Starbucks Quotes 소설 & 이야기

"Iyong Starbucks po ba?" Binato lamang siya nito ng tingin agad naman siyang ngumiti. Alam naman niyang Starbucks ang lagi nitong iniinom. Gusto niya lang umasang magpapatimpla na lang ito sa kaniya, kasi naman napakalayo pa ng bilihan ng sosyal na kapeng paborito nito. "Faster," maawtoridad nitong ulit. Napapikit si Sylvia dahil sa inis. Kailan ba ito makakadama ng awa o kahit pakisama man lang sa kaniya?

Nothing more, nothing less. "Drama naman nitong mabahong 'to!" He tousled my hair and smiled at me, "Starbucks tayo! Libre mo 'ko ah!" He said at hinila ako patayo. I automatically smiled because of his gestures, pinaka ayaw ni Xavier ang malungkot na pag uusap.

Sambit niya ng tanggapin ang mga ito bago iniabot ang bayad sa babae. “Keep the change.” Nakangiting sambit niya at nagmamadaling lumabas ng Starbucks ng maalala na late na late na siya. Narinig niya pa ang pagpapasalamat ng crew pero hindi niya na iyon pinansin. Sumakay siya sa sasakyan niya at mabilis na nagmaneho papunta sa boutique niya.

Is the first boyfriend I had in my life suffering a disease? "What is your order?" The staff at the front counter made me fall out of trance. I turned to send a smile and rolled my eyes to think of the menu I need to order. "Can I have a mocha frappuccino?" "What size?" "Large" "What's the name?" I raised my eyebrows suspiciously. Now that the shop uses a system like Starbucks, is it really necessary to write the name on the glass? But when seeing the size of the store and the large number of customers, I quickly answered him.

Napasinghap ako ng isaboy niya sa mukha ko ang hawak niyang starbucks coffee. “Alam mo kapag alam mo na hindi ka mayaman huwag ka pumunta dito. Kahit ibenta mo iyang damit mo hindi mo babayaran ang damit na ito,” may pagmamalaki sa boses niya, “sa susunod kilalanin mo ang mga nakakabangga mo, okay? You so so very stupida. You look taong lansangan in the kanto,” maarteng lait niya sa akin. I wipe my face.

Sobrang nakaka-overwhelm. "Oh, kape mo," sabi ni Timothy nang lumapit sa akin kasama ang dalawa. Bitbit nito ang Ice Latte na galing sa Starbucks. "Yan lang muna sa ngayon. Sabi kasi ni direktor na lalabas tayong lahat pagkatapos ng trabaho para i-celebrate ang birthday mo."

Ungot ko nang lampasan namin ang Starbucks. “Fuck! I forgot.” Nag U-turn siya. Siya na din ang nag order ng coffee ko habang kumakain ako dito sa loob ng sasakyan. Hindi siya nagtagal sa loob at may dala na siyang dalawang coffee. Ay hindi pala kape ang isang dala niya kundi matcha flavor. “Incase you crave for matcha. I know this is your favorite,” sabi niya nang makasakay na siya sa kotse.

aniya. Dumadami ang tao sa loob at magkatabi kami...iyong balikat namin nagkakasanggian kaya nahihiya ako magsalita, pero nandito na ako, e? Hindi pa ba ako makikipag usap sakaniya? "Ahmm oo, e. Kayo rin ba?" Napaka obvious naman jusko! "Oo...tapos napabili rin ng kape sa Starbucks."

Pinatong ang kape ng Starbucks sa table ko. “Uhh... salamat.” Binigyan ko ito ng tipid na ngiti. Ginantihan naman nito ako ng isa ring tipid na ngiti. Katahimikan ang pumagitan sa ‘min. I don’t know why I suddenly felt awkward. We were usually loud. “Una na ako,” paalam nito at mabilis na umalis. Ni hindi man lang nito hinintay na sumagot kami. What on earth jus happened?

“MA’AM, ito na po ang coffee niyo.” Mabilis na itinigil ni Mihrimah ang pagtipa sa keyboard para salubungin ang sekretarya. “Thank you so much! Kanina pa ako hindi napa-function!” bulalas niya sabay langhap ng black roast coffee galing Star Bucks. Itim na talaga ang pinabili niya dahil baka sakaling tumalas ang utak niya, maisip kung ano ang dapat gawin.