Novel & Cerita Tagalog Quotes About Mother

sinagot ko sa tanong ni Mama kanina. “’Di ba nga may kasabihan pa na kapag may tiyaga may nilaga,” sabi ni Mama. Matagal ang pananahimik namin, tumitingin lang kami sa kalangitan na maraming bituin. Ang sabi raw ay kapag may bituin ay hindi raw uulan at tama nga ang kasabihan kasi hindi umulan, ni ambon ay wala. Tumikhim si Mama kaya nakuha niya ang atensyon ko.

Si Mama. Sinamaan naman ni Papa ng tingin si Mama, "anong malayo?! Hindi mo ba nakikita mang na matangos ilong ng apo ko." "Matangos ang ilong ng apo ko pero ang saya hindi! Nako, pang... 'Wag mo nang bulahin ang sarili mo." "Subra ka, Mang. Baka nakalimutan mong dahil sa matangos kong ilong kaya mo ako nagustuhan."

“Anong araw daw siya makakarating dito sa pilipinas?” “Baka raw ho'y ikatlong linggo ngayong buwan. Ayon kay Madam o sa inyong ina. Kinakailangan na nating kumilos bago pa mahuli ang lahat, kinakailangan niyo nang mabawi siya at maipakilala sa inyong magulang.” paalala ni Mr. Teyo sa'kin. Napabuntong hininga naman ako habang nag titimpi at nag uumigting ang bagang sa galit. I know my mother, kilalang-kilala ko siya. She can do a lot of things para lang makasakit.

Masaya ko na sagot, “I actually want to see your mother again, isa pa ay matitikman ko ulit ang luto niya.” “Minsan ay naiisip ko na hindi ko na kailangan na tanungin ka, makita mol ang ang luto ni mama ay ikaw na mismo ang tatakbo papasok sa bahay.” Naiiling niyang sabi, “marunong din naman akong magluto, pag natikman mo ay makakalimutan mo ang lasa ng luto ni mama.”

Ni hindi ko man lang siya nakasama ng matagal. Mama, Nanay, or Mommy, Whatever you call them it never matters. You're Mother is the most amazing person in the world. She is your companion, sister, teacher and a lifetime teacher. She has a warm and understanding heart that helps you whatever the situation is. May mga mama na sobrang supportive at napakabait. At meron rin namang hindi mabuting ina. Kahit ano pa man, palagi nating tatandaan na ang magulang ay magulang pa rin. Kung meron man na nakakaranas ng kalupitan ng isang ina. Ipagpasa-diyos niyo nalang dahil hindi kayo pababayaan ni Lord. Always remember that.

Sa totoo lang, gusto ko nang umiyak sa sobrang galit. Nahihirapan na ako. At nagtataka ako sa sarili ko, kung bakit may napakalambot ng puso ko. Bakit di ko na lang gayahin ang aking Ama? Dahil alam ko, mali sila. And I cherish my mother memories. “My baby. Helping others in need and protecting everyone is a real treasure. Be brave. Be strong. But stay your heart soft.”

"Awwss sorry may iniisip lang ako" "Sino naman yong mother mo or si Vaughn?" Tanong niya sa akin "Wala sa kanilang dalawa tsaka bakit ko naman iisipin ang babaeng yon ha?" "Girl she's your mother after all, kung wala siya wala ka ngayon" pagpapaalala niya sa akin Tss WHATEVER "Hindi ko naman nalilimutan yan girl ang aking lang bakit niya pa ako iiwan kong babalikan niya ako na okay na yong buhay ko, masaya na ako sa mama Czarina ako"

Sagot naman ni mama. " Oh inumin mo mo na ito, para mahimasmasan yang kalasingan mo. Iwan ko sayong bata ka din ka naman lasenggera, bat ka ba uminom ng ganon karami kagabi" Medyo galitcna sabi ni mama. "Mama naman ang sakit na nga ng ulo ko eh, pinapagalitan mo pa ako, Hindi mo na ba ako lab ma🥺" pagpapacute kong sabi kay mama.

Baka mamaya sermon ang aabotin namin kapag ma late kami. "Mag-iingat kayo ha ang mga binilin ko sa inyo kanina, Cloud pakitingnan mo na lang ang anak ko, minsan pasaway yan hindi agad nagpapalit ng damit kapag pinagpapawisan o di kaya maulanan kaya madaling lalagnatin eh," bilin ni mama kay Cloud, hindi na ako bata pero kung makapagbilin si mama parang 1 year old lang ako kaya love na love ko talaga si mother earth ko, s'ya lang natatangi.

Maliban sa walang nagtatanggol sa ’kin, wala rin akong kakampi. (“You are the most beautiful girl I've ever met, after my late mother, love.”) Parang gusto kong umiyak sa sinabi niya. Wala na pa lang mama si Phoe. Ni ako nga ay masasabi kong meron. Ngunit kadalasan talaga ay parang wala rin. (“I'm sorry to hear that, Phoe. Tuloy sa ka-oahan ko naalala mo pa ang mommy mo. Patawad sa pagiging walang prino ng aking bibig.”)