Solitude Sentence Novels & Stories

“Dahil lang sa isang lalaki? Chandria, I can break up with him─” “You sure you can do that?” pagpuputol niya rito. “I know you. I know how much you love your husband. You can’t just give up your husband just for a friend, right? Mahirap maging isang single mom. Kaya h’wag kang basta-bastang magbitiw ng mga salitang alam mong hindi mo papanindigan.” It was a double meaning sentence. Dahil minsan na ring pinangako ni Solene sa kanya na hindi siya mahuhulog kay Marco. Pero anong nangyari? Pinakasalan pa.

sagot ni Mariel, nilalagay ang coat sa balikat niya. Tumawa si Billie, mahina pero totoo. “You always find a way to make solitude sound tragic.” “And you always find a way to make it look poetic.” Nagkatinginan sila — sandaling tahimik, puno ng hindi sinasabi ng damdamin.

“It’s the only one I know.” “But do you like it?” Saglit siyang nag-alinlangan, at parang may bitak sa kumpiyansa niya. “It has its moments.” Tinitigan niya ako, at sa unang pagkakataon, ramdam kong totoo ang tingin niya. “But it can be… lonely.” Lonely. Yun ang huling salitang inaasahan kong maririnig mula sa isang tulad niya. Someone who seemed to have everything.

He was giving all his focus unto it, and my heart is melting at his tiny actions. Parang noong isang araw lang ay panay ako iyak. I can be strong in front of other people, but I’m weak when I’m alone. Dahil sa mga panahong mag-isa ako -- doon lang, alam kong walang mag-iisip ng masama tungkol sa akin. Kapag mag-isa ako ay napapanatag ako ng sobra. This is my first time being at peace even when someone is with me.

“I don't want you alone, Caress.” "Sanay naman akong mag-isa. Kaya ko namang mag-isa." Sinalubong ko ang tingin niya. His eyes… they were serious again. Naramdaman ko ang unti-unting pagbilis ng tibok ng puso ko. "But not when you're sick, Caress," he answered in a gentle voice. "You need someone beside you." He sighed as he kept on looking at me. “You know, I read that one of the loneliest things one ever experienced is to go to the hospital alone. And I don't want you to experience that."

Pero tumanggi Ang huli. Nagkibit balikat si Queen. inantay na lang niya matapos ito bago pinaandar Ang sasakyan. Narating nila Ang pad ni Queen. "Feel at home." Sambit niya ng makapasok sila. Lumibot Naman Ang mata ni Oli. "You're alone here?" "Hmm." Tumango si Queen. "But not lonely. I love being with my haven alone. "

“Listen, just listen kahit hindi ka maniwala. Makinig ka, Lionel, maging masaya ka. Maging masaya kayo ni Dad. Damn, I really wanted to call you Kuya. I wanted to call our father, Dad. I lived alone all those years, and I feel lonely, Kuya, but I remain strong. I stood up para sa araw na ito, pero hindi ko alam na mamamatay ako nang ganito na lang. But it’s okay, it’s okay, Kuya. Mom and I won’t blame you and Dad, be happy, and we will be happy watching you up there.” Napaiyak na lang ako at hindi na ako nagsalita pa. Marami pa sana akong gustong sabihin, pero hindi ko na alam kung paano. Baka kasi kapag sinabi ko iyon ay gustuhin ko pang mabuhay. Pagod na rin ako. Ayoko na ring lumaban. (Un

“Gusto kong ligtas ka.” “Hindi ko kailangan ng taong laging nakasunod sa akin.” “Hindi kita susundan.” “Hindi mo ako pagbabawalan lumabas?” “Hindi.” “Hindi mo ako pipigilan pumunta sa Atelier?” “Hindi.” “Hindi mo ako sasabihan kung sino ang pwede kong kausapin?” “Hindi.” Napakunot-noo si Solene.

Ang parola na siyang nagsisimbolo ng isa sa nga dinadayo ng mga tao. Mag-isa lang ako bumyahe dahil hindi ko kailangan ng kasama para sabihin nilang maeenjoy mo ito kapag may kasama ka. Mali sila. Bilang ikaw na gusto mong mapag-isa ay mas mayapa at walang problema. Enjoy every moment you spend alone sa lugar na gustong-gusto mo. Alas-cinco ng hapon nang palakad lakad ako sa tabing-dagat. Kuha ng litrato sa mga magagandang tanawin roon.

The room felt suddenly too big and too cold. "Ano kaya ang nangyari?" Bulong niya sa kanyang sarili. She walked slowly towards the bed. She sat down on the soft mattress. Matiyaga siyang naghintay sa kama para matapos itong maligo. The sound of running water filled the silence of the room. Every minute felt like an hour. Selene kept her eyes on the bathroom door. She hoped that when he came out, the coldness would be gone. She prayed for patience and strength to support the man she loved, even when the weight of the world made him distant and looked so intimidating.