Sugat Picture Novels & Stories

Chapter 36 Nakahiga siya sa kama, balot ng benda at mga sugat. Halos hindi ko siya makilala sa dami ng pasa at sugat sa kanyang katawan. Napatingin ako sa kanyang gitnang bahagi ng nakita kong maraming dugo ang nakadikit doon at wala rin iyong brief man lang. May nakalagay lang doon na isang pinda para sa sugat.

Nasaan na nga ba ‘yong damit kong iyon? “Kaunting sugat lang iyan, may malinis na tela sag awing kanan. Bilisan mo at magluluto pa tayo.” Mahigpit kong napisil ang sariling hita sa labis na inis nang tuluyan na siyang makaalis at isara ang pintuan. Kaunting sugat? Anong akala niyang matatamo niya kapag ibinaon ko rin sa laman niya ang mahigit tatlong pulgadang matalim na kutsilyo? Mukhang mananabunot na talaga ako nang wala sa oras!

sagot ni Kuya Lualhati, diretso, walang paligoy. Pagkatapos, may hinugot siyang larawan mula sa folder na hawak niya at inilapag sa mesa. Isang litrato ng lalaking hindi ko agad nakalimutan. Matulis ang mga mata, walang ngiti, at may klase ng presensyang hindi ka pagkakatiwalaan. Si Juan.

Selene "O-ouch"pag aray niya ng diinan ko ang pagpunas sa sugat niya Ngumiwi ako at tinanggal ang bulak sa sugat niya sa kamay "Bat mo ba kasi tinad tad ng suntok yung matandang yon?"pag pagalit ko sa kaniya habang linalagyan ng band aid ang daliri niya Hindi naman talaga ganon kalaki ang sugat niya pero dahil sa kaartian niya ay gusto niyang gamutin ko pa iyon

Mamula-mula pa ang sugat niya ngunit hindi ito nagpapakita ng kahinaan sa kaniyang anyo. Ang mga mata niya’y malamig at nananatiling pula. Tila ba ang dugo ng sampung dugong ay nanatili sa kaniyang mga balintataw. Sa kabila ng halos pagkaubos ng lakas, ang kaniyang tindig ay matayog pa rin. Hindi bilang isang sugatang mandirigma, kun'di bilang isang lalaking handang mamatay para sa karangalan.

O baka naman ibigay ko ang buong puso ko, pero ang isusukli niya lang sa akin ay isang napakarahas at napakalamig na pagtawa at pang-uuyam? Ang sugat sa kaniyang noo ay humahapdi sa tuwing natatamaan ng tubig. Pakiramdam niya ay sobrang siksik ng kaniyang dibdib, na parang isang hayop na nakakulong sa hawla. Kahit anong lakas ang gawin niya ay hindi siya makahanap ng labasan. Sa huli, sumabog ang kaniyang emosyon at isang matinding sapok ang itinalo niya sa pader.

Sa bawat saglit, para bang ang mundo ni Pia ay tila lumalabo, at ang mga alaalang nagpapaalala sa kanya ng lahat ng ginawa niyang mali ay unti-unting nagiging makulay na larawan na nag-uukit ng sakit sa kanyang puso. Hindi alam ni Pia kung paano tumugon. Ang tamis ng ngiti ni Sugar, ang malambing na tono ng boses nito, at ang mahigpit na pagkakayakap ay tila nagdulot ng kalituhan sa kanyang isipan. Nakita niya ang mga mata ni Sugar, hindi maipaliwanag, ngunit puno ng kahulugan. Sa ilalim ng pagpapakita ng kabaitan, may namumutawi na galit—isang galit na hindi makikita ngunit ramdam na ramdam. Para bang may isang malalim na sugat na muling binabalikan, at ang mga mata ni Sugar ay tila nagsasa

Saad ko kaya napatingin siya sa akin. "Sugi!" Nanlalaki ang mata niyang saad ng kuhanan ko siya ng litrato gamit ang Cellphone ko. "Para kang tuta na inagawan ng pagkain." Mahina kong turan habang pinagmamasdan ang litrato niya

Itinaas ni Hiraya ang sketchbook at ngumiti nang masaya habang tinititigan ang kanyang obra. Ang lalaking iginuhit niya ay matangkad at may magandang pangagatawan, may matalas na mga tampok ng mukha, malamig at makapangyarihang ekspresyon, at mga matang tila nakatingin sa buong mundo mula sa itaas. May suot itong korona at may hawak na setro. Oo, perpekto niyang nailarawan si Miguel sa kanyang isipan.

dismayado kong pagkuda nang wala akong makitang matulis na bagay na pwedeng makagawa ng sugat. May mga karayom naman dito pero hindi naman kapanipaniwala ang sugat na magagawa nito. Isang tuldok lang ng sugat, maglalabas ng maraming dugo? Hindi naman hose ng tubig itong balat ko, na pag nabutasan, sisirit agad ang dugo. "Ito na nga lang," wika ko habang kinukuha ang kumikinang na kulay pilak na gunting.