There Is No Game Novels & Stories

"Anong laro iyun Andromeda?" Tumayo ang buntis. "Game of throne." Nag-unat siya. Ginalaw galaw niya ang kaniyang leeg. Inilapag ni Yuri ang women's magazine. Kita sa front cover ng magazine ang babaeng nakatihaya at underwear lang ang takip sa katawan."Anong klaseng laro iyan?"

MAGSISIMULA na ang program ng gender reveal pero wala pa rin si Grayson. Kinakabahan si Naomi na baka hindi ito umabot. Paano matutuloy ang gender reveal kung wala ito? Darating pa ba si Grayson?

Hay nako. "Maglalaro tayo. Ang tawag sa game na 'to ay Truth or Dare. Kapag natapatan kayo ng empty bottle na hawak ko ay pipili kayo kung Truth o Dare and as usual, yung natapatan ang magtatanong sa inyo. Game?" Sabi ni Micca na may hawak na boteng wala nang laman. Dahil bored rin kami ay tumango nalang kami sa game niya.

Hinayaan ko muna si Mama na mag-isa dahil iyon ang higit na kailangan niya sa ngayon. Binuksan ko naman ang aking cellphone. Binuksan ko yung larong matagal ko ng nilalaro na Arena of Glory, ngunit hindi ko masyadong nagagamit dahil wala akong pera. This online game requires real money. This is a role playing PVP game for super rich kids. Every game has bets and the winner takes all the money in the pot.

Hindi na ito laban sa network. Hindi na ito laban sa data. Ito ay laban— sa realidad. At sa larong iyon— walang filter. Walang mask. Walang second chance.

Sa tahanan na kaniyang tinutuluyan, hindi kamag-anak ang trato sa kaniya kundi katulong, and she is enduring it up until now dahil wala siyang choice. Until now ay mabigat parin sa loob ni Sofia ang panibagong rejection na natanggap niya kahapon just because she was short of height. Kung pagbabasehan sa credentials niya at hindi sa height niya, Sofia can assure that she can excel in his job that a tall person can do.

Noong medyo kumalma na ako, doon pa lang ako humakbang paakyat ng entablado. Pag-akyat ko sa stage, agad kong inilibot ang paningin ko sa loob ng malaking conference hall. Malinis ang setup. LED screen sa likod ko ay nagpapakita ng cinematic trailer ng game. May mga demo stations sa gilid para sa hands-on testing mamaya. Pero wala pa rin akong makita na kahit anino ni Natasha. Hanggang sa bumukas ang entrance door.

Noong Tuesday at Friday, mukhang hindi siya gumawi rito sa hotel. Pag-uwi ko sa bahay kinahapunan, naabutan ko si Kuya Zane sa sala, hawak ang game controller niya habang nakasalampak sa malamig na sahig. Naroon sa malaking flat screen TV ang atensyon niya dahil busy siya sa paglalaro. Wala ulit si Kuya Zero at Kuya Zian dahil may flight sila. "Wala kang flight?" I asked as I approached him. Naupo ako sa couch sa likuran niya.

Hindi nga kaya nag-iintay ako sa Wala? muli Kong nilibang Ang sarili. Hindi ko alam Ang password ng wifi rito kaya nagkasya na lang ako sa paglalaro ng mga offline games gaya ng 4 pics one word at plants vs. zombies. halos mahilam na ako sa antok ngunit Wala pa ring Diego na dumadating hanggang sa kusa ng pumikit Ang mga mata ko sa antok. KINABUKASAN. gaya kahapon ay muli Kong nilibang Ang sarili. Wala pa ring Diego na dumadating at unti-unti na akong nawawalan ng pag-asa.

Baka sila pa mawalan ng trabaho pag ginawa nila yun. Yung mga inggetera kong classmates hanggang irap nalang ang binabato sakin. Wala silang magawa kasi malakas ang alindog ko, chos! Pero kung hindi naman dahil sa call of duty mobile game, hindi ko naman to makikilala eh. Swerte lang.