Novelas y relatos de Solitude Sentence

tanong ko bigla, halos hindi ko naisip kung tama bang itanong iyon. Sandali siyang tumahimik. Tumingin siya sa malayo, parang iniisip ang sagot. “Sometimes,” sagot niya sa wakas. “But I’ve learned to live with it. Loneliness doesn’t feel as heavy when you’re surrounded by this.” Tinuro niya ang paligid—ang mga puno, ang kalangitan, ang bundok.

May ibang mabilis na naglalakad, habang may iba namang mukha lang namamasyal dahil sa bagal ng kanilang bawat hakbang. Nakatatawang isipin na sa rami ng mga nakakasabay at nakakasalubong kong mga tao, pakiramdam ko ay mag-isa pa rin ako. I still feel so lonely and alone. The sun is up, yet I still feel gloomy. I feel like I am the loneliest person ever alive. “Symphony, please… magsalita ka naman…” The call’s loudspeaker is on. Kahit na hindi na nakatapat sa tainga ko ang cellphone ay rinig ko pa rin siya.

"It's like I'm a cracked tiles that are forced to be placed on tiles that are intact." "Umaalis silang tatlo ng walang ako, magkakasama silang tatlo ng wala ako pero nandyan sila kapag ako na ang kailangan nila." I said coldly, bitter in the tongue while saying those words. Napahilamos ako ng mukha at nag isip ng maaring gawin. Maybe, it's time for me to stay away, maybe it's time for me to think about myself. There's no other people who would be with me in the end. There's no forever because you will die alone.

Solitude Sa gitna ng katahimikan, natutuklasan ang tunay na lakas ng loob. Ang pag-iisa ay hindi kahinaan, kundi pagkakataon upang mas makilala ang sarili. 📿MARIKAH SYCHELLE

Kasabay nito ay ang tuloy tuloy na pagpatak ng kanyang mga luha na kanina pa niya pinipigilan. ​"Gumising ka na please" nanginginig at garalgal na bulong ni Solene habang nakapikit. "Nandito na ako love. Ligtas ka na. Wala nang mananakit sayo. Parang awa mo na imulat mo na ang mga mata mo. Wag mo akong iwan nang ganito."

“Thank you po. Sige--” “Leave it to me.” Napakunot-noo naman si Solene na napatitig sa may bandang likuran niya para tingnan ang nagsalita. Epal na naman po siya. Aniya sa isipan sabay roll eyes. “Ano na naman ‘to, Holden? Wala ka bang magawa? Hindi ba’t busy ka?” “I am not busy when it comes to my wife.” Nakangiti nitong tugon na alam naman ni Solene na peke lang.

Parang walang nakatira. Maingat kong binuksan ang pinto. Of course, I will not see her waiting for me gaya ng dati niyang ginagawa kapag umuuwi ako ng late. She knows I'm gone for the night. Inapuhap ko ang daan papunta sa itaas. Hindi ko pinag-aksayahan ang sarili kong buksan pa ang ilaw. But as I was walking. An eerie feeling of loneliness consumes my thoughts. The silence was really deafening. It added to the loneliness I am feeling right now.

Walang ng inang makakasama o makakausap kahit kailan. Tulad din no'n ang nararamdaman ko ngayon. Magmula sa araw na ito ay wala na akong makikitang Uncle Alejandro na nakaupo sa swivel chair niya sa loob ng opisina. Wala nang magbibigay ng payo sa'kin at pagsasabihan ako sa tuwing may ginagawang mali. All of those things disappeared like flames in the air. Now I understand. Being lonely is difficult and very painful.

"Sol, wala akong ibang ibig sabihin... Gusto ko lang malaman kung okay ka." "Nag-aalala ka sa akin?" Lumingon si Solene, may halong pang-uuyam ang tingin. "Buhay pa ako, hindi ako patay. Bakit mo pa iniisip na dapat kang mag-alala sa akin?" Napatigil si Alfred. Hindi siya makapagsalita dahil sa sinabi nito. Nang makitang aalis na si Solene, sinundan pa rin niya ito at tinitigan ng matagal.

Ito ay labanan ng katotohanan laban sa paghihiganti, ng pagmamahal laban sa galit na matagal nang nakabaon. Sa sandaling iyon, nakita ko mula sa di-kalayuan ang anino ng isang tao na nakasilip sa likod ng bakod ng aming kapitbahay. Mataas ang tindig, nakasuot ng magarang damit, at ang tingin ay matalim at puno ng poot. Si Donya Soledad. Nakita ko ang kanyang mga mata na nagliliyab habang nakatingin sa aming yakapan. Alam kong narinig niya ang bahagi ng aming usapan, o marahil ay naramdaman niya lamang ang katatagan na ipinapakita ng kanyang anak—isang katatagan na hindi niya kailanman nakita sa kanya noon pa man.