Tiya Isabel Monologue Script Novels & Stories

Si Don Emmanuel ay hindi mapalis ang ngiti sa labi. "Hintayin ko muna na makalakad si Isabella, gawin ko siyang flower girl." Hindi ko akalain na ito ang kanyang plano. Kung ako ang masusunod ay iyon din ang gusto ko. At sana maayos muna ang lahat, yong wala ng pag-alala sa t'wing lalabas kami dahil sa takot sa ginawa ni Jaxson. Ang makausap si Tita Fely, dahil kung sakali na papakasalan ako ni Javier si Tita Fely lang ang pamilya na mayroon ako, ayoko naman maglakad papuntang altar na ni isang pamilya ay wala ako. Kahit kaibigan ko man lang basta mayroon.

"You walked out on me yesterday, so I figured I'd come to you instead." Imbes na si Riel ang magulat, ako pa ang nagulat sa presensya ng babae. I swear, my day just went from bad to worse. "You walked out on me yesterday, so I figured I'd come to you instead." Isabella's voice carried an easy confidence, as if she had every right to be here, in Riel's office, standing before us like she owned the place. Marahan syang tumawa, habang ang ulo ay iniiling-iling. Maya-maya pa ay lumapit sya kay Riel, saka b****o sa pisngi ng halimaw.

"Sobrang nasaktan niya ako. Nasira ang buhay ko, dahip sa kanya." Mahigpit na hinawakan ni Maya ang kanyang tiyan gamit ang kanyang mga palad. Nakita ni Isabella ang dugong lumabas sa pagitan ng kanyang mga daliri. Sumandal siya sa dingding at walang sinabi, pero may bahid ng panunuya. Asahan pa ba niyang ililigtas siya ni Isabella? Ito ay isang malupit na tao. "Pwede bang magpanggap ka na lang na hindi mo nakita? Nasaktan lang ako ng husto sa kanya, at gusto ko siyang turuan ng leksyon."

"Bahala na, 'te! Basta, ayokong mabuhay nang ganito na lang. Mahirap! Alam mo bang pagod na pagod na akong makisama sa tiyahin kong nagpapaaral sa akin ngayon? Sobra ako kung alilain sa bahay! Pagkauwi ko, maglilinis pa ako ng mga kalat nila. Iyong dalawang pinsan kong pasaway at napakakulit. Spoiled pa kasi bata pa! Minsan naiisip ko, kung buhay pa sana ang mga magulang ko, hindi sana ganito ang buhay ko. Ayos lang magpakaalipin sana kung mabait ang tita kong iyon kaso hindi eh. Lagi akong minumura kapag nagkamali. At dapat perfect!" Habang pinakikinggan ni Isabella ang hinaing ng kanyang kaibigan, lalong ayaw niyang maging mahirap ulit. Iyong sinusumbatan pagdating sa pagkain kagaya ng ti

Magkakawatak-watak ang katawan, hindi na makakabalik pa. “Your life is completely mine now,” Bella muttered under her breath. “Goodbye, Isabella Khairia.” UMIIGTING ang panga ni Rios habang nagmamaneho palabas ng liblib na lugar na pinagdalhan niya kay Kaye.

but then he spoke. "Yes, I chose Helios' down fall without even realizing that letting you go that night and setting you free was an even greater down fall for me, Tia. I chose wrong. I fell, it was my destruction, your mom threatened to kill me but I died when I saw that look in your eyes that day you saw me with Lualhati. I die, Tia, every day because you're so far away. I die Tia, with the thought of one day, you will find yourself a better man and settle down with him leaving me with this broken, unfixable, battered dark, and tattered heart. You are that little and only light in my darkness, and yet... you're fading, slowly fading and if your light fades, I am forever stuck in darkness..

Nakakatiis sya ng hindi nagsasalita samantalang ako sumasakit na ang panga dahil wala akong makausap. "Hindi ka ba nagugutom?" Napaangat ang paningin ko kay Isabel. "Marunong ka palang magsalita," Sarkastiko kong wika. "Akala ko makakatiis ka ng hindi man lang nagsasalita," "It's my stomach speaks," Tumayo si Isabel, naglakad papunta sa pintuan but stop and look over her shoulder . "What are you waiting for?"

“Tiya, ayoko pong mapahamak kayo. Kausapin ko lang po sila. Sasabihin kong hindi ako sasama.” “At sa tingin mo ay tatanggapin nila 'yan? Sinulong nila ang madaming Isla para mahanap ka. Imposibleng hahayaan ka nilang mawala sa paningin nila dahil sa sinabi mo lang na 'di ka sasama sa kanila.” wika ni Mang Kanor na hindi na kumalma mula pa kanina. “A-Ako pong bahala.. tatakas po ako mamayang madaling araw gaya ng sinabi ni Tiya. Imposibleng mag tatagal sila rito ng ganoong oras.”

If it is Tito Elijah, I feel so uncomfortable na para bang ginigisa ako sa sarili kong mantika, while if it's Isidore, I feel uncomfortable due to the sudden heat I feel whenever he stares at me so intently, giving me that tingly sensation I don't want to feel but still crave. "So," ani Tita Isabela na sinabayan ng isang palakpak, causing my thoughts about Tito Elijah and Icarus to end. "Shall we get inside now? I still have a few dishes to cook." She then focused her twinkling eyes on me while smiling sweetly. "You'll help me, won't you, hija?" I immediately buried my thoughts about the people I should not be thinking about bago ko sinagot ang matamis niyang ngiti. "Syempre naman po."

aniya saka sumunod kay Randal sa loob ng sasakyan. Ng makaalis ang mga ito ay saka pinutakte ng tanong sina Isabella at ang katulong. "Are you really okay hija? Wag kang matakot sabihin ang totoo," wika ng Tiya Carol. "Did they hurt you? Just say it and we'll destroy them," wika naman ng Tiyo Asher nila. Umiling naman si Isabella. Hindi na maintindihan ni Isabella ang mga sinasabi nila dahil ang interes niya ay nakatuon sa binatilyong taga kabilang hacienda na nagngangalang Lander.