Sugat Sa Kamay นิยาย & เรื่องราว

Bakit parang wala lang sa kan'ya iyon? Hindi ko maiwasan na tignan ang kamay niya. I reached for it and looked at his hands. My forehead creased. Bakit walang sugat ang kamay niya? Hindi ba dapat ay may sugay ito dahil nabasag niya ang baso gamit ang kamay niya kagabi? I reached for his other hand. It is the same. Walang kasugat sugat. It's not like I want him to have an injury but it is weird.

Itinaas niya ang kanyang kamay at itinapat sa kanyang mukha upang tingnan kung malaki ba ang sugat. Hindi niya pa nakikitang mabuti ang ang kanyang kamay nang biglang may humawam sa kamay niya kung saan siya nabubog. Bigla na lamang siya nitong hinila patayo kaya bigla siyang napangiwi sa sakit dahil iyon pa naman ang kamay niyang nasugatan sa bintana. Agad nitong itinutok ang kamay niya sa tubig at hinugasan. Pagkatapos ay masama siya nitong tiningnan.

Nang hindi sadya na mapatingin ako sa kaniyang kamay ay bigla akong napakunot ng noo dahil namumula ‘yon at may sugat. “What is this? Sugat ba ‘to? Nakipag-away ka ba?” napalitan ng pag-aalala ang boses ko.

Hanggang sa unti - unti na niyang ibinaba ang kamay niya na humawak doon at kitang - kita ng dalawa niyang mata ang namuong dugo na galing sa kanyang noo. Hindi niya napigilan ang mapamura dahil dito. Wala naman siyang nararamdaman ngunit may sugat pala ang kanyang ulo na hindi niya man lang alam kung paano iyon nasugatan. Isa pa ay hindi naman siya nakakaramdam ng hapdi mula sa sugat niya, kaya hindi niya maiwasan ang magtaka.

Mahabang litanya niya rito. “What's wrong with your hands? It’s bleeding,” pansin nito sa kamay niya. Doon niya lang napansin na dumudugo na pala ang nabubog niyang kamay. Nakaramdam tuloy siya ng kunting kirot ng mapatingin dito. “Ah, wala ‘to, kunting sugat lang,” balewala niyang sagot.

Saglit man, parang nakahinga siya ng maluwag. Bigla siyang napasinghap nang may mainit na kamay ang yumapos sa bewang niya mula sa likuran. Mabilis na gumapang ang kamay nito papunta sa kanyang tiyan at marahang humaplos, dahilan para mapatigil siya sa pagsayaw at mapalingon sa gulat. “Hi, miss.” Bati sa kanya ng lalaking nasa likuran n’ya. Naramdaman n’ya ang mainit nitong hininga sa leeg n’ya at ang pagdampi ng labi nito sa tenga n’ya.

taranta niyang sabi at hinawakan ang kamay kong naipit para tingnan. "Dumudugo Luc" sabay patong niya ng panyo sa sugat ko kaya hinila ko ang kamay ko. "Masakit" sambit ko. 💤

Nagulat pa ako nang abutan s'yang iniinom ang kape na parang wala siyang sugat na iniinda sa kamay. "I'm sorry ininom ko na. Baka kasi lumamig, sayang," hinging-paumanhin niya nang makita ako. "Akin na ang kamay mo," sa halip ay sagot ko. Ibinaba naman niya ang tasang hawak saka inabot ang kamay na nasugatan. At nawala ang pag-aalala ko nang makitang maliit lamang pala ang sugat na tinamo n'ya. Tsk! Kaya pala parang wala lang sa kan'ya. Samantalang ako, nag-aalala!

Ang tanging natitira na lang ay ang malalim niyang sugat. Tiningnan ko siya at nakatingin lang naman siya sa akin. Paanong nangyaring sa loob lang ng isang araw gumaling yung mga sugat niya? Tumayo ako at tinitigan ang kabuuan niya, parang may mali kasi. Nagkaroon ako ng sugat sa kamay dahil sa kutsilyo pero maliit lang yun, inabot pa yun ng tatlong araw bago gumaling pero siya? Malalalim ang karamot sa katawan niya pero nawala sa loob lang ng isang araw.

Sa sobrang gulat ko ay nabitawan ko ito at bumagsak sa sahig, dahilan para mabasag ito at mapalingon ako sa taong iyon. Nanlaki ang aking mga mata nang tumambad sa aking paningin ang pamilyar na lalaki ngunit hindi ko siya lubos na kilala. Napahakbang ako paatras at natapakan ko yung nabasag na litrato, dahilan para masugatan ang mga paa ko at kumalat ang dugo roon sa sahig. "Wait a minute, ayos ka lang ba? nasugatan ka ba?" aniya habang sinusuri ang buong katawan ko kung nagtamo ba ako ng sugat hanggang sa makita niya ang sugat na natamo ko sa aking mga paa.