balikan. Ang aking katangungan, humihiling ng katotohanan. Huwag sanang ipagdamot, ang kailangan ng kasagutan. Pumikit ka." Darkness, I see nothing but darkness. The unexplainable silence was in my ear, it is like wearing headphones with noise cancelation. Ang tanging naririnig ko ay ang pagtic-toc ng orasan. Nabura ang kaninang ingay ng mga sasakyan mula sa labas ng ospital, o di kaya ang mga nag-uusap sa lobby, ang mga announcement sa PA system. It was, a deafening silence. Nakafocus ako sa tunog ng orasan at yon lamang.

Ang galit ay naroon pa rin, ngunit unti-unti itong humahalo sa pag-iisip. “Bibigyan ko kayo ng isang buwan,” mariing wika ng aking ama, na naging dahilan upang mapatingin kaming lahat sa kanya. “Sa loob ng panahong ito, mananatili kayong hiwalay. Walang pagkikita, walang tawagan, walang lihim na pagpapalitan ng balita, at walang pakikialam sa mga gawain ng isa’t isa. Kung pagkatapos ng isang buwan ay matatag pa rin ang inyong desisyon at walang pagbabago sa inyong damdamin—pag-uusapan natin ito nang mas malalim at tapat. Ngunit kung sa panahong ito ay mapapansin kong humihina ang inyong paninindigan, o kung may mangyaring makasama sa ating mga negosyo, wawakasan ko ito sa paraang hindi ninyo

Tahimik lang ako habang naglalakad palabas ng room. My footsteps felt heavy, parang bawat hakbang ay may kaakibat na memorya na kailangan kong bitawan. Sa likod ko, naririnig ko pa yung muffled voices—ang iyak ni Sophie, ang paulit-ulit na pag-assure ni Ryan na “I’ll always choose you.” Para bang echo siya na ayaw mawala kahit anong pilit kong i-shut off.

Walang laman ang silid. Pagkapasok ni Anthony, isinara niya ang pinto. Saglit na pinakinggan ang tahimik na silid at ang tanging na maririnig ay ang tunog ng paghinga ng bawat isa. Tumingin si Khate sa paligid, at nakaramdam ng panganib nang walang dahilan, at nagpumiglas nang marahas. “Ano ba ang gusto mong gawin? Bitawan mo ako!”

Tumango ako at pinanood siyang maglakad palabas. At dahil nilalamon na ako ng kuryosidad, binuksan ko ang bag ko at inilabas ang maliit na card na nakasiksik sa bouquet. I may tell you to shut up or say that your voice is annoying but what I truly mean is don’t ever be silent. I like your voice. It sounds so lively and fun. Talk as much as you want. Talk about random useless things. Talk when you’re happy or even when you’re sad. I’m willing to listen to everything you will say. Whether those are rants, it doesn’t matter. Just don’t do that again. Don’t be so silent. I was worried, don't you know that?