The Next Three Days 소설 & 이야기

Binigyan din niya ako ng tubig para hindi raw ako ma-dehydrate. "Yes. Kailangan kong matapos ito ngayong araw. Three days na tayo rito at may plantation pa akong bibisitahin bukas. Paano na lang natin mae-enjoy 'yung pagpunta natin dito kung hindi tayo makakapag libot-libot?" pagtutol ko.

Masasabi kong maraming eksena na ang nangyari at hindi ko rin inaasahang makakaya ko. Nakita ko ang pagkindat sa akin ni Dayne. Kitang-kita ko ang tuwa sa mga mata niya. Unti-unti na ring nagbubunga ang mga plano niya para kay Clarisse. Hindi ko pa rin lubos maisip kung hanggang kailan ang pagpapanggap na ito. "Next week, humanda na kayo dahil pupunta tayo sa probinsya. Doon ang next shooting natin. Okay! So, see you on monday. Magpahinga kayo nang mabuti!"

"Pinky promise. And besides, you won't be stuck at home anymore these next three days." Napakunot-noo naman ako. "And why's that?" "I have a seminar in Cebu for three days and I'm taking you with me.", Aiden Instant na nagliwang ang mukha ko dahil sa narinig ko. "Talaga?"

Muli ay hindi ko na lamang iyon pinansin. Tahimik siyang nagmaneho habang ako naman ay panay ang tanaw sa labas ng bintana–nagmamasid. “Alam mo bang aabutin tayo ng three days dito or mahigit pa?” Napakurap ako. “Three days? Hindi ba’t 2 days lamang dahil may appointment ka pa kay Mr. Ferrer pagbalik natin sa Friday?”

sabi ko at ngumiti. “Really? That would be great! We’re staying here for three more days. Can you help us tomorrow? We’ll pay you well,” sabi niya at agad akong tumango. Baka ito pa ang pagkakataon para makakuha ako ng dagdag na pera.

Kanina wala naman siyang kausap sa labas pero, hinayaan ko na lang. "Ah! Ganon po ba. Sige po next time na lang kapag balik namin dito." sagot ko naman. Kasi pauwi na rin kami bukas, grabe ganon kabilis ang araw parang 3 days pa nga lang kami dito.

huling bilin ni Mommy bago sila tumayo para maghanda sa pag-alis. Nang maiwan kaming dalawa ni Sebastian sa sala, tila naging mas malawak ang espasyo sa pagitan naming dalawa. Ang kaninang init na pinagsaluhan namin sa kwarto ay tila naglaho, pinalitan ng malamig na katotohanan ng aming kasunduan. Ang tatlong araw na palugit ay tila isang hatol na hindi ko alam kung handa ko bang harapin. "Three days, Savannah," untag ni Sebastian habang nakatingin sa malayo, ang boses niya ay tila nagmumula sa kabilang panig ng mundo. "The clock is ticking faster than we thought."

Sa kotse ko na lamang s'ya nakain. "May outing kami magkakaibigan bukas na tatagal ng three days. Pwede ka?" Tanong ko. "Three days?!" "Oo," "May trabaho ako Kurt..." "Magpaalam ka, three days lang naman. Lahat kasi sila may kasamang partner. Tapos ako lang wala kung hindi ka sasama." Pagpapaawa ko rito na sana naman ay tumalab. "Kurt..." Bumuntong hininga ito. "Alam mong hindi ako pwedeng lumiban ng matagal, 'di ba?" Nalungkot naman ako sa katotohang iyon.

Pero hindi ko sila tiningnan. Nakatitig lang ako sa lalaking nasa sahig ngayon, pilit bumabangon habang nanginginig ang kamay. “Three days,” malamig kong sambit. “May nawawalang bata at tatlong araw na tapos hanggang ngayon ay wala pa kayong balita? ano bang ginagawa mo rito sa istasyon?" Tahimik ang buong istasyon.

sagot agad ng asawa. “Gusto ko ring ipaalam sa’yo na may out‑of‑town project ako for three days next week. I’m sorry ngayon ko lang nasabi,” hinging‑paumanhin niya. “It’s fine. Ihahatid kita kung gusto mo,” mabilis na tugon nito. Agad na kumurba ang matamis na ngiti sa kanyang mga labi. “Sige. Then please be safe. I’ll see you later,” sagot niya.