Tagalog Ng Reflection Mga Nobela at Kwento

I want more than this— AGAD akong napaupo mula sa pagkakahiga. Natampal ko ang aking noo ng mapagtanto ang nangyari. What was that? Why did I dream of that? I sighed before laying in my bed again. I'm almost there, malapit na akong mabaliw.

Pero ang totoo, hindi ko alam kung alin ang mas nararamdaman ko, yung hapdi ng sugat o yung kakaibang kabog ng dibdib ko dahil sa sobrang lapit niya. Sobrang lapit. Amoy ko ang natural niyang pabango. Kita ko ang bahagyang pagkurba ng pilikmata niya habang nakatuon ang pansin sa noo ko. Nakagat pa niya ang ibabang labi niya sa sobrang pagko-concentrate. Kaya ngayong nakikita ko ang band-aid sa reflection ko… Iwan at parang ayoko pang alisin. Hindi ko maiwasang ngumiti.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

"Gusto mo?" Gusto ko sanang kumuha pero ayokong bitawan 'yung manibela. Madilim at masikip ang daan. Paliko-liko pa at may bangin. Ayokong mapahamak kami. Hindi rin naman ako makahinto dahil nang silipin ko ang side mirror ay may nasa likod namin. "Later." Nagfocus ako sa pagdadrive sa paliko-likong daan. Paminsan ay sumasabay sa kanta sa radyo.

Nang malapit na ako classroom ay bigla akong nagulat nang may maapakan akong madulas sa sahig sanhi para matumba at bumagsak ako at tumilapon sa akin ang juice na hawak ko. "Why you're so lampa Via." sabay tawa ni Trisha na nasa pintuan ng classroom habang nakahalukipkip itong nakasandal. Hinaplos ko ang pwet kong unang bumagsak. Tiningnan ko si Trisha at tinaasan ko ng isang kilay. "Lampa agad ang tawag kapag nadulas? Have you checked the meaning of lampa or are your just making your own definition.?" sagot ko na kinawala ng saya sa mukha niya.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Tanong ko "Hindi araw West, kung Hindi LINGGO. Kailangan mo 'tong ipahinga ng ilang linggo para maghilom ang sugat mo, huwag mo ring bibiglain ang sarili mo na tumayo." Sagot niya kaya napasinghal ako

kunot-noong sabi niya. Kinalma ko muna ang sarili. Malabo namang mangyari ang pinangangambahan ko. Ako lang talaga ang nag-o-over think at OA ang reaction. Ang laki-laki ng mundo kaya imposibleng magkikita pa sila.

Kapag manglalait wagas, kapag nilait pabalik, pikon? Hinarap ko siya na ngayon ay kulang na lang ay barilin ako base sa ekspresyon sa mukha niya. "Oh, ano? Sa una ka lang pala magaling," wika kong muli. "Naiinis ako sa pagmumukha mo!" "Ako din naman, 'wag kang mag-alala." "Kailan ka pa naging matapang? Baka hindi mo kilala kung sino 'tong kausap mo!"

ISANG malalim na hininga ang aking pinakawalan. Naupo ako sa harapan ng eleganteng salamin sa loob ng aming silid. Hinanda ko ang sarili upang matulog. Upon seeing my own reflection on the mirror I felt so strange. Pakiramdam ko hindi ko kilala ang babae sa salamin. Hindi ako pamilyar sa kanya. Kahit na pagmamay-ari ko ang mukhang ito bagaman parang hindi ako ang panauhin na nakikita ko sa harapan.