This Wasn't Me In Tagalog Novels & Stories

Isa, dalawa, hanggang sa tuluyan na akong napahagulgol. “Anong… anong pinasok ko?” mahina kong bulong sa dilim, halos hindi ko na marinig ang sarili kong tinig. “Bakit dito pa… sa lalaking ‘yon? Sa taong walang puso… sa halimaw…”

Tila ba ito ang unang pagkakataon na nakakita siya ng ganoong bagay, at halatang nag-aalangan ang kaniyang mga kamay na tanggapin iyon. Napairap ako sa kawalan at nagpakawala ng isang sarkastikong singhal. "Duh? Huwag ka ngang magpainosente diyan, Yaya. Akala mo ba hindi ko alam na nagpapatira ka rin naman sa driver natin sa likod ng quarters?"

Kiel Inip na inip na ako dito sa probensiya walang mga babae na mapaglilibang ko at walang bar na pwede puntahan narito lang ako sa bahay Ng tita ko. Kasama ko si lovely pero lagi itong NASA loob lang Ng kuwarto niya lalabas lang Kong magluluto o may kukunin lang sa labas. Bahay iskulahan lang din ito. Hindi nga ito nakikipag -usap sa akin.

Tanong nito pabalik habang matiim na nakatitig sa kanya. "I am asking you kasi hindi ko alam! Gulong-gulo na ako. Bakit kailangang umabot sa ganito? Ayokong magpakasal sa'yo o sa kahit sino pa! Alam mo naman, hindi ba? Hindi ako kagaya ng ibang babae. I am a lesbian. Alam mo 'yun. At alam mo din na may ibang mahal ako. May iba ng nagmamay-ari sa puso ko kaya nakikiusap ako sa'yo, pakawalan mo na ako. Kakalimutan ko ang lahat ng ginawa mo sa akin, pakawalan mo lang ako. Please..." Pagsusumamo niya sa binata.

My heart is aching. I never knew I would experience this kind of pain. As if I lost something inside me. Hindi ko makakalimutan ang araw na ito. I lost my love and myself at the same time. ----------------------------------------------------------------------------------------------------

"Dahil wala akong tiwala sa kanya," "Paano mo siya tinanggap kung wala ka pa lang tiwala? Bonak lang?" saad ko pa, nakakunot naman ang noo nito na parang nagtataka. "Bonak? What is bonak?" Bobong anak. "Bonak means, bilisan mo na lang bumalik dahil bubuo pa tayo ng anak." Ngumiti ako sa kanya nang tumango-tango ito, bobong anak nga.

“Lilith.” Doon ko narealize na ang tinitignan niya pala sa aking dibdib ay ang aking name tag! Halos palamunan ako ng hiya dahil sa naisip. Tumango na lamang ako at nagpaalam na agad. That bastard! Narurumihan na ang isip ko dahil sa nagyari kagabi.

Palakas na gabing ngita sa akin sabay tiningnan ako sa aking kinatatayuan na siyang nakanganga ang bibig at tulalang nakatingin sa kanya. "I said no!" Sabay pikit ng aking mga mata. "No, I can't! Hindi pa ako ready sa second batch Troy. Maybe in the other time or day or whatever. Basta ayoko muna ngayong. I'm not yet ready," bulong ko pa sa aking sarili habang patuloy lang sa pagpikit ng aking nga mara at panginginig dahil sa kaba dulot ng aking masilang bagay na iniisip.

Ilang saglit pa ay humugot siya ng malalim na buntonghininga at malamig akong pinasadahan ng tingin. "Hindi ako aalis dito at hindi ko hahayaan na lumayo ka pa sa akin. Tagalog 'yan para mas maintindihan mo rin."

Personal na. At iyon ang mas delikado. Hindi ko agad nasagot. Dahil ang totoo ay hindi ko alam. Hindi ko sila kilala. Pero bahagi sila ng dugo ko at ng mga alaalang hindi na bumalik. At iyon ang mas mahirap ipaliwanag. “I don’t know,” sagot ko sa wakas. Mahina. Pero totoo. “Hindi ko sila naaalala,” dagdag ko.