Stairs Sayings Novels & Stories

Bahagya siyang yumuko pagkatapos magsalita. Ngunit naalala ni Stacey ang masasamang salitang binitiwan nito kanina—mga salitang nagsasabing pareho silang hindi karapat-dapat mabuhay ng kanyang ina. Kaya malamig lamang niya itong tiningnan. “Hindi na kailangan. Hindi ko matatanggap ang paghingi mo ng tawad.” Pagkasabi noon, diretso siyang bumaba sa hagdan patungo sa ikalawang basement level.

Ito ang sinabi ni Alexander sa akin noon na walang sinumang mag-aklas sa Stary Farm Stay home niya dahil sa tricks ng property. Ang inaakala mong daan patungo sa main road, ay daan patungo sa iyong kapahamakan. I want to run and go back to where I came running but I don't know how. My silent cry echoes in my mind. Hindi ako makapaniwala sa gabing ito, ang masayang gabi ko kasama si Marvin ay nauwi sa takot at pangamba. Hindi kapani paniwala.

"P..pero Master, sinabi niya kasing, bukas na lang daw kayo mag-usap tungkol sa kumpanya. Isa pa, umiiyak siya kanina nang lumabas ng elevator, akala ko nga nag-away na naman kayo eh." Hindi alam ni Dustin kung bakit bigla siyang kinabahan dahil sa sinabi ni Mr. Stuart. Hindi siya mapakali hanggat hindi niya nakakausap si Rihanna, Galit na sininghalan ni Dustin ang matanda, "Sino ba sa amin ang boss, Mr. Stuart? Gusto kong makausap si Rihanna, ngayon din!?" "Masusunod po Master," Walang magawa si Mr. Stuart kundi sundin ang utos ni Dustin. Pagkatapos sumaludo ng matanda, agad itong lumabas ng silid.

But there was really something that's stopping me, like I should settle something else first before I make the move. "Finally! Makakahinga na rin ng maluwag," Stacy dramatically sighed as soon as we stepped out os our room. "Super stressful nitong mga nakaraang araw pero worth it lahat! Ga-graduate na talaga tayo!" kinikilig niyang saad.

"Hatid ko na po kayo sa kwarto niyo para makapagpalit kayo at makatulog na rin." Nagsimula na kaming maglakad pabalik sa itaas. Medyo nangalay din ako dahil sa taas ng daghan. Kapansin-pansin sa dulo nitong ikalawang palapag ang isang staircase. "Ma'am,may problema ba?" "Wala. Ano ba meron sa taas,"hindi ko maiwasang itanong. "Ma'am, bawal pong sabihin."

“Ahh. Maganda po. Bagay sila.” “Bago ka pa dumating, matagal nang sarado ang kuwarto ni Ma’am Stacey dito,” dagdag ni Yaya, halos pabulong. “Huwag mong gagalawin. Huwag mo ring tatanungin si Sir. Bawal pumasok dyan.”

Ani Stacy, kaya natawa ako ng bahagya. Dumapa ako sa kama at inilagay ang unan sa dibdib ko. “Haynako beelat, ayos lang.” saad ko. “Nasaan na kaya yung siraulo na yun no? kapag nakita ko talaga ulit yun uupakan kk talaga siya!” Saad ni Stacy, kung nasa harap ko lang talaga to panigurado namumula nanaman mukha nito sa inis with action pa magsalita.

Diba dapat magkaaway kami? "Kasi nandito na tayo sa room mo." Pilit ko talagang pinapa-alala sa kanya. "Kunwari ka pa Stan! Sabihin mo baka mahuli ka lang ng mga kabit mo!" Lah! "Tsk! Wala akong kabit!" Nakaka init talaga ng ulo. "Sipain kita dyan eh! Sinasabi ko sayo Stanley! Kapag nakita kitang may kalampungan dyan sa tabi-tabi, malilintikan ka talaga sa akin!" Pagbabanta pa nya.

saad niya. Dali dali kong sinubo ang hawak kong tinapay na may palamang gulay at pasta para di na siya makahingi pa. Nagulat na lang ako nung hinablot ni Stan ang kinagatan kong tinapay at kinagatan rin. "Alagaan mo naman ako!" sabi niya kahit punong puno ang bunganga. "Wala ka bang alam gawin sa bahay ha? Kayong mga mayayaman walang alam sa kusina!"

sagot ko. "Kung gano'n kailangan niya itong malaman at nang makahanap agad tayo ng paraan. Mukhang dehado kasi tayo kapag ganyan ang maging scenario. Siguradong ngiting tagumpay ang bruhang 'yon." "Ano pa nga ba ang in-expect natin, hindi ba?" sarkastikong sagot ko kay Stacey. Napahilot pa siya sa kanyang sariling sentido.