The Demented Novels & Stories

“Oo nga, at patay na patay ka kay Angelyn noon. Naaalala naming lahat kung paano mo hiyain si Jazz.” “Baka naman naging mas madiskarte na si Jazz ngayon kaya nahulog ka na nang hindi mo namamalayan?” Tinitigan ni Damon ang bote sa harap niya at dahan-dahang umiling. “May amnesia siya. Totoong amnesia. Wala na siyang maalala sa nakaraan namin. Ngayon, sinasampal na lang niya ako tuwing magkikita kami.”

Nalaman ni Lord Moore na ang dementia o madalas na kilala bilang Alzheimer’s disease ay nagdudulot ng kapansanan sa memorya gaya ng pagkawala ng kakayahang magdesisyon, hindi pagsasalita nang maayos, pati na rin ang pagkawala ng paningin. Para sa mga malala ang dementia, hindi lamang kawalan ng alaala ang nangyayari sa kanila, pero nakakaranas rin sila ng mga sintomas gaya ng paninigas ng katawan, kawalan ng kakayahang kontrolin ang sarili, pati na rin kawalan ng sigla sa mga mata nila.

ang tinutukoy niya ang matandang kanina pa rin nakangiti at nakatitig sa mukha niya. "Naku pasensiya ka na mam kung ano man ang nasabi sa inyo ni Lola Anie wag niyo na lang po pansin. may sakit po siya eh, dementia." sagot nito sa'ken. bigla naman akong nakaramdam ng awa sa matanda at muling hinawakan ang kamay nito at inabutan ito ng kulay pulang american rose. Kinuha iyon ng matanda at inamoy amoy.

at maamong sabi niya. “’Nay, hindi po siya si Tatay,” sabi na rin ni Aling Doreen sa inang nilapitan. Subalit ay parang walang naririnig ang matanda. Gusto pa ring abutin si Reedz. “Mukhang inaatake na naman ng delirium ang lola niyo,” paliwanag ni Aling Doreen sa nangyayari sa matanda. “Madalas na siyang ganito simula nagkasakit siya. Kung anu-ano ang nakikita. Parang nagha-hallucinate. Meron na rin kasi siyang Alzheimer.”

Tumingin si Rose sa babae na nakaupo sa kabilang upuan na naglalaway habang nakangiti at nakatitig kay Jay na parang isang hangal. Inasar siya ni Rose, sinasabi, “Mukhang gusto ka niya, Ginoong Ares.” Sumagot nang malamig si Jay, “Sigurado ka ba na hindi ‘yan isang pasyente na may dementia?” Napatawa nang malakas si Rose. Ang makamandag na dila ng lalaking ‘to ay mukhang hindi dapat himukin. Sa harap ng ospital.

Nagtaas ng kilay ang isa kong pinsan na si Martha, kapatid ni Dominic. Kinain ko na lang ang chichirya na binili ni Earl, isa sa mga kaibigan namin. Yes. Alam kong concerned lang sila, hindi biro ang magkaroon ng isang sakit. I have a Dementia, makakalimutin ako, especially if I didn't take my meds. Kayanga nandito ang mga pinsan ko pati na rin ang tatlo kong mga kapatid para paalalahanan akong uminom ng gamot.

saad nito. Dahil sa kanyang sinambit na hindi na niya alam if anong kayang gawin niya ay tila natakot ako para sa aking sarili. Oo, mayaman na tao si Damon, gaya ni Kuya Mon, kayang manipulahin nito ang lahat, what if kunin niya ang lahat sa akin? ©Baddie_Cutie8

Hindi na siya kasing sigla gaya noon. Ang bilis na din mag switch ng utak niya at topic namin tila lumalala na ang Dementia niya. May mga pagkakataong matino ang isip niya may panahong hindi na niya maalala ang mga panget na nangyari sa buhay namin. Habang abala akong mag-ayos ng kaniyang mga gamit na iuuwi ko sa bahay ay nagulat ako ng biglang nagsalita si Mama.

Si Lola Remy na mismo ang nagbukas nang maliit na botelya at kumuha roon ng gamot na kaniya ring ininom. “Pagpasensyahan mo na ang mga matatanda ha, hija? Itong matanda kasing ito ay nagpumilit pang sumama para daw makita si Hijo. Nagpumilit kahit pa madalas atakihin ng dementia!” “Agay, nalimutan ko nga!” Napatango-tango na lamang ako sa kanilang dalawa at natatawa na lamang sa pagbabangayan nila.

Supporting all the way. Kinalimutan niya na si Septimus Dela Vega. Kinalimutan lahat ng anomang koneksyon nila sa isa't-isa noon. Ibang pakiramdam kasi ang nararamdaman niya sa tuwing maririnig ang pangalan ng lalaki. Kung dati ay naeexcite siya. Ngayon ay galit na ang umaahon sa kanya. That bastard Lawyer. Ha! Mamatay na sana sa AIDS iyon!