Stairs Sayings Novels & Stories

"P..pero Master, sinabi niya kasing, bukas na lang daw kayo mag-usap tungkol sa kumpanya. Isa pa, umiiyak siya kanina nang lumabas ng elevator, akala ko nga nag-away na naman kayo eh." Hindi alam ni Dustin kung bakit bigla siyang kinabahan dahil sa sinabi ni Mr. Stuart. Hindi siya mapakali hanggat hindi niya nakakausap si Rihanna, Galit na sininghalan ni Dustin ang matanda, "Sino ba sa amin ang boss, Mr. Stuart? Gusto kong makausap si Rihanna, ngayon din!?" "Masusunod po Master," Walang magawa si Mr. Stuart kundi sundin ang utos ni Dustin. Pagkatapos sumaludo ng matanda, agad itong lumabas ng silid.

Hindi na niya pinansin pa si Stacey at naglakad na lang palayo. "So totoo nga ang sinabi sa akin ni Bella. You can't do it because it won't get hard," natatawang saad ni Stacey dahilan para mahinto muli sa paglalakad si Kiba. Pumihit ito paharap sa kanya. Matalim ang mga mata nitong nakatingin kay Stacey at bahagyang nagtagis ang mga bagang nito. Tila mali yata ang napiling salita ni Stacey. Sa lahat ng pwede niyang sabihin e bakit iyon pa? Bakit ang pinakamalaking insecurity pa nito ang napili niya?

Parang alam ko na ang dapat na susunod na sabihin. “What?! They’re nothing compared to you. You’re an angel, hindi nila maaabot ang langit kasi tao lang sila. Don’t be discouraged. Hindi ba, Stacy?” Tanong ko kay Stacy na tumango lang ng ilang beses. “Hahaha! Don’t be like that, you’re exaggerating. Hindi ako anghel, ano ka ba.” Nahihiyang sabi niya sa akin. Ugghhh! Kailangan kong bisitahin ang comfort room mamaya.

"Hatid ko na po kayo sa kwarto niyo para makapagpalit kayo at makatulog na rin." Nagsimula na kaming maglakad pabalik sa itaas. Medyo nangalay din ako dahil sa taas ng daghan. Kapansin-pansin sa dulo nitong ikalawang palapag ang isang staircase. "Ma'am,may problema ba?" "Wala. Ano ba meron sa taas,"hindi ko maiwasang itanong. "Ma'am, bawal pong sabihin."

“Saka, walang kamatayang matigas na tinapay at biscuit.” “You should watch your words, Mrs. Channing.” She gulped, a little bit nervous with the threat in his voice. “Nagsasabi lang naman po ako ng opinyon ko, Sir.” “One more Sir from you and your business will not be in our tower.” “Po?”

* Panay ganyan ang naririnig ko at paulit-ulit na tango na sinamahan ng pilit na ngiti ang tugon ko. “Sa ating kaibigan na lilisan bukas, maari bang mag-alay tayo ng mensahe and good luck charm pero bago iyon ay hayaan muna natin na magsalita ang star ng ating party ngayon,” wika ni Stacy na siyang boluntaryong nagpresenta na gusto niyang maging emcee.

“This is the stupidest thing I’ve ever do–” “Hindi ko sinabing sumunod ka sa akin.” Putol ko sa kanya. “Yeah! I know! Pero kung may mangyari sa’yo and nasa labas ako sa tingin mo ba magiging okay ako?” “Shh! Stefan, mag relax ka lang kasi. Parang walang tao, eh. Hindi mo ba napansin walang mga tsinelas or sapatos sa pintuan sa baba? I mean ‘yung shoe racks dun walang laman.” Sabi ko, napansin ko ‘yun kanina.

“Ahh. Maganda po. Bagay sila.” “Bago ka pa dumating, matagal nang sarado ang kuwarto ni Ma’am Stacey dito,” dagdag ni Yaya, halos pabulong. “Huwag mong gagalawin. Huwag mo ring tatanungin si Sir. Bawal pumasok dyan.”

Ani Stacy, kaya natawa ako ng bahagya. Dumapa ako sa kama at inilagay ang unan sa dibdib ko. “Haynako beelat, ayos lang.” saad ko. “Nasaan na kaya yung siraulo na yun no? kapag nakita ko talaga ulit yun uupakan kk talaga siya!” Saad ni Stacy, kung nasa harap ko lang talaga to panigurado namumula nanaman mukha nito sa inis with action pa magsalita.

Diba dapat magkaaway kami? "Kasi nandito na tayo sa room mo." Pilit ko talagang pinapa-alala sa kanya. "Kunwari ka pa Stan! Sabihin mo baka mahuli ka lang ng mga kabit mo!" Lah! "Tsk! Wala akong kabit!" Nakaka init talaga ng ulo. "Sipain kita dyan eh! Sinasabi ko sayo Stanley! Kapag nakita kitang may kalampungan dyan sa tabi-tabi, malilintikan ka talaga sa akin!" Pagbabanta pa nya.