Romans & histoires The First Nanny

"Ina alala ko lang ho kasi na malapit ko na syang i- enrol sa school at kilangan kong mag hanap ng lugar na malapit lang sa kanyang mapapa sukan." "Hindi problema iyan. Akong bahala sa inyo. Saka responsibilidad ko rin naman ito. Hindi ko kayo pwedeng pabayaan. Kapag nag start ng mag schooling ang bata. Ako na ang bahala sa mag hahatid sundo at mag babantay sa kanya. Since ako ang lola nya, dapat lang naman na ma alagaan ko sya ng husto. Kukuha na lang tayo ng magiging nanny nya para hindi ka na rin mahirapan." saad nito. Bahagya man syang nag taka sa pag kaka sabi nito ng lola ay hindi na sya umimik pa. Sabagay iyon na rin naman ang tawag ng anak nya sa ginang noon pa man. Bukod pa sa tala

She then looked at the maid on the ground, raised her hand and pulled the trigger of the gun. *Bang* “NO! NANNY MEL.” Little Frost shouted as she watched her nanny being shot by her own mother. She saw her nanny, looked at her and smiled peacefully. The woman chuckled and shifted her gaze towards Frost, “Ganito ang mangyayari kapag sinuway mo ako, Frost. Do you see that? Your nanny is dead and that is your fault, Frost.” Little Frost’s tears stopped from falling. Her ears were buzzing, her vision blurring. And a sentence kept echoing inside her mind, ‘It’s your fault.’

I couldn't believe that this happen everytime I go to school. I let my nanny held my hand and guide me outside the gate. I once look at the house I treated as home and after 10 years of existence, I couldn't feel any comfort in this house anymore. I was waiting for nanny Ayeng to arrive, she said she needs to go to the counter to order our foods. It's my first time eating in a fast food chain and I'm sure mom will get mad when she'd learn about this.

"First pay palang yan, That is not counted as your first monthly salary. If you stay and be their Nanny. My boss will raise your salary too- " "Ay. Tss wala pong problema. May Patience po ako. Pagtitiisan ko po sila. Bata lang naman po sila eh" Nagulat si Secretary Kim nang biglang hawakan ni Caya ang mga kamay niya habang nagsasalita pa ito. "Okay, The kids are in their room. Ihanda mo na sila dahil papasok sila ngayon. Goodluck." This just being a Nanny. Expert na siya dito at kayang kaya na niyang mag alaga ng mga bata.

Nakahawak ako sa braso niya habang palabas kami ng mansion. " Wow, ang ganda naman ng alaga ko. " Pagpuri pa ni nanay Tes. She's my nanny simula pa noong isinilang ako hanggang sa lumaki. I'm 25 now. Pamilya narin ang turing namin sa kanya. Wala siya mga anak at maagang nabalo. He took good care of me like her own child. " Thanks po, nay. Hindi po ba kayo dadalo? " Tanong ko pa nang makitang nakasuot parin ito ng maid's uniform.

“Nag-background check ka sa’kin?” “I had to be thorough. I needed to know if you were a suitable choice.” Tumigas ang mukha niya. “Well, I’m not. The answer is no. Hindi ako interesado maging yaya ng anak mo.” Hindi man lang kumurap si Theo. “I wasn’t asking.” Napakunot ang noo niya. “Ano?” “You’re going to be Arabella's nanny. She needs you. And you need money. This arrangement works for both of us.”

“Amara Reyes. Twenty-five. Filipina. Professional nanny.” Nagpigil ng tawa si Gray. “Nanny?” “Yes,” sagot ni Mireille nang seryoso. “Nanny.” Napatingin si Gray sa hologram, sinusuri ang pangalan at bagong pagkatao na ilalapag sa harap niya. Hindi ito ang usual na infiltration niya. Sanay siya sa high-risk assassinations, tactical theft, covert extraction— pero nanny? “Does he even have a child?” tanong ni Gray.

"Mom, please tell me this is some kind of sick joke. Who is she and what is she doing here?" Dahan-dahang huminga nang malalim si Madam Shamcey. Tumingin siya sa akin nang may halong awa at nakatagong tawa, bago muling hinarap ang kanyang anak. "Sander, siya si Nelly. Siya ang bagong stay-in nanny na kinuha ko para sa apo ko. Alam kong busy ka sa kumpanya, at dahil lumalala na ang sakit ko, kailangan ng apo ko ng mag-aalaga sa kanya habang wala ka."

bulong niya sa kanyang sarili. She lowered her gaze, and her gaze found her bump. Hinawakan niya ang kanyang tiyan at mahinang hinimas, “Ikaw ang magdadala sa akin ng swerte anak.” Bulong niya. Huminga siya nang malalim upang magkaroon siya ng lakas ng loob. Pinindot ang doorbell, “Kaya ko ‘to.” Bumukas ang malaking gate. “Magandang umaga po, ako po si Celine Madrigal, ang bagong nanny ng anak ni Sir Stefano.”

ramdam ko ang pag-aalala sa kanyang boses habang humihigpit ang pagkakahawak niya sa aking kamay. Ngumiti lang ako. Wala na ata akong lakas na magsalita pa. Basta, gusto ko na lang na makasama siya. Iyon ang unang beses niyang pumasok sa kuwarto ko. Inalagaan niya ako buong magdamag at kapag may darating na nanny—nandoon lang siya. My nanny knew everything, and they got along. Kaya hindi ako sinusumbong ni nanny kina daddy.