Story Of A Pencil Novels & Stories

siguro ngayon palang magdasal na siya dahil hindi ko alam kung anong magagawa ko sa kanya pag nagkataon na kilala ko ang may pakana ng nangyari kahapon. May hinugot ito sa bulsa ng terno nitong suot. "Masyadong malabo ang tinta ng ballpen mo.. Baka sa halip na dapat makita kO na ang hinahanap ko. Mapundido pa dahil sa labo ng mga BAKAS mo. Use this instead." Makahulugan na detalye nito bago nito ibinigay ang mamahaling ballpen na galing sa bulsa niya. Bumalik na ito

Ayaw pala siyang makita, sana nag-utos na lang ito. Halos ibalibag nito ang dokumento sa mukha niya. Nanginginig ang kamay na kinuha niya ang ballpen. Pipirmahan niya ng matapos ang paghaharap nila bago pa siya umiyak at magmakaaawa sa binata. Hindi din naman talaga pwedeng maging sila. Hindi niya itataya ang buhay ng pamilya para sa pansariling kaligayahan. Tutal tapos na sila. Nabuhay na sila ng wala ang isa’t isa. Hanggang doon na lamang siguro talaga ang kwento nila.

Nang makuha ko na ang lapis ko’y dali-dali akong nagtungo sa opisina ni Sir Luciano, bitbit ko ang mga nagustuhan n’yang paintings. “Nakuha mo ba ‘yong lapis mo?” “Opo.” Nangingiti kong tugon. “It’s just a pencil. Pinahirapan mo pa ‘yong sarili mo. P’wede ka namang bumili na lang ng bago.” “Sir, this is not just a pencil.” Tugon kong bahagyang iniangat ‘yong kamay kong may hawak sa lapis. “Kasangga ko ho kasi ito sa lahat ng ginagawa ko. Sa bawat planong pinaghirapan ko’y ang lapis pong ito ang naging katuwang ko. Maaaring simpleng bagay lamang po ito sa paningin ng iba, pero para sa akin po’y isa itong mahalagang bahay na hindi ko kayang basta-basta na lamang pong itapon.”

Hindi ko maatim na matagalan na makasama ang mga taong kinalimutan ang atraso ng nakaraan at namumuhay ng malaya. Hindi na'ko tumuloy sa P.E class umuwi nako't hinanap ang diary ko sa may bag dahil lagi ko itong dala-dala kahit saan man ako magpunta. Nang mahanap ko ito ay dali-dali kumuha ng ballpen at umupo at sumulat. Matagal tagal na rin hindi ako nakapagsulat sa diary ko dulot ng maraming ginagawa. Dear diary,

At dahil nga maaga pa naman ay naisipan muna niyang dumaan sa university bookstore na nasa loob mismo ng kanilang campus. Ballpen talaga ang plano niyang bilhin dahil naalala niyang paubos na nga pala ang ballpen niya. Pero nang magawi siya sa estante ng mga notebooks ay mabilis na naagaw ng isang kulay berde na kwaderno ang atensyon ng dalaga.

Hanggang pagdiin sa labi na lang ang kaniyang nagawa. Palihim niyang kinuha sa bulsa ang ballpen na nabili niya kanina. May takip pa iyon at hindi pa talaga niya nagagamit. Kahit medyo may kamahalan iyon ay hindi siya manghihinayang na itusok ang ballpen sa tagiliran ng lalaking sinabihan siyang mukhang doll ng mangkukulam. Doll pala na tinutusok sa karayom ha? Ikaw ang tutusukin ko ngayon!

Sila lang maglolo. "Ay oo nga pala. I forgot," aniya at humagikgik. Napailing ako sa kaniya. "Why are you here? You need something?" tanong ko habang nakatingala sa aparador para kunin ang ibang ingredients na kailangan ko. "Mama, wala na po ako pencils," sabi niya. Kumunot ang noo ko at napalingon sa kaniya. "Bakit? Hindi ba pinadalhan kita ng sampo?" napakamot siya sa ulo niya at ngumiwi.

“Magkaiba ang ballpen tsaka papel diba?! Pero kapag pinagsama mo ang dalawa, may silbi ito. Magandang duo kumbaga! If you use a pen and paper, you can write. And when you write, you can create words. And if there are words, you can create a masterpiece! Just like a novel, a poem, or an essay.” “Kaya hindi ako naniniwala na porke’t magkaiba ang personalidad ay hindi na magkakasundo. Let’s be like a pen and a paper. Let’s create our own story!” Pumikit na lang ako at hindi siya pinansin. I don’t want to. Nakilala niya ako ilang linggo pa lang ang nakakalipas kaya paano ako makakasigurado na magtatagal siya? Na hindi niya lang ako ginagamit tulad ng mga naging kaibigan ko noon?

Tanong ni Niana habang naglalakad sila sa gilid ng kalsada. "Bibili lang ako ng ballpen. Mag-stock na ako. Ang yaman kasi ng restaurant na pinagtatrabahuan natin, hindi man lang mag-provide ng ballpen." Natawa naman si Niana. "Iyong ballpen ko nga namamatay na. Putol-putol na ang sulat. Tapos may nagnakaw pa ng ballpen ko last week. Iniwan ko lang sa counter, tapos pagbalik ko, wala na!" Bulalas ni Niana. Napatawa naman si Kelly.

Dahil sa biglang pagkuha niya nasagi pa nito ang gilid ng mga daliri ko kaya parang napapasong ibinaba ko ang kamay ko. "No! It's okay. Wala naman itong halaga sa akin. Sige na pwede ka ng lumabas" Parang normal lang na sabi nito at inilagay ulit sa drawer niya. Naikuyom ko ang kamao ko ng makita at marinig ang ginawa nito. Ang sarap sarap nitong sakalin sa leeg. Dalawang oras niya akong pinagkuponi ng lintik na ballpen na yon pero ang ending sasabihin niyang wala yong halaga sa kanya??