Talambuhay Ng Mga Bayani Novels & Stories

"Ahhh!!! Tulonggg!!!" Halos sabay-sabay na sumigaw at tumakbo paalis doon ang mga kalaban. Ang iba naman ay nawalan ng malay at tuluyan nang nasunog. Ang iba ay nagsipagtalsikan sa malayo at kung mabuhay pa ang mga iyon, siguradong hindi na rin makakagalaw pa ng maayos. Napangisi na lang siya sa nagawa niya. Hindi siya nanghihinayang sa buhay ng mga traydor at masasamang bampira katulad ng mga ito.

gamit ang baybayin. “Hayaan mong makita niya ang pagkakaiba-iba ng mga tao. Let him socialize and see how other people life's work. Kung kailangan ipadala sya sa lugar na walang pagkain,walang tubig, let him be. Para malaman nya kung paano tumatakbo ang buhay ng mga tao.”

“Hindi siya imbitasyon para samahan ka namin dito, I know. All I’m saying is, just like you, I’m not ready to face the world we left in Bulacan. Messy ang buhay ro’n. Unlike dito, we can stay up late, drink energy drinks to our heart’s content, ako lang pala ang mahilig sa energy drink. Uhm, what else? Umaktong walang responsibilidad, even in a short amount of time.” “A breather,” sang-ayon ni Romano. “We all need that. I can’t just afford it every now and then because I’m not like, you, guys. Wala sa’kin iyong pagrerebelde, kumbaga. But I can say this. Handa akong damayan kayo kung kinakailangan.”

" Pinapakaba mo kami Baby ! Hala kung gusto mo umalis sige lumipad kana, pero mag-iingat ka baka mapatay kami ng asawa mo " Natawa nalang ako pero agad rin na napa irap. Nagpaalam na ako at umalis na ng bahay. Hays. Nagsimula na akong maglibot-libot. At kahit saan ka tumingin ay maraming nagkakasiyahan. May nagkakantahan , sayawan at syempre di naman pwedeng mawala yong inuman. Ang ganda talaga ng buhay dito sa probinsya, dito mulang makikita yong totoong pagkakaisa ng mga tao, tulungan habang nag kakamustahan na bihira mulang mahahanap sa ibang lugar. Dito magkakilala man o hindi welcome ka as long as makikisaya ka.

ALIYA'S POV Sampung araw na akong nananatili sa malaking bahay na ito. Ang tanging ginagawa ko lang sa araw-araw ay kumain, matulog sa malambot na kama, ang maligo sa malamig na shower, ang libutin ang malawak na hardin, manood ng palabas sa telebisyon at titigan ang magandang water fountain. Masasabi kong napakaganda talaga ng aking buhay rito. Akala ko ay puro kamalasan ang dala ko sa buhay pero hindi pala. Medyo sinuwerte ako ngayon.

Hindi lang basta achievements ko bilang student ang pinapakita roon, kundi pati na rin ang buhay at pinagmulan ko. “Ahva Tani, mula sa pamilyang Tani, isang kilalang pamilya sa buong Pilipinas na ang reputasyon ay nakaukit sa kasaysayan ng mga mandirigma, assassin, at mga taong walang kapantay sa laban. Ang kuya niya, si Miro Tani, ay dating mafia boss na kinatatakutan sa underground world…” Hindi ako nakahinga. Ramdam ko ang bigat ng bawat salitang lumalabas mula sa video. Nakakahiya, na buhay ko ang nakabalandara sa tv. Hindi ako sanay.

Well, hindi mo na kailangang mangarap pa," sabi ni Maria. “ Maaari mong buksan ang marami sa mga ospital na ito hangga't gusto mo at dalhin ang iyong makapangyarihang mga paraan ng pagpapagaling sa mga tao ng Baltimore at higit pa. Ang mga tao ay maglalakbay ng libu-libong milya upang ma-access ang iyong mga serbisyo, at ikaw ay ituring bilang mga bayani. “

Ang buong bayan ay naroon, nakikinig habang si Nathaniel mismo ang nagbibigay ng talumpati. “Ang bawat buhay na nawala ay hindi nasayang,” wika niya, hawak ang sigil na ngayo’y kumikislap lamang ng mahina. “Dahil sa kanila, tayo ay nakatayo ngayon—malaya, buo, at nagkakaisa.”

“Naku! Kulang pa 'yon! Sa tagal mo nang nagpapaka bayani doon? Tss.” Natigilan naman ako sa sinabi nito. “Sana matauhan ka na B, na hindi lahat ay worth it ipaglaban. Sana natuto ka na sa pagkawala ng baby mo. H'wag mong sayangin ang buhay mo sa walang kwentang tao. H'wag mong sayangin ang buhay sa pagpapaka martyr. Maiksi lang ang buhay, gamitin mo ito at magpakasaya... You deserve to be happy...you really is...”

Si Damien ay nagbigay din ng talumpati sa harap ng lahat: “Maraming taon na ang nakalipas mula nang magsimula kami sa aming paglalakbay. Maraming pagsubok ang dumating sa amin, ngunit hindi kami sumuko dahil mayroon kaming pag-ibig sa isa’t isa at sa aming bayan. Ngayon, nakikita namin ang lahat ng bunga ng aming pagsisikap — ang mga tao na masaya at may trabaho, ang mga bata na may pagkakataon na matuto, at ang bayan na umuunlad nang hindi nawawala ang kagandahan nito. Ito ay hindi lamang aming tagumpay — ito ay tagumpay ng lahat ng tao sa bayan.”