Throughout The Night 소설 & 이야기

Hindi niya namalayan na nagising ito, o tulog nga bang talaga ito? Nakita niyang dahan-dahan nitong kinukuha ang braso mula sa pagkakaunan kay Zach, he was doing it so gently para hindi magising ang bata. Adrian knew well that Zach is a light sleeper, konting ingay lang ay nagigising na ito agad. Pero sa mga sandaling iyon, tingin niya, mag-ingay man sila ay hindi ito madadaling magising. He was tired from what happened and from crying, isa pa masyado ng malalim ang gabi. It's already past midnight.

Tanong ko dahil gusto kung umabot agad doon ang posisyon ko para hindi ako mahirapan sa trabaho ko dito. "Pwedeng marami ang magsama sama sa iisang night color pero ibahin mo ang night red dahil nag-iisa lang to, walang kakampi. Marami na ang nanghamon sa kaniya pero walang pang nakakatalo sa kanya" Ani nito sabay sandal sa upuan.

Marahil ay ito ang simula ng tunay na ugnayan na matagal nang itinakda ng tadhana. Tahimik na ang buong paligid. Tapos na ang kasiyahan, ang kantahan, at ang mga palakpakan. Ang gabi ay unti-unting lumalalim sa gitna ng malamig na simoy ng hangin at makulimlim na kalangitan. Sa bawat tent, maririnig ang mga batang naghahanda na para matulog—may ilan ay humihikab pa habang may ilan ay tahimik na lang na nakatingin sa mga bituin.

Habang si Night naman ay alerto sa likuran hawak ang kanyang baril, mata’y paikot-ikot sa paligid. Pagdating sa dulo ng corridor, huminto si Red. Maingat niyang pinakinggan ang mahihinang tunog sa likod ng isang malaking pinto. Tapos ay binalingan si Night, pareho silang tumango sa isa’t isa bago binuksan ni Red ang pinto.

Yung ahas, nagsisimula nang gumalaw! “Sir?” ulit niya sa sinabi ko. “Did you forget already how you call my name last night?” aniya na nakasungaw ang ngiti sa mga labi niya. Huminga ako ng malalim at umiling. “We’re in your office, and we’re not alone in this building!”

sagot niya. "Okay hon, sige maiwan na muna kita. Kapag may gusto ka sabihin muna lang kanila Manang o kay Yaya." saad ko. "Sige," tipid na sagot nito. Naglakad na ako palabas nang pintuan at sinara nang dahan dahan. --- USA time 7:00 p.m in the night.

Chapter 1: The Dark Beauty Isang maka-lumang ringtone ang nagpagising kay Beauty mula sa kanyang mahimbing na tulog. Dinukot niya ang keypad phone niya na Nokia 360 mula sa ilalim ng kaniyang unan. Si Simon ang tumatawag at tarantang ipinapaalala ang pageant na sinalihan niya. "Girl! Ano na? Asan ka na ba?"

August's POV I didn't know how was I able to sleep last night. Last night was a nightmare. We did not do anything but just sit and waited to those ghost fade away and their screeching scream is nerve wrecking. I bet, I already have another set of bags under my eyes.

"Kung ayaw mo nang may katabing marumi, sa labas ako matutulog." Narinig nya ang lalim ng buntung-hininga nito pagkuway nahiga na ito sa gilid ng kama. They are lying on the same bed. Magkatalikuran. Hindi sya makakatulog, he is sure of that. Magulo at madilim ang kanyang isip. And he is quite sure Abby’s not asleep too, dahil alumpihit rin ito sa higaan. It’s gonna be the longest night among all the nights na nagkatabi sila ni Abby sa higaan.

“ARRGH!!” Napasigaw siya ng walang anu-anong buhatin ni Sebastian; pinulupot nito ang mga hita niya sa baywang nito. Tinanggal nito ang distansya ng mga mukha nila. Kiniliti siya ng mainit nitong hininga sa punong tainga, “Baby, I’ll be rough tonight . . . all night.” All night . . . ? Hindi pa rumerehistro sa isipan niya ang ibinulong nito ng kasing bilis ng kidlat ay dumausdos papasok sa pagkababae niya ang nagngangalit nitong k*****a.