The Night Is Still Young の小説・ストーリー

pabulong kong sabi. "That's all I ask." KINABUKASAN, mag-aalas kuwatro pa lang ng madaling-araw, ginising niya ako. Wala pang liwanag sa langit, pero handa na siya. Suot ang itim na leather jacket at may baril sa bewang. Tila isang demonyong handang patayin ang lahat para lang mailigtas ako o mailayo ako sa mga kumakalaban sa kanya.

Ang gabing iyon ay hindi lamang naging sandali ng pagnanasa—ito ang naging tulay upang magtagpo ang dalawang pusong matagal nang naghahanap ng isa’t isa sa gitna ng gulo at ingay ng kanilang mga mundo. Ang pangakong “One More Night” ay hindi na lamang isang kahilingan. Ito ay naging simula ng isang bagong yugto—kung saan ang Hari at Reyna ng negosyo ay hindi na lamang magkatunggali, kundi magiging kakampi, magiging kanlungan, at magiging pag-ibig ng isa’t isa. At sa kabila ng mga panganib na naghihintay sa kanilang pagbabalik, pareho nilang alam na handa silang harapin ang anumang bagyo—basta’t magkasama sila.

“Ako pa talaga? Which one of us still can't forget what happened that night? Hindi ba’t ikaw?!” “What?” he asked confused. Umirap ako. “You really good at pretending, huh? Bakit hindi mo na lang aminin? You’re still fantasizing me aren’t you?” Kumunot ang noo niya. “Your email last night! What’s that, huh?” Umangat ang labi niya at napailing. “Is it wrong to compliment you?” his tone seems teasing so I want to slap him more. “What are you saying…I still can't forget what happened to us? You know, I have already forgotten what happened then, I can't remember,”

Ang buwan ay patuloy na nagpapakita ng kanyang ningning sa kalangitan, at sa ilalim ng mga bituin, naglalakad ang magkasunod na hakbang nina Blake at Allie. Ang mga sugat ng nakaraan ay unti-unting maghihilom, at ang mga alaala ng mga pagsubok ay magbibigay daan sa mas maliwanag na bukas. Wala nang takot, walang alinlangan—isang bagong simula ang naghihintay.

"Say it loud, baby." Malawak akong ngumiti. "I'm fucking happy!" malakas kong sigaw. Ilang minuto pa kami umiindak at sumasabay sa tugtugin nang magpalit ang dj ng isang malamyos na kanta. ?I never dream 'Cause I always thought that dreaming was for kids Just a childish thing And I could swear Love is just a game that children play And no more than a game... "Can I?" tanong ni Beckett sa akin at marahan akong tumango bilang sagot.

Hindi na ako kumibo pa, pinilit kong pigilan ang mga salitang gustong kumawala mula sa dibdib ko. _________ Sa malawak na bakuran ng grand estate, isa-isang nagningning ang mga ilaw ng nakaparadang sasakyan habang papalapit ang gabi. Tahimik ang paligid, tanging tunog ng mga yapak namin ang sumasabay sa malamig na hangin. Tapos na ang family dinner, pauwi na kami sa Yangco Mansion. Kasabay kong naglalakad si Steven, nakapamulsa siya habang bahagyang nakatingin sa harap.

Hanggang sa medyo dumilim na ang paligid, at narinig ko ugong ng mic. "Good evening handsomes, ready?" Nakangiting tanong ng babae at umingay dahil sa kutsurang ginawang patunog sa mga baso. "Ok, we start now." Sumenyas yung babae pinapalapit na yung unang babae, bale pangapat ako mauuna si Marie. Doon ko nalaman kung ano ang gagawin, magbibigay pala ng presyo at kung sino ang may mataas ang offer sa kaniya na.

"Ayoko nang bumalik sa dati na mag-isa lang akong natutulog sa kama. Ngayon, gusto ko, katabi kita palagi sa pagtulog." Nagpapahiwatig ba ang binata? Lihim siyang napailing-iling. Nangangarap siyang makasama habang-buhay ang binata at nararamdaman kahit papaano may patutunguhan ang pangarap niyang iyon. Pero sapat na ba ang mga sinasabi nito at kung paano siya nito alagaan para mangarap siya ng ganoon? Sana naman... Kasi tiyak na masasaktan siya ng sobra. "Good night, Achilles," bulong niya sa binata

Kabanata 20 — Ang Babaeng Nasa Likod ng Tawag Hindi nakatulog si Azia nang gabing iyon. Paulit-ulit niyang naririnig sa isip niya ang mahinang bulong mula sa telepono. *“Tick tock, mommy.”* Simple lang ang mga salita. Pero sapat para magbigay ng bangungot. At takot at alalahanin. ---

Yung ahas, nagsisimula nang gumalaw! “Sir?” ulit niya sa sinabi ko. “Did you forget already how you call my name last night?” aniya na nakasungaw ang ngiti sa mga labi niya. Huminga ako ng malalim at umiling. “We’re in your office, and we’re not alone in this building!”