Novel & Cerita Strange In Tagalog

"Sinisigurado kong hinding-hindi mo makakalimutan na akin ka." Ang bawat pag-ikot ng gulong ng mamahaling sasakyan ni Sebastian ay parang pagpako sa aking tadhana. Nakatingin lang ako sa bintana, ang mga pamilyar na kalsada, ang mga tindahan ng fishball, ang mga taong naglalakad nang malaya. Lahat ng iyon ay parang unti-unting lumalabo at naglalaho. Sa loob ng kotseng ito, kasama ko ang lalaking itinuring ng aking pamilya na "anak," ako ay isang bilanggo.

Tanong ko sa kanya dahil tila natahimik ang lahat dito. Nagulat lang kasi talaga ako na bigla niyang nabanggit iyon ng wala namang dahilan. “Uh…” Isang awkward na tawa ang pinakawalan niya bago siya nakabawi at bumalik sa akin. “Well, common na ang salitang iyon dito sa Denmark. Yan ang sinasabi naming mga matatanda sa mga dalagang hindi napipigilan ang mga pagnanais. Like we would say, parehas talaga kayo ng nanay mo. Nasanay lang ako, nakalimutan kong hindi ka nga pala lumaki dito. Pasensya na.” umangat ang magkabilang sulok ng labi niya na lumikha ng isang ngiti ngunit hindi man lang nagbago ang hugis ng mga mata niya.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

I felt chills on my vines when I heard another voice. Kumpara sa lalaking tinulungan ko noon, mas nakakatakot ang boses na iyon. Walang emosyon ang mababakas sa boses na nanggagaling sa nagsalita. Cold is an understatement. Hindi lang basta malamig ang boses na iyon. It was screaming the word of death. Para bang kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kayang-kaya niyang gumawa ng isang bagay na hindi niyo pagsisihan.

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

bulong naman nito saaken "what the heck! agad ko naman itong sinampal at umalis naman agad ako. »»» "may sinabe bakung halikan niya ko. e kaya ko namang sumagot na wala pakung first kiss maliban sa mommy ko. pero ngayon siya ang first kiss ko. "nevermind laro lang naman yun. it's not a big deal "hey pretty girl. second meet saad nung lalaking medyo familiar saken

Kakaiba ang sensasyong dulot sa akin ng dila niyang humahagod sa leeg ko at nakuha ko pang itingala ang ulo ko para mas mabigyan siya ng laya sa ginagawa niya. Naalala ko nang gawin ito sa akin ni Perry pero bigla ko siyang naitulak dahil ayaw kong magtuloy-tuloy ‘yun. Hindi pa ako handa. Pero heto ako ngayon, dinadama ang halik ng isang estranghero. Bigla akong natauhan. Hindi ito pwede. Kahit lasing ako at nalalasing ako sa halik niya, nasa tamang wisyo pa rin ako para tanggihan siya.