Stairs Sayings นิยาย & เรื่องราว

Ang silid, na dating puno ng mga pangarap at mga plano, ngayon ay tila naging isang libingan ng kanilang mga kasinungalingan. "Kung sana lang, Pa," napagod na wika ni Stephan habang ipinagpapatuloy ang pagpapakpak ng isang maleta, "kung sana lang, hindi ko pinansin ang mga sinabi mo... Kung sana lang..."

“Come andito na tayo.” Sabi niya at nagulat pa ako ng takpan niya ang mata ko habang nasa likod ko siya. “Uyy anong pakulo to hubby?” Sabi ko sa kaniya na ikinatawa niya ng mahina. “Stay still wife akong bahala.” Sabi niya kaya mas napangiti ako at inalalayan niya akong maglakad. “Yan deretsyo lang. There's a stair hakbang ka tatlong beses yan! Stay still.”

sabi ni Janice sa kanya at na-realize niya na tama ang sinasabi nito na kagaya rin sa sinabi sa kanya ni Elmo kanina. "Parehas kayong dalawa sa sinabi sa akin kanina ni Elmo. Tama naman nga kayong dalawa sa sinabi n'yo sa akin. Ang gamit ay madaling palitan at kahit anong oras ay puwede ngunit ang buhay nating mga tao ay hindi na. May pera naman ako na pambili, eh," sagot ni Stella sa kanya. "Kahit anong oras ay puwede na palitan 'yon." "Basta mag-iingat kayo d'yan sa bahay mo, mars," sabi muli ni Janice sa kanya.

Ngayon lang siya sumabog ng ganito kaya naman wala na siyang pakialam kung masaktan niya man si Stacy. “I am hurting you? No! I am just dragging you out of my house! Sino bang nagsabi na welcome ka sa bahay namin, Stacy? You gate crasher! This is not allowed since this is trespassing! Huwag mo nang masyadong ipakababa ang sarili mo pwede? Simple lang naman, e. Huwag mo nang ipilit ang sarili mo sa taong hindi ka mahal! Yun lang yon! Ganon lang kasimple!” galit na wika ni Rebecca sabay tulak kay Stacy dahilan para halos masubsob ito sa sofa nila sa may living area.

Hindi lang talaga ako mapalagay kapag hindi ko nakikita si Stacey. Buti na lang at malaki ang bahay na nabili ko. Ilang beses na rin kaming nagkaroon ng meeting dito. "Hayaan niyo na si Lance. Let him do what makes him happy." Nakaguhit ang isang ngiti sa labi ni Dad. "Nahihiya lang kami sa bata," saad ni Tita Ysabel. "Ano ba kayo, para namang iba kayo sa'min," turan naman ni Mom

Hindi ko rin naman nasabi sa kanila. Dapat ay sabihin ko na huwag na. Na baka nasa kwarto ni Trixie lang iyon. Pero imbes na sabihin iyon, tumango ako. “Ladies first,” nilahad niya sa akin ang staircase. There was a faint smirk on his face.

Ang dami kong gustong sabihin pero hindi ako makapagsalita. “Naku ha, ayaw ko ng mga titig mong ganyan. Don’t tell me ay berde na naman ang tumatakbo diyan sa utak mo?” “Bakit, ayaw mob a?” Naisip kong sakyan ang sinasabi ni Stacy para kahit papaano ay gumaan ang takot na sa dibdib ko. “Naku ha, hindi pa nga yata nakakabawi ang katawan ko sa gunawa natin kagabi, humihirit ka na naman diyan. At saka may promise ka ‘di ba? Babawasan mo na raw.”

Nang aasar na tumawa naman si Stacy. "Damn, Lex. That was so good." "Napapala ng mga hampas-lupang katulad niya." "She doesn't belong here," Pinulot ko ang papel, hindi ko pa nga nahahawakan ay sinipa naman ni Stacy papunta sa ilalim ng table nila.

“Kung sasama ka sa akin, sisiguraduhin kong magiging marangya ang buhay mo. Hindi mo na kailangang maghirap pa at magtrabaho dito.” Habang nagsasalita, hinaplos pa nito ang kanyang buhok. Agad na umatras si Stacey. “Huwag mo nga akong hawakan.” Ngumisi si Joseph. “Alam mo ba kung ilang babae ang gustong mapalapit sa akin?”

Ito ang sinabi ni Alexander sa akin noon na walang sinumang mag-aklas sa Stary Farm Stay home niya dahil sa tricks ng property. Ang inaakala mong daan patungo sa main road, ay daan patungo sa iyong kapahamakan. I want to run and go back to where I came running but I don't know how. My silent cry echoes in my mind. Hindi ako makapaniwala sa gabing ito, ang masayang gabi ko kasama si Marvin ay nauwi sa takot at pangamba. Hindi kapani paniwala.