Smart Work Not Hard Work Novels & Stories

“Weston, walang pangit doon, trabaho ‘yon. Bakit, hindi ka ba proud sa mga empleyado mo? Hindi ba sila ang dahilan kaya nag-wo-work ang kompanya mo? Sila ang instrumento sa pag-unlad ng business mo, kaya huwag na huwag kang mag-iisip ng ganyan.” “I mean, nakakahiya sa ‘yo. Syempre proud ako sa mga tao ko dahil sila ang dahilan kaya patuloy na tumatakbo ang kompanya ko. Ang sa ‘kin lang, ano na lang ang iisipin ng mga empleyado ko na ang asawa ko ay pinagtatrabaho ko roon?” “Eh di huwag mo akong ipakilalang asawa mo. Para walang masyadong issue. Ano, payag ka na?”

Pag kwento nito sa akin. "Tama naman din kasi sila Stephanie gusto lang naman nila na ma enjoy mo muna ang buhay mo bago ka nila pahawakin ng mga responsibilidad. Kasi nga po hindi na lang ang buhay mo ang aalalahanin mo kundi ang mga worker's nyo na sa iyo na nakaasa once na nagkamali ka lang ay damay na ang libo libo nyong mga nag ta trabaho sa company nyo. KAyA malaking pasanin talaga ang naka atang na sayo once na pinasa na nila sayo ang pamamalakad ng company nyo kaya nga habang sinasabihan kapa nila na mag enjoy ka muna e mag enjoy ka muna kasi baka hindi mo na nga magawa pa yan once na ikaw na ang humawak ng negosyo nyo." Nasabi ko na lang sa kanya.

Habang lumilipas ang mga araw ay unti unti niyang namamaster ni Anna ang kanyang trabaho bilang secretary ni Ezekiel Eduardo. Nakakapagod ang maging secretary ng CEO ng napakalaking kumpanya, bukod sa kaliwa’t kanang meetings ng kanyang boss ay walang habas sa pagdating ang napakaraming documents at walang patumanggang calls mula sa loob at labas ng company. Noong una ay tila mabubuwang siya sa dami ng gagawin ngunit hindi naglaon ay natutunan na rin niya ang tamang technic sa kanyang trabaho. Nag-eenjoy na siya sa mga ginagawa at unti unti ay nasasanay na rin siya sa pagkamasungit at pagkasnob ng kanyang boss. Hindi nga niya alam kung bakit napakainit ng dugo nito sa kanya samantalang ginag

Ngumiti siya at marahang umiling. "Sofia, alam kong hindi ka pa nakakapagtapos, pero hindi lahat ng trabaho ay nangangailangan ng diploma. May mga posisyon na mas mahalaga ang sipag, disiplina at willingness na matuto. Hindi rin naman kita ilalagay sa trabahong hindi mo pa kayang gawin." Napalunok ako ng laway habang nakikinig.

"Napansin kong sobrang abala ka sa trabaho, pero hindi mo na iniisip ang iyong sariling kalagayan." Ang kanyang mga salita ay parang isang wake-up call para sa akin. Sa kabila ng lahat ng pag-aalala at pagsisikap kong maging produktibo, napagtanto kong hindi ko na pinagtuunan ng pansin ang aking sariling kapakanan. Ang pagkakaroon ng mabigat na trabaho ay tila isang paraan lamang para iwasan ang tunay na sakit na nararamdaman ko sa aking puso. Agad kong tinanggap ang kanyang mungkahi at nagpasya na maglaan ng oras para sa sarili ko.

Angela took a deep breath and said, "Maayos naman kahit medyo busy sa opisina. Ganoon naman talaga kapag nagtatrabaho, 'di ba? Sanay na rin naman ako sa ganoon." Edward nodded immediately. "I agree with you, baby. Nakakapagod kumita ng pera sa totoo lang. Hindi naman tayo mayaman kaya kailangan talaga na magtrabaho," sagot ni Edward sa kanya. "Yeah, you're right. Hindi naman tayo mayaman kaya kailangan talaga na magtrabaho pero kahit nga mayaman ay nagtatrabaho pa rin, 'di ba?" sagot ni Angela.

Hahabol pa sana ang babae sa akin pero hindi na niya nagawa. “Nako, pagpasensyahan mo na ang apo ko. Masyado siyang workaholic, lagi niyang inaasikaso ang trabaho pero hindi ko siya masisi dahil masyado siyang madaming inaasikaso.” “Ayos lang po, mahalaga po ang trabaho.”

Ginamit nya ang gunting para kiskisin ang lumot hanggang sa mawala ito. "Ang galing!" Hindi na mapigilan ni Carmela na mamangha. "Parang hindi ka naman kasambahay at hindi mo alam ang mga simpleng gawain... Minsan hindi natin kailangang mag pakahirap sa pag trabaho, ika nga, work smart not hard."

paliwanag nito na ikinasimangot ko. Lagi naman talaga itong busy, wala ng bago roon. Priority nito ang trabaho, kaya wala akong choice palagi kapag nase-set aside niya. Sa sobrang workaholic ni Primo kulang na lang sa opisina ito tumira minsan. Hindi naman sa ayaw ko sa pagiging workaholic niya kaso, sumusobra na minsan. Hindi gaya nitong kaibigan niya na pa-easy easy lang madalas.

Iba yung pakiramdam na masaya ka sa mga paligid mo especially sa mga nakakasama mo lalo na kung friends mo. "So, kamusta ang work mo sa company niyo?" curious na tanong ni Atlas sa'kin. "Hmm.. okay naman medyo hussle lang ang mga binibigay na gawain sakin, you know naman si daddy di pwedeng special treatment sakin sa company. " simpleng sagot ko dito. "Para daw balang araw kapag ako na ang hawak ng company namin e, alam ko na ang hirap ng mga taong hahawakan ko, I need to appreciate their work. And I really enjoy what I am doing in our company."