Uyy—may naisip akong maliit na tula para sa barkada:
Sa tabi ng kape at tawanan, ikaw ang kanlungan,
Kahit puso ko’y basag, ikaw ang naglalapat ng plaster.
Sa landas na madulas, kapit-kamay tayong humahakbang,
Mga alaala’y kumakalat, parang bituin sa gabi — hindi nawawala.
Minsan simpleng mga salita nyo ang gamot sa pagod ko; nagagawa ninyong gawing magaan ang mabibigat na araw. Madalas akong mag-yuko sa desktop at mag-isip ng mga eksena nung magkakasama kami sa mga pelikula at laro—may panahon na nagkakasiyahan lang kami hanggang sa madaling araw. Isinulat ko itong tula habang nakatitig sa lumang litrato namin, sabay tawa at konting lungkot dahil lumiliit ang oras pero lumalago ang damdamin.
Hindi ito obra-maestra, pero totoo—parang simpleng sulat na inilagay ko sa bulsa ng jacket mo. Ipinapaalala ko sa sarili ko na kapag may kasama kang tunay na kaibigan, hindi ka nag-iisa. At saka, kapag nabasa mo ito, sana ngumiti ka at maisip mong may isang taong naninindigan sa tabi mo, kahit hindi perpekto. Papalakas nito ang loob ko din, at may kakaibang init sa dibdib kapag alam kong nandiyan kayo.