Novel & Cerita Throughout The Night

There's more tho this than meet the eye. "The moment I dimmed the lights of the pit, that sucker will attack you. It loves the dark more than anyone else. Its venom will paralyze your muscles and prevent your diaphragm from moving. Say, thirty minutes. . . then it fucking lights off for you." Turo ko sa ahas na mabagal na gumagapang sa puwesto ni Nite. "Names, Alberona." Isang malutong na mura nag sagot nito.

"Okay po, Mama." "Now, go back to sleep." "Opo. Goodnight po." "Goodnight too, nak. I love you." "I love you more po, Mama." Muli ko siyang hinalikan sa noo at pagkatapos ay tinapik-tapik ko si Alessandro sa likod niya para agad siyang makatulog ulit. Pinikit ko na rin ang aking mga mata at hindi namalayan na nakatulog na rin pala ako.

Ang Gabi ng Pagpapahinga Matapos ang nakakapagod na araw, nagpasya sina Blake at Allie na maghapunan sa bahay ni Blake. Tahimik silang dalawa habang nilalasap ang pagkain, ngunit halata ang tensyon sa paligid. “Allie,” sabi ni Blake habang hinahawakan ang kamay nito, “Hindi ko alam kung paano ko nagagawang manatiling matatag kung wala ka sa tabi ko. Salamat sa pagtitiwala.”

What kind of witchcraft did she put on him? Mariin siyang napapikit nang may imahe na naman ng babae na umuungol sa sarap na pinalalasap niya ng gabing iyon. He can see the body and hear the moans and groan, whenever he's having a nightmare. Yeah it’s a nightmare.

Tumingin siya sa suot na itim na sports watch, it was almost eleven. Tumango naman si Lara. Agad silang nagpaalam sa mga kasama. “Sleep well, beautiful,” ani Nehan na mapungay na ang mata habang nakatingin kay Lara. Triana glared at the man. Bigla naman itong natigilan at nagbaba ng tingin. “Subha ratri! It means good night,” magiliw na sabi ni Nim. “Good night, everyone!” Tipid na ngumiti ang dalawang dalaga at tinungo ang kuwartong nakatalaga sa kanilang dalawa.

“Pangako. Hindi ka nag-iisa. Magkasama tayo sa lahat.” Tahimik silang nanatili sa terasa habang dahan-dahang lumalalim ang gabi. Ang mga bituin ay kumikislap, at sa ilalim ng buwan, nagtagpo ang kanilang mga labi sa isang mahinahong halik—punong-puno ng pangako, galit, at pagnanasa.

Ang mga gano'ng sandali ay hindi niya nakuha sa mga nagdaang taon. Tuwing gabi, nananaginip si Nathan. Ang nilalaman no'n ay ang panaginip na ilang beses na niyang napanaginipan. Umuulan ng gabing iyon, ang bugso ng ulan ay patuloy ang paghagupit sa kotse nila. Ang mga nakapaligid na ilaw ay hindi gaanong maliwanag at sobrang impossibleng makita ang sitwasyon sa labas.

Chapter 113 Ang itim na sasakyan ay mabilis na tumatakbo sa gabi na parang walang katapusan. Walang buwan o bituin sa langit ngayon—parang tinapunan ng tinta ang buong kalangitan, madilim, makapal, at walang hanggan. Mabilis magpatakbo si Witch Lia, halos wala na siyang nakikitang malinaw sa daan.

“Kailangan kong makatakas.” NIGHT, ISLAND. Sa ilalim ng mga bituin, unti-unting lumapit ang ilang barko sa dalampasigan. Mula sa katahimikan, unti-unting naging maingay ang paligid—mga taong nagsasaya, sumisigaw, sumasayaw.

“Darn it. How dare you speak to me in this tone! Mga kapatid, patayin ninyo siya!” Ang mga tao ng Nocturnal ay sumugod na parang walang pakialam sa kanilang buhay. Bagama't kakaunti ang mga tao, lahat sila ay mga taong matigas ang ulo na walang pakialam sa kanilang buhay. Kapag nag-away sila, bawat isa sa kanila ay kayang lumaban ng limang tao nang mag-isa. Sila ay lubhang mabangis.