Solitude Sentence Novels & Stories

Napakatahimik na kasi ng bahay at wala ng nag-uusap na kasambahay sa paligid, wala ng naglalakad-lakad sa buong bahay at kahit malaking gate nila ay wala ng mga guwardiyang nagbabantay at nagroronda sa buong paligid. Mapait akong napangiti dahil solo ko lang ang nadadama kong kalungkutan ngayon at wala man lang na dumamay sa akin kahit ang sarili kong ina na mas pinili pang magkulong at hindi tanggapin ang nangyari sa buhay namin.

At sa gitna ng lahat ng ‘yon, ako — si Ayah Solene — isang babae lang na natutong tumindig kahit ilang beses nang nadapa. Huminga ako nang malalim, isinandal ang ulo sa upuan. “Tomorrow will be another fight,” mahina kong sabi. “Pero ngayon… pahinga muna.” I closed my eyes, letting the sound of the wind and distant traffic lull me into stillness. For the first time in a long while, tahimik lang ako — walang kailangang patunayan, walang kailangang itago. At sa katahimikan ng gabi, kahit paano, nakaramdam ako ng konting kapayapaan.

Nakakalungkot pala talaga kung hindi nagkaroon ng pamilya, I feel bad for her, pero iyon ang desisyon n`ya. Lumayo ako at nanakbo papasok sa gubat, may mga kasamahan ako na naglalakad na at team ang halos lahat sa kanila, ako lang ang nag-iisa, wala ako naging kaibigan dahil ayoko na makisama sa tao. Masaya ako na solo ako, walang kailangan na pakisamahan sa kanila, that is what Marshall said, madami itong bilin noong bago ako umalis sa piling n`ya.

Wala siyang masabihan ng hinanakit at walang mga kamay na humahaplos sa likod niya habang nagpakalunod siya sa luha. Mama sana nandito ka, sana may kasama man lang akong lumuluha ngayon. Wala rin ang mga kaibigan niya dahil umuwi ito sa Scotland. Ganito pala ang mag isa, parang solo mo ang sakit, ganito pala ang magmahal sa maling tao, sa maling pagkakataon, masasaktan ka lang. Yun bang parang dinurog ang puso mo sa sakit. Alam niyang kasalanan niya kasi di niya pinansin ang utak niya, sinunod niya ang puso niya.

“Tinangay sila ng mga tao, e. 'Di ko na rin sila makita kaya hindi ko na sila hinanap.” Despite their noisy environment, Selene felt that she and Drew were the only people in the crowd and the deafening silence can’t be overthrown by the multitude of people speaking all at once. Ilang beses na ring muntik mabangga sina Selene ng iilang mga tao kaya nang hilain siya ni Drew patungo sa gilid ng plaza, nagpatianod na lamang siya. Well, sometimes she’d hear them complain that they just stood in the middle of nowhere. “Uuwi ka na ba niyan, Selene?” takang tanong ni Drew nang makatabi na silang dalawa.