Novel & Cerita Speech Of Bullying

Tahimik ang buong lecture hall, ni walang umuubo. “Maraming nagsasabi, bakit sa 'yo niya ginawa ’yan, bakit hindi sa iba. Pero tandaan ninyo, huwag hanapin ang dahilan sa biktima. Walang logic ang bullying. Random ito. Basta’t iba ka sa nakararami, pwede kang maging target. Marami ring biktima ang nagtatanong sa sarili nila, ‘Kasalanan ko ba?’ At dito tayo kulang, sa tamang edukasyon at pag-unawa. Kapag binubully ka, kapag sinasaktan ka, hindi mo kasalanan ’yon. Mali ang nambubully. Siya ang may kasalanan, hindi ikaw.”

At sa aura naman nito ay hindi maitatangi ang karisma at kumpiyansa sa bawat pagsasalita . Well sorry for him dahil kahit inaamin niya sa sarili na guwapo ito ay hindi siya kasali sa mga estudyante na sobrang hanga dito na halos magkandarapa mapansin lang nito . "Ilang ulit ng nakarating sa'kin ang mga ginagawa mong pangbu-bully sa mga classmate mo marami-rami na ang nagrereklamo ,and being the President I'm here to say na. wala akong magagawa kung hindi bigyan ka ng parusa .So you'll start your punishment .You'll do school service mamayang uwian ."ang salita nito ng makita ang pagtaas niya ng kilay .

Umiling ako. President Guzman sighed. “Bullying is never okay, and it has serious consequences. I want you to know that we have a zero-tolerance policy for bullying at this school, and we will not let it slide.” “I want these three to get sanctioned for bullying my girlfriend. I don’t want them to stay in this school nor get near her,” Evander’s voice was full of authority.

Napapikit siya sa ginawa ko. Nang iminulat niya ang mga mata niya ay nagsalita ako. “I have nothing to admit, William because I am not bullying Olivia, but if want mong malaman kung paano ako mam-bully, then feel free to contact my former teachers, classmates, schoolmates, our servants, my parents’ former employees sa respective companies nila because until then, you will have an idea what is bullying in my vocabulary.” Napaawang ang bibig niya sa sinabi ko at napakurap-kurap siya pero nanatili pa rin siyang gulat na gulat at nakatulala dahil sa sinabi ko.

umiiyak niyang sabi. Nahabag ako sa sinabi nito. Kaya agad ko siyang niyakap dahil magkatabi lang naman kami. "Sinasaktan ka ba ng mga bully sa paaralan ninyo, ha? Huwag kang maglihim, sabihin mo ang totoo!" seryosong sabi ko.

Niluwagan ni Iñigo ang kurbata nito sa leeg at nagsalita. "10627 of 2013 defined bullying as "any severe or repeated use ... of a written, verbal or electronic expression, or a physical act or gesture, or any combination thereof, directed at another. And do you think you are cool when you bully a student? I won't give you a chance to speak—it's my turn—" "And who are you interrupting our agenda's?!"

For sure alam na niya ang tungkol sa nangyari kanina. "Ikaw bata ka mag usap nga tayo," seryosong sabi niya at naupo ito sa couch "Hindi na ko bata. Bakit na naman ba?" "Kailan mo balak magtino ha? When will you stop bullying?" Tanong niya "What? I'm not bullying someone," depensa ko

Hindi para ipahiya ang biktima kundi para ipaalala sa lahat na ang kasalanan ay nasa gumagawa ng karahasan, hindi sa taong nasaktan. Sa lecture hall kanina, malinaw niyang sinabi, “Bullying is never the victim’s fault.” Ang mga salitang iyon ay paulit-ulit na umuukit sa isip ni Amarah. Parang may maliit na ilaw na biglang sumindi sa loob ng matagal nang madilim na kwarto. Gusto niyang magsalita. Gusto niyang sabihin ang lahat. Gusto niyang aminin na nilapastangan siya ni Professor Villalobos.

Sa kabila ng malakas na musika, rinig na rinig ko pa rin. Lalong nag-ingay ang tawanan ng grupo. Sinenyasan ko ang isang bouncer na agad namang lumapit. Itinuro ko ang mesa, at tumango siya. “Mukhang may bullying na nangyayari sa table na iyan. Isama mo ang mga kasama mo at i-check n’yo,” utos ko. “Masusunod, Boss Russell,” sagot niya bago agad tumalima.

"Na-experience mo na rin ba ito, Layla?" “Oo naman! Hindi kagaya mo, mula pagkabata ko ay alam na ng lahat kung sino ako kaya kahit anong gawin ko o makuha ko, palaging nakakabit ang mga salitang, ‘Ah, anak kasi siya ni Elliot Foster. Doon ko natutuan na hindi tayo dapat nabubuhay tayo para sa mga sarili natin, at hindi sa iba kaya siguraduhin mo na kuntento ka palagi. Yang mga bully mong kaklase, parte lang sila ng buhay mo at sa oras na makagraduate ka, malaki ang posibilidad na hindi na kayo magkrus ulit ng mundo.”