Sugat Sa Kamay นิยาย & เรื่องราว

Hindi malalim ang mga sugat nito kaya sapat na ang band aid para matakpan ang mga iyon. Parang estatwa na hindi gumagalaw o humihinga man lang ang binata habang nilalapatan niya ng first aid ang sugat nito. Pero ramdam niya ang init ng titig nito sa mukha niya. At kahit hindi niya salubungin ang tingin nito, batid niya na puno ng pagsisisi ang asul na asul na mga mata nito.

Mula sa sapatos na nakalitaw sa may sahig, umakyat ng tingin ni Minggay sa may pinto at may nakita siyang kakaiba. "Kamay ba 'yun?" tanong niya sa sarili. May isang kamay ang nakalapat sa pinto. Noong una, hindi pa sigurado si Minggay kung kamay nga iyon dahil hindi ordinaryo ang laki nito. Ang mga kuko, mahahaba at maiitim na parang kakagaling lang sa pagbubungkal ng lupa. At ang mga ugat, galit na galit at parang lalabas na sa mismong balat. Ang nagmamay-ari ng kamay, nakatago sa likod ng pinto.

Turo niya, ang puso niya. " 'Yang sugat mo sa kamay ang tinatanong ko, hindi 'yang puso mo na gusto nang sumuko!" Napatingin siya sa mga kamao niyang puro sugat. Sira-ulo kasi. Pagbuntungan ba ang puno na walang kalaban-laban. "Masakit! Pero mas matindi ang sakit ng sugat sa puso ko, na gawa mo!" Nakagat ko na lang ang labi at pumikit. Nagpipigil na hindi na ulit siya mabatukan.

Malamig na utos nito. Kabado akong pumasok. Kita ko ang pamumula n'ya at ang galit sa mata niya, pero mas pansin ko 'yung dugo sa kamay n'ya. Nasugat siguro s'ya sa mga gamit na naibato n'ya. Agad akong humanap nang first aid kit sa drawer at lumapit sakaniya. "Linisin ko na po sugat—" Marahas n'ya akong itinulak.

At laking gulat niya nang mapagmasdan ang itsura nito. Isa itong lalaki! Malaki ang pangangatawan nito, at kapansin-pansin ang pangingitim ng mukha nito. Punit-punit ang damit nito at may mga sugat sa buong katawan. Natuon ang mga mata niya sa malaking sugat nito sa braso na tila sariwang-sariwa pa. Umaagos pa kasi roon ang sariwang dugo. May sugat din ito sa noo, na parang pinukpok ng isang bagay.

May limitasyon ba ang oras na nakikita ko ang kaniyang anyo? Ilang minuto lang na nawala ito at muli na naman siyang lumitaw. "Wala pala akong medicine kit dito at 'di ko rin magagamot ang sugat mo," wika nito sa inis na boses. Balewalang iwinagayway ko ang nasugatang kamay ko sa kaniya. Kaya pala nawala ito ay dahil maghahanap ito ng gagamitin para linisin ang aking sugat. "Hindi ko ikamamatay 'to. Ang papatay siguro sa akin ay ang mga bangungot ko na ikaw mismo ang gumagawa."

Sa oras na iyon, isang matangkad na tao ang nagpakita sa pinto. Pumasok si Ivan, suot niya ay custom-tailored suit kung saan nakatiklop ang mga manggas ng kaunti, kita ang detalyadong tato sa braso niya. Isang gintong bungong kuwintas ang nasa leeg niya. Mapanganib ang kanyang presensiyang mararamdaman mula sa kanya.

Hiyaw ko dahil sa sakit. Malaki na nga ang katawan ng lalaking ito, pati ang mga kamay parang bakal na kapag lumapat sa iyong katawan ay lubos na mapipinsala. Kaya ayoko na magalit o mainis ito sa akin e'. Hindi ko kaya ang kamay niya.

umuungol niyang sabi habang lumilipat sa kabila kong dibdib. Ang isa niyang kamay ay gumapang pababa, hinahaplos ang aking puson hanggang sa marating nito ang gitna ng aking mga hita. Basang-basa pa ako mula sa nangyari kagabi, at mas lalo akong nagtubig nang ipasok niya ang dalawa niyang daliri. “Mister Hotdog! H-Huwag... ahhh! P*ta... nakakakiliti!”

Humigpit ang pagkakakuyom ng kamao ni Jiang Shenghuai. Ramdam niya ang pagkirot ng sugat sa likod ng kanyang kamay, ngunit hindi na niya ito pinansin. Ang mas masakit ngayon ay ang bigat sa dibdib niya—parang may nakadagan na hindi niya maalis kahit anong gawin niya. Dahan-dahan siyang tumayo.