Thanks Me Later Novels & Stories

Lumapit siya rito saka walang malisyang ipinatong ang mga palad sa balikat nito saka bumaling sa mga nandoon. "Thank you is not enough to express my gratitude of appreciation to all of you guys. Dahil sa pagtutulungan ninyo na pamunuhan ang HTB ay nanatili itong namamayagpag. Bilang pasasalamat ko sa inyo ay may kani-kaniyang kayong bonus mula sa akin sa katapusan. And additional, since na nandito na ako ay aanyayahan ko na kayong lahat na dadalo sa thanks giving namin ng kambal ko two days from now. At siyempre sagot ko na ang lunch natin ngayong araw," masaya niyang pahayag sa mga ito. Kaya naman ay umingay ang paligid nila. Halo-halong emosyon ang lumukob sa bawat isa sa kanila. Money is

Umikot ako para makaharap sa kanilang lahat. “Okay. Tinatanggap ko ang thank you niyo pero hindi ko kailangan ng special treatment o kung ano pa man lalo na kung galing sa iyo, Chito. Gusto kong walang magbago sa kung anuman ang turing niyo sa akin noon. Kung late ako ay pagalitan mo ako. Let’s stay that way. It’s easier that way. Bye, mauna na akong umuwi sa inyong lahat. Excuse me.” Inilagay ko ang suklay sa bag ko at walang lingon-likod na lumayas sa harap nila.

Thank you? Matapos niya sigurong maisaayos ang mga malalaking de lata ay humakbang ito paatras para matignan ako. Para naman akong nakahinga ng maluwang sa kanyang gingawa. I didn't know I was holding my breath for that long. Nang mapansin kong nakatitig ito sa akin at kaagad akong nagbaba ng tingin. "I...ano....t-thank you."

hehe! Ngumiti lang ako dahil sa sobrang successful ng Plan B namin. Thank you talaga sa bagyo. hehehe!! At syempre thank you din kina Manang..

Kung minamalas ka nga naman talaga! “Nasaan na ang thank you ko?” Umismid ako sa kaniya. “Hindi pa rin ako magte-thank you.” sambit ko saka mabilis na tumakbo papasok sa classroom namin.

Mahal na kita, Darry Lizares. "T-Thank you..." Habang nakayakap sa kaniya nang mahigpit ay pinilit ko ang sarili kong magsalita kahit papaano. I am literally shaking, I'm smiling pero naluluha ako. It's true, maiiyak ka sa sobrang tuwa and that's happening to me right now. Punyemas, baby, how could you do this to me? "Hindi ko alam kung bakit meron ka ng mga luma kong photos pero thank you for keeping it. Sobrang saya makita ang dati kong sarili, sobrang saya. Thank you, baby!" Naramdaman ko ang palad niya sa likuran ko at mahigpit din akong niyakap. Mas lalong sumaya ang puso ko. Sobrang saya!

sagot naman nito "Btw i have to go home, thank you for the dinner and for giving this back to me see you tomorrow" pagpapaalam ko at nagsimula ng maglakad "your cute with your headband" saad nito at napalingon naman ako at napahawak sa suot kung headband "Thank you for the compliment" saad ko naman at tuluyan ng umalis dahil nahihiya nadin ako. »»»

Agad namang umaliwalas ang aking mga mata. "Thank you!"Ani ko. Sabay alis. Ma le-late na kasi ako 15minutes nalang mag istart na yung first class namin. "San ka pupunta? Ganun nalang yun?"saad niya. Agad ko naman syang nilingon"I said thank you, isn't it enough? Saka ma le-late na din ako sa class ko.I need to go."Ani ko sa kanya ng may pag ka masungit.

Para naman akong nahiya sa narinig. "Ginagawa ko naman 'yon gabi-gabi!" depensa kong sagot sa kanya. Natawa naman siya at hinalikan ulit 'yong kinagat niya. Inabot ko 'yong mukha niya at hinalikan ang tungki ng ilong niya. Napanguso ako bago nagsalita muli, "Thank you ulit, Gavin. Thank you kasi even after what I did, you're still here. Hindi ako magsasawang sabihin 'yan sayo."

pilit akong ngumiti, nahihiya pa rin sa kaniya kasi nasa isang magarang lugar kami tapos basta nakakahiya talaga. “Thank you talaga ha?” “W-Walang anuman po…” Pang-ilang beses ba siya dapat mag-thank you? Itong pagpapakain nga lang niya sa akin, sobra-sobra na, e. “Lunch break niyo ba? Is it okay ba na ma-late ka pabalik sa pinagtatrabahuan mo? The food kasi will take minutes before ma-serve.” Binigyan niya ako ng isang apologetic na ngiti.