Novel & Cerita Sugat Sa Kamay

depensa ko, bagamat ang boses ko ay nanginginig at halatang walang sapat na paninindigan. Ang mga kamay ko na kanina ay nakakuyom sa aking tabi ay kusang gumapang pataas, humawak sa malalapad at basang balikat niya. Ang balat niya ay mainit, may kaunting bakas pa ng tubig mula sa kaniyang pagligo, at ang bawat hawak ko ay tila nagpapakawala ng mahinang singhap mula sa kaniyang lalamunan.

Humigpit ang pagkakakuyom ng kamao ni Jiang Shenghuai. Ramdam niya ang pagkirot ng sugat sa likod ng kanyang kamay, ngunit hindi na niya ito pinansin. Ang mas masakit ngayon ay ang bigat sa dibdib niya—parang may nakadagan na hindi niya maalis kahit anong gawin niya. Dahan-dahan siyang tumayo.

Sumalubong sa kanya ang matinding pananakit ng kanyang braso, maingat niyang binuksan ang benda para tingnan, at nakita niyang napunit nga ang sugat. Alam niyang kailangan pang gamutin ang sugat kaya dali-dali niyang pinulot ang cotton swab at gustong gamutin, pero hindi flexible ang kaliwang kamay niya, ilang beses niya itong sinundot, pero mas maraming dugo ang natusok nito. Bumagsak ang mga luha niya, hindi niya alam kung dahil ba sa sakit o dahil sa pasaway ni Cormac kanina lang.

Bakit parang wala lang sa kan'ya iyon? Hindi ko maiwasan na tignan ang kamay niya. I reached for it and looked at his hands. My forehead creased. Bakit walang sugat ang kamay niya? Hindi ba dapat ay may sugay ito dahil nabasag niya ang baso gamit ang kamay niya kagabi? I reached for his other hand. It is the same. Walang kasugat sugat. It's not like I want him to have an injury but it is weird.

Marahil ay malalim ang mga sugat na tinamo niya dahil sa pagkabasag ng bintana. Ilang saglit pa ay narinig niya na ang mga yabag nitong pabalik sa salas kaya napaangat ang kanyang tingin. May dala na itong first aid kit na nasa kanang kamay nito at sa kaliwang kamay naman ay may hawak itong tila isang maliit na bag na hindi niya alam kung ano ang laman. Agad itong umupo sa kanyang tabi at agad na itinaas ang manggas ng kanyang damit upang tingnan ang mga sugat na tinamo niya.

Nang hindi sadya na mapatingin ako sa kaniyang kamay ay bigla akong napakunot ng noo dahil namumula ‘yon at may sugat. “What is this? Sugat ba ‘to? Nakipag-away ka ba?” napalitan ng pag-aalala ang boses ko.

Hanggang sa unti - unti na niyang ibinaba ang kamay niya na humawak doon at kitang - kita ng dalawa niyang mata ang namuong dugo na galing sa kanyang noo. Hindi niya napigilan ang mapamura dahil dito. Wala naman siyang nararamdaman ngunit may sugat pala ang kanyang ulo na hindi niya man lang alam kung paano iyon nasugatan. Isa pa ay hindi naman siya nakakaramdam ng hapdi mula sa sugat niya, kaya hindi niya maiwasan ang magtaka.

Mahabang litanya niya rito. “What's wrong with your hands? It’s bleeding,” pansin nito sa kamay niya. Doon niya lang napansin na dumudugo na pala ang nabubog niyang kamay. Nakaramdam tuloy siya ng kunting kirot ng mapatingin dito. “Ah, wala ‘to, kunting sugat lang,” balewala niyang sagot.

Saglit man, parang nakahinga siya ng maluwag. Bigla siyang napasinghap nang may mainit na kamay ang yumapos sa bewang niya mula sa likuran. Mabilis na gumapang ang kamay nito papunta sa kanyang tiyan at marahang humaplos, dahilan para mapatigil siya sa pagsayaw at mapalingon sa gulat. “Hi, miss.” Bati sa kanya ng lalaking nasa likuran n’ya. Naramdaman n’ya ang mainit nitong hininga sa leeg n’ya at ang pagdampi ng labi nito sa tenga n’ya.

taranta niyang sabi at hinawakan ang kamay kong naipit para tingnan. "Dumudugo Luc" sabay patong niya ng panyo sa sugat ko kaya hinila ko ang kamay ko. "Masakit" sambit ko. 💤