There Is No Game Novels & Stories

Lalo na ang mga mahihirap! Ginalugad ni Jordan ang virtual na mundo ngunit wala siyang nakitang sinuman. Sa larong ito, ang mga miyembro lamang ng walong pamilya ang maaaring makapasok. Ilang tao ang naroon sa walong pamilya? Ang Steeles ay binubuo lamang ng ilang miyembro at karamihan sa kanila ay hindi mahilig maglaro ng mga video game. "Hmph, buti nalang walang tao. Malaya akong nakakapaglaro sa virtual world na ito!"

Bigla niyang hinila ang lalaki palapit at bahagyang tinaas ang baba nito gamit ang hintuturo—then she let him go. Sandaling natahimik ang buong mesa. Lalo na si Jonathan. At mula sa likuran, si Serenity—nakamasid lamang. “Mas magiging maganda talaga ang laro natin ngayong gabi, hindi ba?” masayang sabi ni Jonathan habang iniikot ang paningin sa mga kalaro. “Dahil kasama natin maglaro si President Black.” Sang-ayon ang mga tao sa sinabi niya.

sambit nito saka tumayo dala-dala ang tray ng pagkain nito na wala nang laman. Mabilis itong nawala sa'king paningin. Kaya tumayo narin ako. Bakit parang mas lalo akong naguluhan sa mga nangyayari? Arghh mas lalong sumasakit ang ulo ko. Naguguluhan na'ko kaya mapabuntong hininga nalang ako. Final game? Anong ibigsabihin niya roon? Kailan mangyayari 'yun? So its means 'di magiging kasapi ng player ang mananalo sa laro? Because lardin won the game but what happened? Nothing.

Sinubukan kaagad ni Geneva na tawagan siya. “Sir, hindi ko din po alam eh. Hindi ko din po siya makontak.” “Sa messenger?” “Hindi po kami friends. Wala naman po sa amin na connected sa F* ko.” Buong maghapon din siyang wala sa sarili. Nag-aalala siya.

paalala nito sabay na unang umalis at bumaba. Hindi nila alam kung babalik nga ba sila sa venue o uuwi na dahil hindi nila alam kung paano pa sila magsasaya kung may ganitong nangyari at sa araw ng kaarawan pa mismo ng isa nilang kaibigan. "What are we gonna do?" biglang salita ni Sophia. "I don't know, I really don't know Phi." mahinang sagot ni Jane.

Kaya ang ginawa ko hinintay ko na matapos sila sa kakatingin sa aking laptop. Hanggang sa magsawa sila, mga laruan lang na mga offline game ang mga nandoon. Nagtatawanan nga sila ng makita ang laro kong plant zombie. "Clear ma'am...no issues...only pure game here. Mukhang libangan niya ata," pahayag ng IT man ni mam.

Off limit conversation Maingay ang covered court dahil sa panghapong laro ng Basketball na ginaganap. "Hayop talaga 'yang si Jasper. Pwe! Ang dumi maglaro." Reklamo ni Jimbo sa tabi ko habang abala kaming apat sa panunuod. "Uy, uy! Foul na 'yon 'a?" Reklamo na naman ni Landon. Kasalukuyan kaming nasa tabi ng court at nakaupo sa maduming semento. Ginamit ko lang ang tsinelas ko para maging sapin at hindi madumihan ang suot na short pants.

galit na sigaw ni Zeke na kanina pa abalang-abala sa kababaril sa halimaw na nasa monitor pero hindi ito mamatay-matay at lagi siyang nakakalmot. Ako naman itong natatawa sa itsura niyang seryosong-seryoso sa pagpatay sa halimaw kahit pa hindi naman iyon lalabas sa screen. Nalibang ito masyado at walang ibang nilaro kundi iyang virtual monster game na yan. Hindi man lang ito sumubok ng basketball sa gumagalaw na ring o di kaya ay sa coin games. “Let me remind you that it’s just a game.”

Dahil sa laro naming ito, walang kasiguraduhan. At kahit siya, hindi niya kayang tiyakin na hindi siya mahuhulog sa akin. Napangisi ako, pero hindi iyon isang ngiti ng saya—kundi ng babala. "Kung gano'n, mabuti," ulit ko, ang boses ko ay mababa at puno ng pananakot. "Dahil wala akong balak makipaglaro, Kara. Ang kasunduang ito ay hindi laro. At higit sa lahat, hindi mo ako kayang kontrolin."

Lisa isn't interested in this game at all, she hates it. Saka maraming Lisa dito sa Pilipinas at isa pa hindi lahat ng player totoong pangalan ang nilalagay, wala naman talagang totoong identity sa 'In game' pwedeng-pwede kang mag sinungaling about sa age or gender mo.