Novel & Cerita Stairs Sayings

Ang silid, na dating puno ng mga pangarap at mga plano, ngayon ay tila naging isang libingan ng kanilang mga kasinungalingan. "Kung sana lang, Pa," napagod na wika ni Stephan habang ipinagpapatuloy ang pagpapakpak ng isang maleta, "kung sana lang, hindi ko pinansin ang mga sinabi mo... Kung sana lang..."

“Come andito na tayo.” Sabi niya at nagulat pa ako ng takpan niya ang mata ko habang nasa likod ko siya. “Uyy anong pakulo to hubby?” Sabi ko sa kaniya na ikinatawa niya ng mahina. “Stay still wife akong bahala.” Sabi niya kaya mas napangiti ako at inalalayan niya akong maglakad. “Yan deretsyo lang. There's a stair hakbang ka tatlong beses yan! Stay still.”

sabi ni Janice sa kanya at na-realize niya na tama ang sinasabi nito na kagaya rin sa sinabi sa kanya ni Elmo kanina. "Parehas kayong dalawa sa sinabi sa akin kanina ni Elmo. Tama naman nga kayong dalawa sa sinabi n'yo sa akin. Ang gamit ay madaling palitan at kahit anong oras ay puwede ngunit ang buhay nating mga tao ay hindi na. May pera naman ako na pambili, eh," sagot ni Stella sa kanya. "Kahit anong oras ay puwede na palitan 'yon." "Basta mag-iingat kayo d'yan sa bahay mo, mars," sabi muli ni Janice sa kanya.

Ngayon lang siya sumabog ng ganito kaya naman wala na siyang pakialam kung masaktan niya man si Stacy. “I am hurting you? No! I am just dragging you out of my house! Sino bang nagsabi na welcome ka sa bahay namin, Stacy? You gate crasher! This is not allowed since this is trespassing! Huwag mo nang masyadong ipakababa ang sarili mo pwede? Simple lang naman, e. Huwag mo nang ipilit ang sarili mo sa taong hindi ka mahal! Yun lang yon! Ganon lang kasimple!” galit na wika ni Rebecca sabay tulak kay Stacy dahilan para halos masubsob ito sa sofa nila sa may living area.

Hindi ko rin naman nasabi sa kanila. Dapat ay sabihin ko na huwag na. Na baka nasa kwarto ni Trixie lang iyon. Pero imbes na sabihin iyon, tumango ako. “Ladies first,” nilahad niya sa akin ang staircase. There was a faint smirk on his face.

Ang dami kong gustong sabihin pero hindi ako makapagsalita. “Naku ha, ayaw ko ng mga titig mong ganyan. Don’t tell me ay berde na naman ang tumatakbo diyan sa utak mo?” “Bakit, ayaw mob a?” Naisip kong sakyan ang sinasabi ni Stacy para kahit papaano ay gumaan ang takot na sa dibdib ko. “Naku ha, hindi pa nga yata nakakabawi ang katawan ko sa gunawa natin kagabi, humihirit ka na naman diyan. At saka may promise ka ‘di ba? Babawasan mo na raw.”

Nang aasar na tumawa naman si Stacy. "Damn, Lex. That was so good." "Napapala ng mga hampas-lupang katulad niya." "She doesn't belong here," Pinulot ko ang papel, hindi ko pa nga nahahawakan ay sinipa naman ni Stacy papunta sa ilalim ng table nila.

Alok ni nito at iminuwestra sa kanya ang elegantang sofa na naroroon. "Salamat po." "Maghahanda lang ako ng makakain." Marahan na ngiti lang ang tanging naisagot niya. Nang mawala sa paningin niya ang matanda ay agad niyang inikot ang tingin sa loob. The wall were painted light colors. May mga parteng salamin ang pader. Sa pinakagitna ng buong sala ay ang malaking hagdan patungo sa second floor. Seeing the staircase made her remember the talk she had with sir Bernard the past days. Ito marahil ang hagdan na iyon. The stair were Adrian standing as he painfully watched his father go. An image of a little boy sitting and silently crying at that stair crossed her mind. She can't imagine how an e

Walang ka abog-abog na sabi ni Stan. Mabilis ko siyang binigwasan. "Hoy! Ang rumi ng bunganga mo ha? Sa susunod nga pag nagsimba tayo, magmumog ka gamit ang Holy water! Nahiya imburnal sayo sa pagkadumi ng bunganga mo!" "It's normal! I'm an Arrhenius. I can talk shit whenever and wherever I want!" Utas ni Stan habang hinihimas ang likod ng ulo niya.

“I don’t care what you say. Basta ito ang tatandaan mo. Sa oras na ulitin mo ang ginawa mo, sisiguraduhin kong mawawalan ka na ng puwang sa ospital na ‘to.” Taas noong umismid si Stacy. “At wala rin akong pakialam sa sasabihin mo. Hinding-hindi mo ako mapapaalis sa ospital na ‘to hangga’t ginagawa ko nang maayos ang trabaho ko. I*****k mo sa baga mo ‘yang apelyido mo. Excuse me.”