Throughout The Night Novels & Stories

The storm that had ravaged the city all night finally subsided into a bleak, gray dawn. Faint, cold morning light filtered through the sheer curtains of the bedroom, cutting through the shadows and exposing the aftermath of their frantic, desperate night. Mich stirred, a dull ache throbbing in her temples from the alcohol, but the heaviness in her chest had nothing to do with a hangover.

Mula roon ay tanaw niya ang maliwanag na buwan. Sandali siyang umalis doon upang magsalin ng alak sa kopita. Nagyaya uminom ng alak ang kasintahan bago sila humantong sa pagniniig at ngayon nga ay nakadapa pa’t himbing na himbing sa pagkakatulog si Vivian. Ang nobya ay lubhang napakahirap tanggihan. Napakainit nito at talagang hindi siya tinantanan hangga’t hindi ito nagwawaging mayroong maganap sa kanila.

Nakasuot din ito ng cap kaya bahagyang natatakpan ang mata ng lalaki. “`Ne, gusto mo ba ng pera?” tanong ng lalaki sa kaniya. PARANG nalulunod sa napakalalim na karagatan si Celeste nang magising siya mula sa panaginip na iyon. Naninikip ang dibdib niya at kinakapos siya sa paghinga. Awtomatikong naglandas ang magkakasunod na luha sa kaniyang magkabilang pisngi. Napahawak pa siya sa dibdib niya at isinandal ang likod sa headboard ng kama.

Pero nakatanggap pa ako ng mensahe mula sa kaniya. "Goodnight, baby." At hindi na naman ako nakatulog magdamag.

Tumalikod siya at umatras sa pintuan. Habang lumalalim ang gabi, lumalalim ang katahimikan sa bahay. Ang tanging naririnig ay ang mahina at paulit-ulit na iyak ng sanggol sa kanyang kuna at ang mahinang mga yabag ni Alyssa habang naglalakad siya sa sahig, pinapakalma at inaaliw ang kanyang anak.

Matapang na tanong ni Andrew kay Lorenzo. "Gusto ko lang makatiyak na uuwi nang maaga si Joan." "Biyernes ngayon," sabay pa nilang bulalas ni Andrew. "So?" "Bonding moment namin ni Andrew. Kaya, bukas pa ako uuwi." "What?" Napakunot ang noo niya dahil OA ang pagbigkas ni Lorenzo sa mga salitang iyon. Gayunpaman, sinabi pa rin niyang kina Andrew ako magu-overnight.

Isang malakas na musika ang nagpagising sa mahimbing kong tulog at ang may gawa no'n-walang iba kundi si Mira. "What the-Mira naman e, kakauwi ko lang kaninang 6am pwede pahingahin mo muna ako? kulang ako sa tulog." pagmamaktol ko sa kaniya. "Hep! Hep! Mamaya ka na mag pahinga dahil marami akong itatanong sa'yo." aniya sabay kuha ng unan na itinakip ko sa mukha ko.

Walang bintana sa loob kaya hindi ko alam kung may araw pa o tuluyan ng sumapit ang gabi. "Tomorrow night, he dies. Not just him — his name, his legacy, everything tied to his blood will be gone. I’ll wipe them all out, one by one, until there’s nothing left to remember. And you? You’ll be right there, watching. You’ll see the fear in his eyes. You’ll hear every scream, every breath he struggles to take. And you won’t be able to do a damn thing about it.”

“Hindi ako makatulog, Fox. I was up all night.” He sighed. Mas hinigpitan niya ang pagkakayakap sa ‘kin. Sa ginawa niyang ‘yon ay saka ko pa lamang naramdaman ang antok na hindi man lang ako dinalaw sa buong mangdamag kaya bahagya akong humikab. “You need to sleep now. And stop worrying a thing. We have guards outside. They are awake the whole night.” Mariin kong kinagat ang aking ibabang labi at mahinang tumango.

“Pero may terms and conditions.” Siniko niya ito nang mahina. “Matulog ka na.” Mas lalo lang itong natawa. At sa gitna ng mahina nilang tawanan, unti-unting bumalik ang katahimikan sa kuwarto. Hindi perpekto ang araw nila. Nagkaroon ng selos. Takot. Luha. At mga salitang muntik nang makasakit. Pero sa dulo ng gabi, magkadikit pa rin sila.