Tiya Isabel Monologue Script Mga Nobela at Kwento

Nasa loob nito ang aking Tita Isabella na akala ko patay na ng Ilang taon. "Ayos ka lang ba, Mahal ko?" Tumingin ako rito at saka tumango sa kanya. Hindi pa rin talaga ako sanay sa Mahal ko na sinasabi niya. Kung siguro masasanay naman ako, ano? Biglang bumukas ang malaking pinto na pumapagitna sa amin at sa Hari at Reyna ng mundo nila. Nakatingin lamang ako sa harapan ko at iniisip kung ano ang aking gagawin. Ngayon ko lang ulit makikita ang Tita Isabella ko na ang akala naming lahat ay matagal ng patay.

At bumulong ng may matinding damdamin, “no one—no one—has the right to hold you like this but me. Akin ka, Isabelle Montecillo. Kahit gaano ka pa nasaktan, kagalit, o naguguluhan sa ngayon. Akin ka. No man can lay his claim on you. Not while I am still alive. At ngayong gabi, ipapaalala ko sayo ’yan—sa bawat halik, bawat haplos—hanggang mabura ang kahit anong iniwang bakas ni Levi sa balat mo.” May panginginig sa boses niya, puno ng damdamin. Pero hindi pa ako handang sumuko. Hindi ko pa maalis ang mga sinabi ng impaktang Stephanie na ‘yon sa isipan ko. It lives rent-free in my head now at hindi pa ako handang ibaon sa limot na may kinama siya habang hinihingi niya ang kapatawaran ko. Muling

Nahihiyang natawa si Isabela at agad na ibinaba ang tinidor. “Andiyan pala kayo, Tita...” “Sige lang, tuloy niyo lang ’yan! Huwag niyo akong intindihin, kukuha lang ako ng tubig para mahulasan sa kilig,” natatawang sabi ni Tita habang kumikindat sa amin. Hinawakan ko ang kamay ni Isabela sa ilalim ng mesa at pinisil ito. Sa kabila ng panunukso ni Tita, hindi ko inalis ang tingin sa kanya.

Tumabi si Tiya sa kanya at si Tiyo ang katabi ko. I felt very uncomfortable that she's in front of me and she's beside Damon. I really felt the waves of bitterness inside of me. Kahit maliit na bagay lang naman iyon. Posisyon lang naman sa pagkain. At ngayon, hindi lang sa kanya pumapait ang sikmura ko. Pati na rin sa Tiya ni Damon... Yumuko ako at tiningnan ang mga pagkain. "This looks good," puna ko sa order ni Damon na pasta.

sabi nito habang tumatawa ng malakas. "Look, Miss, katuwaan lang yun, mali ang iniisip mo," pagpapaliwanag nito. "You caused a mess," sabi nito ng may pagkadismiya. "You can't convince m- you're gay," pilit na salita ni Isobel sa kabila ng kalasingan nito. "Kung ayaw mo maniwala, it's up to you," sagot nito na halatang pasuko na sa pagdedepensa.

Ano bang mga sinasabi ni Ysa at tinatablan na rin ako ng kaba sa nangyayari. Tumingin siya sa akin at tahasang sinalubong ang mga mata ko. “Because I am a witch Isabelle,” sagot niya na ikinagulat ko. iniwasan ko ang tingin niya. “Ysa this is not a right time for your joke,” “Please Isabelle, don’t tell it to everyone,” pagmamakaawa niya. Sasagot na ako noong biglang dumating sila vien. *****END OF FLASHBACK*****

Napahalakhak pa siya dahil dito, pakiramdam niya gino-good time siya nito. “Ano ka ba? Oo, naman mag-iingat ako at saka kayo dapat ang mag-ingat dito. Alam ninyo na masungit si Tiya Isabel parang laging may dalaw,” pagbibirong niyang napakamot na lang sa ulo ang bata. “Sige na, mauna na ako,” aniyang nakangiti bago tuluyang naglakad.

Wala siyang magawa kundi ang manatiling tahimik, kagatin ang kanyang labi, at ipagpatuloy ang paglakad. Dumiretso siya sa pintuan ng bahay ng mga Reyes at kumatok. “Sino ‘yan?” tanong mula sa loob—ang tinig ng kanyang tiyahin, si Perlita. “Tiya, ako ito,” mahinang tugon ni Isabelle. Biglang natahimik ang loob ng bahay.

malungkot na wika ni Tiyang Alice. Nagulat siya nang yakapin ng binata ang tiya niya. “Iyon po ang hindi mangyayari dahil ako mismo ang makakalaban nila kahit sino pa sila. Isabella deserves more than her dreams. Makatatapos po siya at malayo ang mararating niya,” anito habang yakap ang tiya niya. “Siya, sige na.” Tinapik nito ang balikat ni Skye. “Baka magkaiyakan pa tayong dalawa rito. Salamat sa paninindigan mo. Aasahan ko ang lahat ng iyan.”

Tiningnan ni Monique ang pintuan niya nang pabagsak itong binuksan. Napataas na lang ang kilay niya nang makita niya ang galit na galit na si Isabella. Napatayo si Monique sa kinauupuan niya nang magwala si Isabella. Tinabig ni Isabella ang lahat ng mga papeles ni Monique na nasa lamesa niya habang sumisigaw.