Spoken Poetry Tagalog Tungkol Sa Barkada นิยาย & เรื่องราว

Kunot-noo naman akong napatingin sa kaniya na nagtatanong ang mga mata. "O, akala ko ako lang ang may sayad? E bakit parang ikaw ay nahawa na din?" "Ayaw mo pa noon? Sama-sama na tayo." Sabay kaming napahalakhak matapos mag-appear. "The more, the merrier! Bestfriend forever!" Pareho kaming nalibang sa mga bagay na ginagawa namin noon. Pareho naming binalikan ang mga dialogue bondings na namiss namin pareho.

Sinalubong ko ng mainit halik ang labi niya. ‘Two old friends meet again Wearin' older faces And talk about the places they've been~’ “Uhm, Love,” mahina niyang pag-ungol at pinaglaro ang dila naming dalawa. Kakaibang sensasyon ang hatid no'n at naamoy ko pa ang mabango niyang hininga.

"I'll miss you." Ngumiti ako at gumanti ng hagod sa likod nito. "Ako rin. Pasyalan mo ako doon ha. Isama mo si Chino. I'll be waiting." "Hoy mga sisterakas! Bakit may yakapan na nagaganap ng hindi ako kasali?" Natatawang hinila namin si Chino at mahigpit na niyakap. "Bat ang tagal mo sa loob? May milagro kang ginawa ano?" pang-aasar ko rito.

Ayo'n na ang end ng episode. Pangatlo, yung nagkakilala sa nakakahiyang sitwasyon. Halimbawa, nahalikan nang hindi sinasadya. Nahubaran nang 'di sinasadya. Nabosohan nang 'di sinasadya. Nasampal nang 'di sinasadya basta kung ano-ano pang mga pwedeng idagdag na nakakahiya. Pang-apat, napagtripan or binully. Dito nag-uumpisa ang love-hate relationship ng dalawang bida. From enemies, frenemies, friends to lovers. Mga gano'n!

Kaya't wag magtataka Kung bakit ayaw kitang maawala "Come on, Castañares sing with me," bulong niya. I was still in shocked kaya hindi ako agad nakagalaw. Ang kamay kong nakahawak sa mikropono ay kanyang hinawakan din. "Sing with me, Viscan!" sigaw niya. Kung hindi man tayo hanggang dulo Wag mong kalimutan Nandito lang ako Laging umaalalay Hindi ako lalayo

Sa mga sandaling iyon, nakaramdam siya ng galak dahil kahit na magkakaiba ang mga pinagdaraanan ng bawat isa, nananatili silang matatag bilang isang barkada—isang pamilya. “Alam niyo, sa tagal ng panahon, hindi ko pa rin maipaliwanag kung paano tayo naging ganito kalapit,” wika ni Aidan. “Kahit gaano man tayo kataas sa lipunan, pare-pareho tayong may mga sugat at hirap na nilalabanan. Pero ang barkadang ito ang aking sandigan.” Napangiti si Marco, si Terrence, at si Lance, habang nagkatinginan at sabay na tumango.

Emcee: “Ladies and gentlemen, let's give a round of applause for the two beautiful couples of the night! Sa dalawang pusong pinagtagpo ng tadhana, dinugtong ng kapalaran, at pinatibay ng pag-ibig!” Nagyakapan ang kambal, at sabay nilang sinabi: Belle at Ana: “Sa wakas… happily ever after na rin tayo.” --------------------------- -------------END---------------------------------------

Thalia’s Point of view “Sadyang ang buhay ay kay hirap unawain Walang hanggang kasiyahan Kaakibat ay kalungkutan Pangakong binitiwan Katumbas ay pag-asa Ngunit matamis na salita nagdulot ng matinding kapighatian Bakit kailangan na ako’y paasahin Kung iyong salita ay di kayang panindigan?”

"Dark and I are not just friends. We are also cousins." Napamaang na lang ako ngunit natawa na rin sa huli. Ano pa bang mga rebelasyon ang malalaman ko ngayong araw na ito? At ano naman ngayon kung magpinsan sila? Wala na akong pakialam pa doon! "At tungkol sa Tagaytay, is it true that—"

I'm like a statue Stuck staring right at you Got me frozen in my tracks So amazed how you take me back Each and every time our love collapsed Statue Stuck staring right at you So when I'm lost for words Every time I disappoint you It's just 'cause I can't believe That you're so beautiful (Stuck like a statue) Don't wanna lose you, no (Stuck like a statue) And you're so beautiful (Stuck like a statue) Don't wanna lose you never (Stuck like a statue) Oh, no Agad akong napaangat ng tingin, "Spade, anong ibig mong sabihin?"