Tiya Isabel Monologue Script Novels & Stories

Sa aking narinig, muli na namang tumakas ang munting butil ng aking luha mula sa mga mata. "I know how deep and hard your feelings is. This is your time to start Elaris. Mahalin mo ang sarili mo, huwag kang sumuko! " sambit ni Tiya bago ako bigyan ng malumanay na yakap habang hinahagod ang likod ko. Isang boses babae ang nakakaagaw ng pansin namin. Hindi ganun katangkad, maganda ang kurba ng katawan, maganda rin, may pagka-mestisa.

, tila bata na turan ni Tiyo habang pinapagpagan na niya ang kaniyang kasuotan. Marahas akong napasampal sa aking noo dahil sa nararamdaman na inis. "At bakit ka naman sumunod Tiyo? Ang tanda-tanda mo na para sa laro!", iritable kong pahayag sa kaniya. "Wala akong magawa sa buhay kaya sasakyan ko na trip nito!", prente nitong pahayag sa akin habang tila uusok na ang ilong ko sa inis. "Akala ko ba inaantok ka pa?", agad kong singhal sa kaniya. "That's part of the script Vreihya!", prente nitong saad na tila ba hindi lamang ako nagagalit.

Napapakuyom ako sa galit ng aking kamao sa harapan niya. Isabel sighed deeply and said, "Hindi ako aalis dito sa bahay mo, Jacob. Dito na ako titira simula sa araw na 'to. Hindi mo ako puwedeng paalisin na lang nang basta-basta. Wala akong pakialam kung may mahal kang iba dahil mawawala rin 'yan dahil nandito na ako sa buhay mo. Muli akong nagbabalik para sa 'yo. Hindi na ako aalis dito, 'no? Dito na ako titira. Araw-araw na tayong magkasama. Magiging maligaya ka muli sa piling ko. Baka nakakalimutan mo na buntis ako, Jacob. Nabuntis mo ako at kailangan mo akong panagutan, okay? Hindi puwedeng hindi. Pananagutan mo ako, Jacob. Kaya hindi mo na ako puwedeng paalisin dito sa pamamahay mo."

“So was your presence here. But look where we are.” Isabella stood up, fists clenched. “I didn’t think Andres’ new stepsister would be such a bitch.” Everyone froze. Then Celia stood up. Maayos ang pagkakatayo niya — hindi galit, pero matatag. Ang kanyang boses ay malamig, pero malinaw. “Isabella,” sabi niya, “don’t call my daughter names.” Isabella blinked, caught off guard. “Tita, I—”

Tiffany’s POV Hindi ako lumingon. Ayokong marinig pa ang kahit anong lalabas sa bibig niya. Ayokong makita pa ang mukha ng taong buong buhay ko hindi naman pala talaga naging parte ng buhay ko. Isang hakbang. Dalawa. Malapit na ako sa pinto. “Hindi mo ba siya sasabihan?” Boses ni Isabella.

Tita Cleo tried calming me down, pero agad din akong umiwas sa kanya. “Baka naman kasi tama ako, baka totoong mas mahalaga sa inyo ang iisipin nila kaysa sa nararamdaman ko. Kaya nga ayaw ninyong sabihin noon pa lang na ako ang totoong Isabella, ‘di ba? Kaya nga hanggang ngayon ako ang nangaagaw kahit na ako ang totoo, kasi kayo mismo hindi niyo kayang sabihin!” Si Tita Cleo naman ang natigilan at napaluha, at hindi ko alam kung bakit naiyak na lang din ako, saka ko nasapo ang noo ko gamit ang dalawa kong palad.

“Si Maribel, Tiyang. Kasambahay ni Hades.” “May personal maid ka na? Aba!” “Kasambahay ni Hades, Tiyang. Uulitin ko. Kasambahay ni Hades. Hindi personal maid ko.” “Sus! Pa-humble pa.” Umikot eyeball ko kay Tiyang. “Sabihin mo sa asawa mo padalhan din ako ng taga-laba dito sa apartment. Sumasakit na ang likod ko at nasisira ang manicure ko.”

I need to know the truth, para sa ikatatahimik na rin ng isip ko. "Tiana, I need to ask you something." Maya-maya ay naging seryoso ang boses ni Tres kaya nilingon ko siya. "And I want you to be honest with me, okay?" I nodded my head. "About what?" "May kilala ka bang Celestia Cavallaro?"

He is also my Personal Assistant. "Master, Patawad po at biglaan. Ngunit kailangan niyo pong bumalik sa Kwarto niyo. " "Why? " "May nangyari po sa babae. " "What? " Hindi ko alam ko anong droga ang nilagay ni Issabela sa inumin ko. Pero baka may lason iyon. But? I am so affected with this lady? Ano naman kung mamatay siya? She's just my Toy? But still my body is against what I'm thinking. My heart is pounding like I don't understand.

Pero ofcourse, we are strangers to each other. "Thank you. Isasauli ko na lang sa iyo ito bukas" referring to his jacket as I'm going to open his car door. "Diozza!" napatigil ako sa pagbukas ng pinto at lumingon sa kanya. I waited for him to talk. "Never mind," he said at umayos ng pwesto sa kinauupuan. Nalilito tuloy akong nagpaalam ulit sa kanya.I take a bath and ask our maid to wash Bryan's jacket. Balak kong isauli iyon agad