Spanish Language In The Philippines Novels & Stories

I feel like they are bashing inside their mind. “Come here,” Lumapit ako sa kanya, sa harapan ng kanyang laptop nang tawagin niya ako. I saw there a complilation of videos of speech competitions. Pinindot niya ang pinakaunang video kung saan may isang babaeng naka-corporate attire ang nagsasalita sa gitna. May props pa siyang flashlight para speech. I think this competition was held internationally because of appearance of the person speaking.

"You? Half ka ba?" "Oo. half pinoy, half pinay!" biro kung sabi. Napailing kaagad ito, mukang di inaasahan ang isasagot ko. Para rin n'yang sineryoso ang pagsagot ko ng, Oo. Napaisip na man ako ng kalukuhan. "Alam mo ba? Trespassing ka dito sa bansang pilipinas, dahil kayong mga español ang sumakop sa bansang pilipinas dati."

Bagama't naka-coat sila, madali niyang nakikita ang makapal nilang kalamnan sa dibdib. “Hello. Please pwede ba akong magpa-picture kasama ka?" sabi ng isa sa mga lalaki sa kanya sa Espanyol. "Tiyak," sagot niya, sa Espanyol din. Napagtanto niya na ang kanilang diyalekto ay medyo naiiba sa kanyang natutunan. Nahulaan niya na sila ay mula sa Espanya, habang ang kanyang pagsasanay sa wika ay batay sa diyalektong sinasalita sa Mexico. Gayunpaman, maaari pa rin silang makipag-usap nang malinaw.

May accent pang sabi. Marunong siyang mag-tagalog pero hindi lahat. Mas okay siya sa english at spanish dahil dun siya lumaki sa spain at iyon ang kinalakihan nya. Nagtatagalog lamang kami ni Ellin at may iba pang pilipino na nakilala dun.

Ngayon lang kasi siya nakarinig ng koryanong nag tag-lish. “I started learning the Filipino language since 2017. Hanggang ngayon.” “So bakit hindi ka nakikipag-usap sakin ng tagalog? Isang basket lang ng english dala ko.” “Because you didn’t ask me at all? Isa pa, you always talk to me in english, so I might as well answer back in English. Right?” Bago pa mapunta kung saan ang pag-uusap nila ay nagpasya ang binata na magtimpla nalang ng kape. He grabbed a cup of coffee and before he went straight to the living room, nag-iwan ito ng isang mensahe.

Katunayan ay ang Bhutanese, Spanish at Tagalog ang first official language n'ya bago ang iba. "Khyod n lu ga ci 'bdw smo?" matigas na tanong nito ngunit hindi s'ya nagpasindak sa lalaki. Baka kapag nalaman nito kung sino s'ya ay baka luluhod ito para magmamakaawa sa kan'ya. Ngunit hindi n'ya iyon gagawin dahil hindi s'ya ganong uri ng tao. Hindi s'ya ganon kasama katulad ng nakatira sa loob ng mala-palasyong bahay na nasa harapan n'ya.

At sa mga native dialect naman ng Pilipinas, kaya niyang magsalita ng Pangalatok at Hiligaynon pero seyempre hindi niya pweding sabihin or ipahalata kay Charles, naalala niya ang sabi ni Ate Hera niya, "My cousin is a very strict and arrogant person but once you caught his heart, you will be surprise to know how caring and sweet he is. Pretend you don't know how to speak his native language or English." "Oo naman Daphne, I am half French and Half Filipino, purong pilipina ang aking ina. Pero dapat kang masanay magsalita ng English, mahihirapan kang makipag-usap sa mga tao dito, saka madalang lang ang pinoy dito sa Espaniya." "Hahahaha.. Nagpapatawa ka ba Charles? Syempre Espaniya ito, kung

mas lalo na nang malaman niyang niloloko lang siya ng kaniyang nobyo na si Edward. Mula noon, hindi na talaga siya nakikipag-usap kahit na kanino. Pinili niyang magbago ang ugali. Kasama sa nagbago sa kaniya ang kaniyang pananamit, ang kaniyang ugali at maging ang kaniyang banyagang pananalita. She mastered Spanish language and later on, hindi na siya mapagkamalang isang Filipina.

*Understand? "Si Señor!" tumatangong sagot naman ni Badong. Mabuti na lamang at natuto siya ng kaunting salita ng Español. Sa t'wing nagagalit kasi ang kan'yang amo ay hindi nito mapigilang magsalita niyon. Palibhasa ay may lahi itong Kastila. *Si señor - Yes sir!

nagpatuloy nga ang pagbiyahe namin hanggang may madaanan kaming maliit na tindahan sa daan. Sandali akong bumama at agad din namang bumalik sa sasakyan, walang isip isip ay nilagok ko ang laman ng boteng iyon, halos mapangalahati ko nga ang laman noon dahil na din sa labis na uhaw. Bigla ang pagkabog ng dibdib ko ng makaramdam ko ng pagkahilo matapos ang ilang minuto. "Shoot mukhang makikidnap ako ng mga Abu Sayyaf." iyong ang nasa isip ko ng mga oras na iyon without really thinking na nasa Luzon nga pala ako at wala sa Mindanao.