Novel & Cerita The Last Immortal

"Right. Explanations and such." Nagkamot siya ng batok saka humarap muli sa babae. "Paano 'to Lady Louisiana? Biglaan ang pagkakadala sa kanya rito?" Umiling ang babae habang nakaguhit ang problemadong ekspresyon sa kanyang mukha. "Wala na tayong magagawa. Hindi na natin siya pwedeng ibalik sa normal na mundo. Right now, Santicus is the safest place for her. She's the last soul keeper. We have to protect her at all cost."

Sana ito na ang buhay na tahimik. I'm not the last Winchester. I want to make another Winchester. The End

Nang tumango ang pari tila nabuhayan ng pag-asa ang tatlo. "Ako na ang bahalang kumausap, ihanda niyo ang inyong mga sarili." Umuwi sila Jia para ihanda ang mga gamit na kakailanganin. Kailangan nilang umakyat sa bundok upang isagawa ang ritwal na isasagawa ayon sa espiritistang nakausap ni Padre Darwin. Palihim niyang tiningnan ang nobyo. Pagkatapos ba ng lahat ng ito? Mawawala na din ba sa kaniya si Macario? May kung anong tila aspili na tumusok sa dibdib sa isiping, ang presensya at bahagi nito sa buhay niya ay maaaring panandalian lamang.

Hindi dahil sa gatas… Pero dahil sa instinct. Like a shadow is watching. (POV: Lucian Dela Cruz – Black Site Facility) “You gave her the embryo,” sabi ko kay Solana. “Pero hindi mo binigay ang puso mo.” “Now… I want you to give me everything else.” She smiled bitterly. “Ano'ng kapalit?” “An empire,” I said. “Yours. Again.” “What about the Dela Vegas?” Lucian leaned closer. “They’re not immortal.”

Naramdaman ni Venice ang init ng katawan nito. Kahit lasing, ramdam na ramdam niya ang pagtigas ng ari ni Romer na nakadikit sa kanyang puwit. At sa kabila ng lahat ng sakit, ng lahat ng luha, sumuko rin ang katawan niya. Isang huling gabi. Isang huling pagniniig. Isang huling pagkakataon na maramdaman siya nang ganito.

Ngayon lang nag sink-in sa utak ko. "Hindi kita maintindihan, Leona. Ano bang pinagsasabi mo?" "Ikaw ang last enchantress na nabubuhay sa ngayon, Velvet. While we, the shadow wraiths, are dead enchanters." Pakiramdam ko ay para akong nalulunod. Hindi ko kayang intindihin lahat ng 'to at gusto ko nalang gumising sa mahabang bangungot na ito. "B - Babalik ako sa Mortimer - "

Hanggang ngayon I don’t want to accept the fact that they have left us. “Zyra, nasabi ko ba sayo ang trabaho ng mga magulang mo?” tanong ni tita, umiling ako, hindi pa niya sinasabi pero may ideya na ako, “they’re actually agents,” sabi niya tumango ako, hearing those words from her makes me weak.

Bahagyang inalis niya ang kanyang tingin sa dagat at ipinalibot ang tingin sa kanyang paligid. Yumuko siya at pinitas ang mga maliliit at magagandang bulaklak na nakapalibot sa kanya. This will be the last thing she'll see and will be her death bed. Ihinulog niya ang hawak na bulaklak sa banging kinalalagyan. May malulungkot kaya kapag nawala ako? Will they mourn for me? Mahina siyang natawa sa kanyang naisip. Who am I kidding, who will mourn to someone who took its life for some petty reasons?

Ilang minuto mula ngayon ay magagawa na niya akong palabasin sa katawan niya. "Sana'y inalam mo ang dahilan kung bakit naging imortal ang iyong kasintahan, Dahlia, ang ritwal na ginawa ko sa kanya noon ay unang hakbang lamang upang gisingin ang dugong lobong mayroon siya- wala na akong kinalaman sa pagiging imortal niya," saad ko. Nakita kong nabuhay muli ang galit sa mga mata ni Dahlia. "Kung hindi mo ako matutulungan ngayon ay wala na akong ibang pagpipilian kundi ang patayin ka!"

Sana magustuhan mo ito anak, I love you for eternal. Mas lalong nadagdagan ang mga kuha ko dahil sa nabasa. Mom I missed you! Hinawakan ni Gadeon ang pisngi ko, pinunasan niya ang mga kuha ko gamit ang kaniyang hinalalking daliri. "Eternal Pledge..." Kumurap ako. "Pinamagatan ang painting na yan ng Eternal Pledge, walang katapusang pagmamahal, walang katapusang pag aalala, at walang katapusang... pangako."