Talambuhay Ng Mga Bayani 소설 & 이야기

“Hindi siya imbitasyon para samahan ka namin dito, I know. All I’m saying is, just like you, I’m not ready to face the world we left in Bulacan. Messy ang buhay ro’n. Unlike dito, we can stay up late, drink energy drinks to our heart’s content, ako lang pala ang mahilig sa energy drink. Uhm, what else? Umaktong walang responsibilidad, even in a short amount of time.” “A breather,” sang-ayon ni Romano. “We all need that. I can’t just afford it every now and then because I’m not like, you, guys. Wala sa’kin iyong pagrerebelde, kumbaga. But I can say this. Handa akong damayan kayo kung kinakailangan.”

" Pinapakaba mo kami Baby ! Hala kung gusto mo umalis sige lumipad kana, pero mag-iingat ka baka mapatay kami ng asawa mo " Natawa nalang ako pero agad rin na napa irap. Nagpaalam na ako at umalis na ng bahay. Hays. Nagsimula na akong maglibot-libot. At kahit saan ka tumingin ay maraming nagkakasiyahan. May nagkakantahan , sayawan at syempre di naman pwedeng mawala yong inuman. Ang ganda talaga ng buhay dito sa probinsya, dito mulang makikita yong totoong pagkakaisa ng mga tao, tulungan habang nag kakamustahan na bihira mulang mahahanap sa ibang lugar. Dito magkakilala man o hindi welcome ka as long as makikisaya ka.

In fact nakakagawa na siya nang mga gawaing bahay na hindi niya alam gawin noon. Speaking her kanina pa niya pala ako tinatawag. Kasama niya si Hailay at akalain mo 'yon magiging close rin sila, sakabila nang madami nilang pinag daanan. Nagkasakitan, nagka sagutan at nagkataasan nang pride pero sa huli kita mo naman nanaig sakanila ang pagiging isang tao, mabuting ina at may bahay. Higit sa lahat taong may takot sa poong maykapal at taong marunong magpatawad sa kapwa nila kahit nagawaan pa nila nang kamalian. Life teaches us all the lessons that help us to become better people. Nandito kami sa beach resort o kung saan gaganapin ang 10th Birthday nang kambal ni Hailey.

ALIYA'S POV Sampung araw na akong nananatili sa malaking bahay na ito. Ang tanging ginagawa ko lang sa araw-araw ay kumain, matulog sa malambot na kama, ang maligo sa malamig na shower, ang libutin ang malawak na hardin, manood ng palabas sa telebisyon at titigan ang magandang water fountain. Masasabi kong napakaganda talaga ng aking buhay rito. Akala ko ay puro kamalasan ang dala ko sa buhay pero hindi pala. Medyo sinuwerte ako ngayon.

Hindi lang basta achievements ko bilang student ang pinapakita roon, kundi pati na rin ang buhay at pinagmulan ko. “Ahva Tani, mula sa pamilyang Tani, isang kilalang pamilya sa buong Pilipinas na ang reputasyon ay nakaukit sa kasaysayan ng mga mandirigma, assassin, at mga taong walang kapantay sa laban. Ang kuya niya, si Miro Tani, ay dating mafia boss na kinatatakutan sa underground world…” Hindi ako nakahinga. Ramdam ko ang bigat ng bawat salitang lumalabas mula sa video. Nakakahiya, na buhay ko ang nakabalandara sa tv. Hindi ako sanay.

Sana lang ay gumaling na siya dahil simula pa lang ng isang malaking giyera na paparating. Tinatahak ko ang daan papunta sa bayan gamit ang tungkod ko. Ang nag iisang sandata na kailangan ko upang magpatuloy sa buhay. Sa pagiging bulag ko ay natutunan kong makihalubilo sa mga tao na hindi ko naman dating ginagawa. The people in my town know me as the good blind man ngunit walang nakakaalam kung gaanong trahedya ang nangyari sa buhay ko. Natututo akong makipag kapwa tao at humingi ng tulong kapag kailangan ko at natutulungan ko rin naman sila sa mga simpleng bagay na kaya kong gawin.

Well, hindi mo na kailangang mangarap pa," sabi ni Maria. “ Maaari mong buksan ang marami sa mga ospital na ito hangga't gusto mo at dalhin ang iyong makapangyarihang mga paraan ng pagpapagaling sa mga tao ng Baltimore at higit pa. Ang mga tao ay maglalakbay ng libu-libong milya upang ma-access ang iyong mga serbisyo, at ikaw ay ituring bilang mga bayani. “

Ang buong bayan ay naroon, nakikinig habang si Nathaniel mismo ang nagbibigay ng talumpati. “Ang bawat buhay na nawala ay hindi nasayang,” wika niya, hawak ang sigil na ngayo’y kumikislap lamang ng mahina. “Dahil sa kanila, tayo ay nakatayo ngayon—malaya, buo, at nagkakaisa.”

Kabanata 213 Tahimik si Jam sa loob ng ilang segundo. Matagal na niyang balak sabihin ang totoo kay Bailey kapag mas malaki na ito. Kapag kaya na nitong intindihin ang mga komplikadong bagay tungkol sa matatanda. Pero minsan, nauunahan ng buhay ang mga plano. Huminga siya nang malalim bago marahang nagsalita.

Inayos niya ang kanyang kurbata sa huling pagkakataon. “Ayon sa aking huling konklusyon,” pahayag ni Eli, pilit na ibinabalik ang kanyang pormal na anyo upang tapusin ang kanyang talumpati. “Ang isang totoong bayani ay hindi ang walang pagkakamali. Ang totoong bayani ay ang lalaking handang magbago, humingi ng tawad, at ibigay ang kanyang buong buhay para sa kaligtasan ng kanyang pamilya. Iyan ang aking Daddy. Maraming salamat po.”