Solitude Sentence Novels & Stories

Ito ay labanan ng katotohanan laban sa paghihiganti, ng pagmamahal laban sa galit na matagal nang nakabaon. Sa sandaling iyon, nakita ko mula sa di-kalayuan ang anino ng isang tao na nakasilip sa likod ng bakod ng aming kapitbahay. Mataas ang tindig, nakasuot ng magarang damit, at ang tingin ay matalim at puno ng poot. Si Donya Soledad. Nakita ko ang kanyang mga mata na nagliliyab habang nakatingin sa aming yakapan. Alam kong narinig niya ang bahagi ng aming usapan, o marahil ay naramdaman niya lamang ang katatagan na ipinapakita ng kanyang anak—isang katatagan na hindi niya kailanman nakita sa kanya noon pa man.

Lalo mo akong nasasaktan. Ansakit. Sa sobrang sakit naninikip dibdib ko, to the point na kulang nalang mawalan ako ng hangin sa katawan. Habang umiiyak ako nasa gilid lang sya, hindi gumagalaw. "So if you're lonely" kanta nya kaya napa tingin ako sakanya. "Darling you're glowing, If you're lonely come be lonely with me" pag patuloy nya sa kanta habang pinupunasan ko luha ko.

Ang kulay ng langit ay kahel na at halos wala ng estudyante roon. At that moment, I felt how lonely I was. All the time. Wala ni isang tao ang naandito para sa akin. Wala akong kasama. Wala akong kaibigan. Tanging sarili ko lang ang naandito. Naghihintay. Hindi ko alam na ang sakit pala ng ganito. Naghihintay ako sa isang lugar na wala ng tao.

Hinampas niya ako at agad naman akong ngumiwi para pigilan ang ngiti na gusto na namang kumawala. “Kahit ang ganda ngang magpunta sa mga lugar na mapayapa, wala naman akong kasama. That’s depressing. I already felt so alone and yet I have no one when I’m in a place where my mind is running freely. I have a lot of things in mind when I go to different places and it sucks I have no one to say those things to.”

Sa kabilang linya ng telepono, dahan-dahang naglakad si Solenn patungo sa balkonahe. Isinara niya ang soundproof door gamit ang kaniyang likod habang nakatanaw sa bakanteng bakuran sa ibaba. "Natatakot ako, Kuya Elijah... pero alam kong hindi mo naman ako isusumbong," nakangiting sabi niya. Sa mundo ng pag-ibig, ang mga taong naghahabol sa taong hindi naman sila mahal ang pinakakawawa.

“The more you push her, the more she’ll run. Let her go… and maybe you’ll see who’s really meant for you.” Her words slithered into his ears like poison. Mia’s Solitude That night, sa bagong apartment, Mia cooked a simple meal instant noodles and fried egg. First dinner alone. She sat by the window, watching the city lights. A part of her felt free, pero may parte rin na parang hollow. She touched her stomach unconsciously, remembering the child she once lost… and the child she once bore in pain. Her heart ached. “Kaya ko ‘to,” she whispered. “For myself. For my peace.”

The sound of falling leaves as the wind blew away soothes my loneliness. After I heaved a sigh, I looked up at the dark sky, and a soft smile formed on my lips when I spotted a star as it glisters brightly among the others. Gladly, it's not alone. Mayamaya pa, nagitla ako nang biglang tumunog ang cellphone sa bulsa ng pantalon ko. Nabaling do'n ang aking atensyon. Nang kuhanin ko 'yon at tingnan ay napabalikwas na lang ako ng tayo. Nanlaki ang dalawa kong mata habang bumibigat ang aking bawat paghinga.

There was longing in her eyes, pain in her silence. And in that moment, kahit walang salita, malinaw ang lahat. They weren’t just two people who shared a past. They were two souls who once collided in love but are now navigating their own solitude.

“Who said I’m alone?” --- Pagbalik ni Caelum kinagabihan, tahimik lang ang paligid. Nadatnan niya si Solenne na nakaupo sa veranda, nakatingin sa buwan. Lumapit siya nang walang ingay, at kahit hindi niya gustong aminin, napansin niyang may kakaibang kapayapaan sa eksenang iyon. “You shouldn’t sit outside alone,” malamig na paalala niya.

Wala akong ibang magagawa kundi ang maghintay sa mga mangyayari dahil walang kahit na sino ang may kakayahan na makita ang hinaharap. Have you ever feel like you’re surrounded with the people you love yet you still feel so lonely? But I can still say that being alone does not mean being lonely. I feel so lost and I don’t think if I can still find the right place for me. I don’t know where I belong anymore.