Story About Life の小説・ストーリー

Hindi kayabangan ang pagpapaalis ng tao na di marunong ng salitang respeto. Ito po ay isang story na realistic. Yan po ang nakalagay sa application ko ng contract. Hindi po ito fantasy na pagmulat ng mga mata ng bida ay solve na ang problema kaya kung tunay kang mambababasa alam mo sa tunay na buhay na ang problema hindi agad nasosolusyunan isang pitik lang. Salamat po sa mga maaayos na readers.

Kinuha ko ang highlighter at nag-simulang lagyan ng kulay ang simpleng salita na may nakatagong matingkad na kulay. "People come, people go- they'll drift in and out of your life, almost like a character in a favorite book. When you finally close the cover, the character have told their story and you start up again with an other book, complete with new characters and adventures" (Words not mine, I just did find it in some kind of great book, full credits to the rightful owner.) Yeah, people come and people go. How funny and realistic this kind of words from the book I am reading.

Walang umpisa, at mas lalong walang wakas. Hangga't hindi nangyayari? Walang magaganap na kaayusan. Walang pagbabago at mas lalong maraming mga nilalang ang mapapahamak. At mayroon ring pagkakataon sa buhay ko, na nasubukang mamuhay bilang normal na tao. Ngunit hindi ko maiwasang ilabas ang tunay kong katauhan. Naging bahagi rin ako at naranasang tumira sa mundo ng mga tao. Kung saan lahat nang binabasang kwento sa mga bata, puro kathang isip lamang na kwento.

Masakit, pero ito yung katotohanang nangyayari sa buhay isang tao. I am Carla Ysabelle Sabanal, my friends call me Cara and this is my story. Naks! Pangalan palang tunog mayaman na, diba? Well, salamat sa Nanay at Tatay ko. Kung hindi dahil sa kanila, hindi niyo ako makikilala. Char! So, simulan ko na ang kwento ng buhay ko. Ay, mali! Hindi lang pala ako ang bida sa kwentong ito dahil dalawa kami.Well, ang part ko nalang muna.

"Huwag lang maawa sa akin, okay? Kahit jerk ang husband ko, gwapo siya at mayaman. Dahil sa kasal namin nakaipon ako ng pera. Ngayon bumalik na si Franchesca kaya kailangan kita para sa annulment namin. Ayaw kong maunahan niya ako, kahit 'yong sa annulment man lang, ma-dignify ko ang sarili ko. Nasa 21st century na tayo, ayaw kong maging bitter heroine sa drama ng buhay." "Ano, parang mga nobela na binabasa mo?" biro ni Lucille sa kaniya. Mapakla siyang tumawa. "Oo, parang ganoon. Dumating ang true love ng husband ko tapos titiisin ko ang sakit at pagdurusa. Hindi ako kakain hanggang sa masira ang atay at bituka ko. Magluluto at maghihintay na umuwi si Levi pero hindi naman mangyayari hangga

Hindi nila dapat na pakialaman ang bawat isa. Halos mga naging buhay at gawain nito ang naging topic nila. Wala naman kasi siyang magandang kuwento. Mahirap lang sila. Hindi niya naranasan ang lahat ng naranasan nito. Ipinanganak itong may ginintuang kutsara sa bibig, samantalang siya, wala. Hindi naman ito makakrarelate kapag kahirapan nilang mag-ina ang ikuwento niya.

"How's life? Hindi ka na nagke-kwento, palagi na lang ako" Bigla kong naalala na hindi na nga pala kami masyadong nag-uusap tungkol sa buhay nya dahil sa mga issue ng buhay ko. Ang huling kwento nya--- base sa naaalala ko--- ay ang kinaiinisan nyang habol ng habol dahil hindi naniniwala sa one night stand. "A-ayos naman" Tumaas ang kilay ko ng bahagya syang mautal at parang hindi sigurado sa sariling sagot.

Bukod pa roon ay totoong napakaganda nito. Hindi naman nagkukwento sa kanya si Mia ng tungkol sa personal nitong buhay. Katulad na lamang ng kung sino ang ama ng ipinagbubuntis nito. Kung bakit ito sa kanila nakatira ngayon. Dahil kung tutuusin, hindi naman mahalaga ang lahat ng iyo para sa kanya. Dahil para sa kanya na matagal ng humahanga dito ay sapat ng nabigyan ng buhay ang lahat ng kwentong naririnig niya noon sa tiyahin niya. Mga kwento tungkol kay Mia at sa klase ng buhay na pinagdaanan ng dalaga. *****

Nakahiligan kong makinig sa kwento at masasabi ng ibang tao about stuffs lalong-lalo na sa buhay. You know, I really thought I have my whole life figured out at twenty. Na kailangan ko lang makapagtapos ng pag-aaral, find myself a decent job, and do good just so I could give my family a comfortable life. Now that I achieved all of it, I don't know what comes after. Maybe, just maybe I was really able to figure out a part of my life but not fully. There are still gaps which I need to fill in. Hindi ko naman sinasabing sa love life pero parang gano'n na rin.

bakit tila ba, ang alaala ng lalaki ay palaging nasa kanyang isipan? Nilukob siya ng lungkot.. Marahil, ang kanilang kwento ay isang sarado ng libro. Ubos na ang pahina, kaya tinapos na lang iyon ng walang kasiguraduhan. Masakit man, ngunit kailangan na iyong tanggapin Hindi lahat ng kwento, may happy ending. Ang buhay ay malayong malayo sa isang fairy tale. Napangiti siya, mas mapait pa sa ampalaya.