Sunset Quotes Short Novels & Stories

"I guess you like it." Isang matamis na ngiti ang isinagot niya sa asawa saka itinuon ang mga mata sa papalubog na araw. This place is perfect for witnessing mesmerizing Maldivian sunset. At habang pinagmamasdan niya ang paglubog ng araw ay hindi niya napigilan ang mapangiti. Watching the sunrise and sunset with the same person was really one of the best parts of her life. She will treasure it until her last breath.

Gusto ko sanang magbake ng cookies ngunit wala naman ng oras at gagabi na, siguro bukas na lang ng umaga. Ilang oras ang lumipas ay lumabas ako dito cabin. Pumunta ako malapit sa dalampasigan at tinignan kung paano m********n ang araw at ang dagat. Sunset is indeed beautiful. Isang tanawin na kailan man ay tatak at tatak sa puso ng bawat tao.

“I’m glad ikaw ang nakasama ko sa parasailing na ito.” “So do I.” Jeremie smiled. “That’s why you should learn to move on, to keep moving forward without any rush. Take your time. Make good memories. So that when one day you’ll leave, you’ll be like that sunset. Your brightness will forever be remembered those whom you made happy.”

Tanong pa siya nang tanong kung hindi ba maasim pero iyong ekspresyon niya halata naman naaasiman siya sa kinakain ko. Pagkatapos kong kainin iyong isa, nanghingi ulit ako pero hindi na ako binigyan pa ni Marco. Tumambay na lamang kami sa ilalim ng puno ng mangga. Hapon na. Naging makulay na ang kalangitan kaya hindi ko mapigilang alisin ang paningin ko roon. They say, sunset proves that there is always beauty in goodbye. But what if we just parted ways, without formally bidding goodbye to each other? Will still there be beauty ahead of us?

"You’re beautiful, just like the sunset. The sunset is beautiful isn't it?" I shook my head. "Mr. Zake, don't say that. The sunset is beautiful, isn't it? In poetry, that phrase means 'goodbye.' It’s sad." "So you love poetry?" he chuckled. "Let’s go to the boat. Let's explore the sea." We boarded the small ship. As we reached the middle of the water, the whales breached and the waves crashed against the hull. I felt Zake stand behind me. His breath brushed my skin his lips touched my temple.

‘Eyes on me. ‘Perfect!” Sunod sunod na sabi ng photographer ganun din ang sutter. Matapos ang halos kalahating oras ay ibinaba ng photographer ang camera saka tumingin sa monitor. Napangiti ito. “Wow.” Lumapit naman ang assistant director. Napailing ito nang makita ang litrato. “Ang ganda!” bulalas nito. Mahinang natawa ang photographer. “Sa totoo lang…, mas gusto ko itong sunset vibe kesa sa morning batch.”

Sa mga taong tahimik lang na nakangiti habang pinagmamasdan ang papalubog na araw. Tumatak tuloy agad sa akin ang sinabi ni Sorin. “People don’t just remember the sunset, they remember who was standing beside them when the sky turned gold.” Napakagat ako sa ibabang bahagi ng labi ko. Hindi ko namalayang napapangiti na pala ako. Parang may mainit na pakiramdam na unti-unting kumalat sa dibdib ko, tapos napatingin ako kay Sorin. Tahimik lang siyang nakatanaw sa dagat. Parang normal lang sa kaniya ang sinabi niya.

Mahinang tanong ni Arie. Napangiti ako nang bahagya. "Hindi mo na kailangang itanong. Naalala ko." Every afternoon... Kapag natatapos ang trabaho... Tahimik lang kaming tatayo rito. Magkatabi. Walang usapan. Walang ingay. Pinapanood lang ang araw habang unti-unti itong nawawala sa likod ng mga gusali. Sabi niya noon... "Sunsets are peaceful. Para kang pinapayagan ng mundo na huminto sandali."

"Oo nga. Parang nakakatanggal ng lahat ng pagod." "Alam mo, sa tingin ng iba..." Huminga si Timothy nang napakalalim, hinayaang pumasok ang malamig na hangin sa kaniyang dibdib bago nagpatuloy. "...ang sunset ay isang simbolo ng katapusan. Katapusan ng araw, simula ng dilim, hudyat na tapos na ang lahat." Napatitig ako sa gilid ng mukha niya, nakikinig sa lalim ng kaniyang iniisip.

“Ang corny mo… pero I love it.” Habang dumadaan ang sunset, dahan-dahan na nilang sinimulan ang main course. Masarap ang pagkain, pero mas masarap ang presence ng isa’t isa. Hindi nila kailangan mag-usap ng maraming words—ang mga tinitingnan lang at small gestures nila ang nagsasabi ng lahat. “You know,” bulong ni Adrian habang tinitingnan ang sunset, “days like this… I wish every day could be like this. Wala lang tayo… just us. No distractions, no stress, nothing else.”