The Outcast Novels & Stories

Naglakad ito ng ilang hakbang bago nag salitang muli. "You're my runaway obssesion." Bago ito tuluyang lumabas ay binitawan niyon ang mga katagang hindi nya in-expect na sasabihin nito Habang umalis si Xavier, naramdaman niyang ang lahat ng galit at sakit na nararamdaman niya ay parang ang bigat-bigat. She was torn between wanting to escape and the undeniable pull that Xavier had over her. She closed her eyes for a moment, leaning against the wall, trying to calm the storm that had started inside her heart.

Itinuon nalang niya ang paningin sa harapan. NANG marating ni Zacarius ang Cry's Restaurant. Ipinark niya ang sasakyan sa gilid ng Restaurant. Lumabas siya ng sasakyan at pinagbuksan ang dalaga ng pintuan. F*ck! Hindi pa pala niya alam ang pangalan nito.

Tumayo na siya at muling naglakad Tumayo ako at yumuko bilang paggalang sa kaniya Lumabas ako at nagpasalamat sa receptionist. I am Ice, Yes Mama's boy Si Mama na lang kasi ang meron ako. Siya lang bumuhay at nagpalaki. Kahit Palipat lipat kami ng tahanan hindi nawalan ng hanap-buhay si mama. Sobrang madiskarte siya , lahat halos ng trabaho alam niya, Mapa-panlalaki man iyan o pam-babaeng trabaho. Siya din gumagawa ng bahay namin. Hindi kasi nakaranas tumira sa bata, gawa lamang sa kahoy at tabla bahay namin. Malinis naman ito at tahimik nakakapagaral ako ng tahimik at nakakapagpahinga kami pareho.

Kiara POV Limang buwan na ang nakalipas simula mangyari ang lahat sa buhay namin, laking pasasalamat ko dahil hind nagkaroon ng trauma ang anak ko at mabilis niyang nakalimutan ang nangyari sa kanya. Nagbakasypn din kami dahil 'yon ang gusto ni Nigel para magkaroon din kami ng oras bilang isang pamilya. Tungkol naman kay Kaye ay simula ng maging okay siya ay agad siyang sumuko sa mga pulis, ilang beses din siyang humingi ng tawad sa aming lahat at handa siyang pagbayaran ang kasalanan na ginawa, pero maiksi lang ang sentenya sa kanya dahil hindi na kami nagsampa ng kaso, si kuya lang talaga ang nagtuloy. Kahit naman may ginawa siyang mali sa amin ay ramdam naman namin ang kanyang pagsisisi a

Pero kita sa mata niya ang pamumula-hindi lang sa galit kundi sa ego niyang tinamaan. "OUT!" Malakas na sigaw niya sa kanyang mga tauhan... Agad na sumunod ang mga tauhan niya Naiwan kaming dalawa sa loob ng warehouse kasama ang Bihag na si nicco at ate lumina na.. pilit at gustong makawala.. Hawak ko pa ang pisngi kong nasampal, nanginginig sa galit at takot. At sa gitna ng pagkabigla... nanlaki ang mga mata ko.

"Utang na loob din! Hindi lang ikaw ang isinalba nila sa kahihiyan! You also saved them from disgrace, ilang taon na rin, Art. Pare-pareho lang kayong nakinabang sa mga palabas ninyo sa publiko, all of you had benefitted from each other. And please, stop believing that you are really a mistake. "Kung iyon ang iniisip nila, hayaan mo silang isipin 'yun gamit ang patapon nilang mga utak. The truth is you are a blessing. Mahal ka ng marami, lalo ni Tita Nikka at sa buhay na ito iyon lang ang pinaka-mahalaga... You had wasted many years of your life believing about what they wanted you to believe, but it's not too late. Subukan mo ring sumalungat sa agos o 'di kaya naman ay sumampa sa pampang at

biglang lumuwa ang kanyang mga mata sa gulat. Akala niya ay isa lamang hamak na bagong-yaman o mayamang binata ang kasama ni Xia. Hindi niya inaasahan na ang lalaking nasa harap niya na mukhang barumbado ay mula pala sa pamilya Castro, ang nangungunang kumpanya ng gamot sa Bansa!

"Just give us the answer we need." Pasia nodded as she sat down on the black couch. She pointed the couch in front of her and mouthed the words, 'sit down'. As soon as we took our seat, she began talking. "The second squad is known to be the home of the outcasts. But instead of being called 'Second Squad', we are called Outcasts." I was about to raise a question when she spoke again, "And that is because of our very unmage traits. As you know, I am a halbmiun, while the rest of the squad are thieves or even criminals that chose to live a new life."

I don’t know but I just found myself taking him in my cart as I headed home. Napakalaking bulas at hirap na hirap akong buhatin siya dahil maliit lang naman ako. Tulog na ang buong Outcast nang kami ay dumating. Tamang-tama dahil hindi ako sigurado kung makabubuti ba ang pagdala ko ng isang taong halos patay na.

Napayuko siya sa tanong ko. "I-i don't know if my life would be better outside. I was an orphan, my foster parents didn't give a damn about me so I ran away... and Garen found me in the streets. I-it feels like i've been saved." "But don't you dreamed of exploring the world? Yung magkapamilya, magkatrabaho at mabuhay sa paraang gusto mo." "H-hindi ko alam." This is crazy. Ako lamang ang nag-iisang umaasa na makakalabas dito. Evelyn and Rowena don't have any fucking plan to leave this island. They even honor Garen genuinely and it's disgusting.