Throughout The Night の小説・ストーリー

Ang Gabi ng Pagpapahinga Matapos ang nakakapagod na araw, nagpasya sina Blake at Allie na maghapunan sa bahay ni Blake. Tahimik silang dalawa habang nilalasap ang pagkain, ngunit halata ang tensyon sa paligid. “Allie,” sabi ni Blake habang hinahawakan ang kamay nito, “Hindi ko alam kung paano ko nagagawang manatiling matatag kung wala ka sa tabi ko. Salamat sa pagtitiwala.”

What kind of witchcraft did she put on him? Mariin siyang napapikit nang may imahe na naman ng babae na umuungol sa sarap na pinalalasap niya ng gabing iyon. He can see the body and hear the moans and groan, whenever he's having a nightmare. Yeah it’s a nightmare.

Tumingin siya sa suot na itim na sports watch, it was almost eleven. Tumango naman si Lara. Agad silang nagpaalam sa mga kasama. “Sleep well, beautiful,” ani Nehan na mapungay na ang mata habang nakatingin kay Lara. Triana glared at the man. Bigla naman itong natigilan at nagbaba ng tingin. “Subha ratri! It means good night,” magiliw na sabi ni Nim. “Good night, everyone!” Tipid na ngumiti ang dalawang dalaga at tinungo ang kuwartong nakatalaga sa kanilang dalawa.

"Isang lumang sistema ng alkantarilya na hindi alam ng Lumina. Ngunit kailangan nating kumilos ngayon." Ang mga miyembro ng Whispers of the Night, na tahimik na lumitaw mula sa mga anino, ay nagsimulang magbukas ng isang nakatagong pinto sa sahig. Ngunit ang oras ay kanilang kalaban. Sa labas, handa nang iputok ni Thorne ang kanyon. "Sa aking hudyat... sunugin sila."

Sa kanyang isip, umaalingawngaw ang mga salitang binitawan ni Lucas: “Gagawin ko ang lahat para mapanatili ‘to.” Sa kabila ng katahimikan, alam nilang hindi pa tapos ang laban. Sa labas ng villa, may mga matang nagmamasid, may mga planong gumagalaw. Ngunit ngayong gabi, natutunan nilang magnakaw ng pahinga, kahit ilang oras lang. Sa ilalim ng mga bituin, nagtatagpo ang mga sugatang puso at natutong huminga nang sabay.

Ang mga gano'ng sandali ay hindi niya nakuha sa mga nagdaang taon. Tuwing gabi, nananaginip si Nathan. Ang nilalaman no'n ay ang panaginip na ilang beses na niyang napanaginipan. Umuulan ng gabing iyon, ang bugso ng ulan ay patuloy ang paghagupit sa kotse nila. Ang mga nakapaligid na ilaw ay hindi gaanong maliwanag at sobrang impossibleng makita ang sitwasyon sa labas.

Nauubosan na s'ya ng bala at alam n'yang mahihirapan s'yang ubosin ang mga ito, dahil sa dami ng mga tao sa loob. Hindi rin s'ya makatakbo sa pintoan at makalabas dahil sa pag shut down ng buong system. "Midnight," tawag ng isang boses sa kan'ya sabay bato ng dalawang baril na mabilis n'ya namang nasalo. "Cam?" galak na tawag n'ya sa kaibigan. Paano ito nakapasok sa loob kung iniwan n'ya ito sa labas kanina na sumasayaw.

Chapter 113 Ang itim na sasakyan ay mabilis na tumatakbo sa gabi na parang walang katapusan. Walang buwan o bituin sa langit ngayon—parang tinapunan ng tinta ang buong kalangitan, madilim, makapal, at walang hanggan. Mabilis magpatakbo si Witch Lia, halos wala na siyang nakikitang malinaw sa daan.

“Kailangan kong makatakas.” NIGHT, ISLAND. Sa ilalim ng mga bituin, unti-unting lumapit ang ilang barko sa dalampasigan. Mula sa katahimikan, unti-unting naging maingay ang paligid—mga taong nagsasaya, sumisigaw, sumasayaw.

“Darn it. How dare you speak to me in this tone! Mga kapatid, patayin ninyo siya!” Ang mga tao ng Nocturnal ay sumugod na parang walang pakialam sa kanilang buhay. Bagama't kakaunti ang mga tao, lahat sila ay mga taong matigas ang ulo na walang pakialam sa kanilang buhay. Kapag nag-away sila, bawat isa sa kanila ay kayang lumaban ng limang tao nang mag-isa. Sila ay lubhang mabangis.