Born To Be Alive Novels & Stories

The happiness that filled his whole being at the moment is immeasurable. ‘Patawad, Shaina. Hindi ko na kayang pigilan pa ang sarili ko. Tutuparin ko ang pangako ko. Habang buhay ko siyang aalagaan, mamahalin, at poprotektahan. Thank you for giving birth to the woman who again makes me feel alive and makes me appreciate how beautiful life is.’

-seryosong sabi ni Ann. "Marami pa naman mag babago , Tingnan na lang natin paglaki niya"-nakangiti na sabi ko. "Patay tayo kay Ulysses hindi pa nalabas ang anak niya may nag mamay ari na "-natatawang sabi ni Bea. Napangisi na lang ako. Dala dala ni Baby Althea ang apelyido ni Father.She's a miracle baby,nag aagaw buhay ito ng iniwan ito sa Simbahan.

Sa akin naman iilan lang sila kaya natapos namin lapitan bago mag-start ang birthday. Bumukas ang birthday program sa simpleng prayer ng isang bata rin na dito nakatira sa orphanage. Sumunod kinantahan sina Alzen at Amhella. Nasa unahan sila kami nasa gilid lang masayang pinanood ang nakangiti kong mga anak.

Every second in this dangerous world feels like walking on the edge of a cliff, you never know when you will fall. I am not afraid to die. I am ready. Tanggap ko na iyon noon pa man pero simula nang mapangasawa ko si Sloan Beatrice sinabi ko sa sarili ko na kung kailangan ko pang makipagbuno kay Satanas huwag niya lang akong kunin, gagawin ko because I can’t fucking bear to see my wife hurt, and I can’t bear to see her marry someone else if I die. Walang awa akong nakipagpalitan ng putok ng baril sa mga armadong lalaki. Paunahan kung sinong unang mapupunta sa impyerno.

tanging tugon ko. Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang makarating ako sa dulo ng dalampasigan. Sa lugar na walang tao... sa lugar kung saan ako nababagay. I was born to be alone. Pinanganak ako para mag-isang humarap sa mga problema at sakit. Umupo ako sa malaking bato sa tabing-dagat at napatulala sa kawalan.

Nalalasahan ko na ang dugo sa labi ko dahil sa mariing pagkagat ko dito. Siguro nga ito na talaga ang papel ko. Ginawa lang ako para mabuhay sa mundong to kahit wala naman akong silbi. I was born but no purpose at all. I was born in this world but only to be left alone at the end. Kung ayaw niyo sa akin, ayaw ko na din sa inyo. Sa inyong lahat! Humigpit ang hawak ko sa aking gitara hanggang sa may makapa ako. May papel na nakaipit sa loob.

Ang salita ay naging kanyang mantra, mas makapangyarihan pa kaysa sa anumang panalangin. Ilang oras pa, at dumating ang sandali. Ang iyak ni Mariel ay pinalitan ng isang matinis, malakas na sigaw—ang unang hininga ng bagong buhay. Hindi malilimutan ni Billie ang sandaling iyon. Nang ibigay sa kanya ang bata, naramdaman niya ang isang matinding kaligayahan na mas malakas pa kaysa sa anumang adrenaline rush. Ang bata ay maliit, mainit, at ganap na walang muwang. Ang mga matang iyon ay nakatingin sa kanya, walang takot, walang paghuhusga, tanging walang hanggang pangangailangan.

Pero kahit manahimik sila, hindi ba’t kamatayan pa rin ang kahahantungan nila? Injustices may rule the world, but only two things made us all equal: Birth and death. The moment you are born, your end game will always be death. No matter who you are in this world, you cannot escape such. Be it the rich, the poor, the innocent, the evil. That is my job, to make humanity reach their desired equality. To lead them to the end of the line: Death. TWELVE YEARS ago, I woke up completely drenched in the mud, without any memories at all. The next thing I saw was wild beasts surrounding me, drooling at the sight of their helpless prey.

I am Reign Riley Mcdemort, and this is the new me, not the same person from three years ago. I've died, and now I am alive like a newborn baby. And that is all because of the life contract.

Samantalang ako, hanggang ngayon, hindi ko alam ang mararamdaman. After the incident na akala ko ikamamatay ko, isang himala na nakaligtas ako. Who would’ve thought na mangyayari ‘yon? Ngayon na naaalala ko na ang lahat, pakiramdam ko tuloy siyam ang buhay ko. I was comatose, I gave birth, at paggising ko ina na ‘ko. Hindi ko rin alam kung paano ko nakayang mamuhay nang walang alaala. Siguro instinct na rin, siguro dahil sanay akong palaging naka-survival mode, idadagdag pa na may mga anak na akong aasikasuhin.