Stay Alive Novels & Stories

Siya na rin ang humihingi ng tawad at nag-a-adjust. Hindi naman siya nagpapaka-santo pero ginagawa niya lang yun para maka-survive. Alam niyang kapag lumaki ang gulo, wala siyang back up na darating mula sa pamilya at wala siyang kakamping magtatanggol sa kanya. Ang gusto niya isang payapang buhay, yung safe siya’t malayo sa gulo.

My mouth was dry, throat raw, but I forced the words out anyway. “We stay alive.” Not a promise. Just a direction. Just... enough.

Bigla nitong tinigil ang kotse sa isang tabi. "W-What did you mean, Ric? S-she's alive? Fuck! Is that true?!" napakislot si Anna sa kinauupuan niya. Ramdam niya ang tensyon ngayon sa pagitan ni Brett at sa kausap nito sa kung ano man ang pinag-uusapan ng mga ito. Maya-maya pa ay nahulog na lang bigla ang cellphone ni Brett. Nakatulala ito at sa kawalan nakatingin. Pinulot ni Anna ang cellphone nito at pinatong sa lap nito.

seryosong saad ni Sebastian. "Kaya nga wala tayong choice kung hindi ang lumaban at magpatuloy sa buhay. This is like a survival game life, if you want to live you need to fight. Kagaya ng buhay ko, magulo pero wala akong magagawa kung hindi ang tanggapin ito at tiisin," nakangiting saad ko.

At lahat ng balakid ay inaalis. ‘This world is considered as a battlefield, puno ng mga taong makasarili at hindi mapagkakatiwalaan. Survival is required and necessary pag hindi ka handa at lalampa-lampa ka, it will eat you alive and whole na walang matitira sa iyo kaya dapat maging cautious ka, kunin mo, gawin mo ang nararapat para sa mga bagay na pagmamay-ari mo at alisin ang mga bagay o taong humahadlang sa kaligayahan mo… no matter what it takes after all what makes you truly happy is all that matters the most.’ *****

“Ang sinabi ko sa iyo ay iwasan mo!” “Ginawa ko nga, hindi ba? Pero paano ko iiwasan ang mga bagay na patuloy na humahabol sa akin! Killing them is the only way to survive, Miss Maid. Alam ko na mahirap ipaintindi sa iyo. B-But this is my reality! I kill to survive! I put my enemies lives to an end to continue mine!”

"W-What?” Sumandal ako sa upuan bago nagsalita. "She's fighting. She made it back from the dead. Pero… nasa panganib pa rin ang buhay n'ya. She's still brain dead. And the single thing that keeps her from death is the life support she's having.” "T-Then let's have that life support keep going! We can't stop now. Lumalaban si Janiya para mabuhay. Kailangan lumaban din tayo. I'm willing to spend my entire fortune just to save her—”

Sa isang mataas na building sa kabilang dulo ng siyudad, may babaeng nakasilip sa floor-to-ceiling glass window. Hawak niya ang tablet. Sa screen: Live update: Lucas Serrano awake. Rhea Morales stable. Jake Reyes alive. Ngumiti nang bahagya ang babae. “So they survived,” bulong ni Vice Chairwoman Serrano. Isinara niya ang tablet. “Good,” dagdag niya. “That means the real game can finally begin.”

bulong-bulong nito. "She's alive, maybe she needs help, but she's alive," bulong-bulong rin niya at hinarap ang kapatid. "Kaya nga kailangan natin siyang mahanap. Kung naka-survive man siya, dalawang bagay lang iyon, nagtatago siya at naghahanda para umatake o baka wala siyang naalala sa pagkatao niya. Kung wala siyang may naalala, we have help her."

he said. My breath paused slightly. He continued. “I want to live with you.” The words landed quietly. But they didn’t feel quiet. They felt irreversible. I stared at him. Because that distinction mattered more than anything else we had ever survived. Survival was what we knew. Living was something else entirely. Something untested. Unfamiliar. Dangerous in a completely different way. “What’s the difference?” I asked. He didn’t hesitate. “Survival is what we became because we had to.”