To Scribble In A Margin の小説・ストーリー

hindi ba computer scientist siya? Napatingin siya sa lamesita sa tabi, may mga nakaipit na sketch at drawings sa ilalim ng makakapal na libro. Since when naging ganito kagaling mag-drawing si Margaret? Nang matapos si Margaret, saka lang niya napansin si Kin na nakatayo sa likuran. “Ang cute nung pusa... pwede mo rin ba akong ipagdrawing ng isa?” tanong nito, medyo nag-aalangan.

Waring may mga parteng tinanggal sa kuwaderno, na kung si Sabrina mismo ang gumawa ay hindi niya masabi. Isa-isa niyang binuklat ang bawat pahina at mas nadagdagan ang mga gatla sa kanyang noo nang mapansing hindi na magkakasunod-sunod ang petsa ng bawat sulat ng dalaga. May mga petsang nawawala. Maaaring walang naisulat si Sabrina sa araw na iyon... o sadyang may nag-alis ng mga sinulat nito sa mga petsang nawawala?

Napatingin siya sa kawalan, parang sinisilip sa kanyang isipan ang laman ng bag—isa-isang binibilang sa imahinasyon kung alin nga ba ang nagpapabigat. Nandoon ang A4 notebook niya—makapal at mabigat. Hindi lang basta notebook, kundi parang koleksyon na ng kalahati ng buhay niya. Mga medical notes, lecture scribbles, doodles kapag stressed, pati na rin ang diary entries na isinisingit niya sa pagitan ng mga pahina. Limang sentimetro ang kapal. Isa nga namang “pader” sa bigat.

NAVARRO HOUSE • POV MARGUERITA & MARGAUX “Margaux! Yung lashes! Huwag masyadong mahaba! Hindi tayo dragonfly!” sigaw ni Margarita habang nakatingin sa salamin, hawak ang contour brush na halos mapigtal na ang mukha sa kapal.

Tumango si Shiena, nakatutok pa rin ang kanyang mga mata sa notebook, bahagyang nakakunot ang noo. Nang makita iyon, agad siyang lumapit at nagtanong, “Magulo ba ang sulat ko? May hindi ba ako naisulat nang malinaw?” Ang notes ay para sa sariling paggamit, kaya minsan gumagamit ng shortcuts kapag nagmamadali sa klase. Hindi talaga maintindihan agad ni Shiena ang ilan dito. Matyagang ipinaliwanag ni Troy ang bawat bahagi habang maingat na minamarkahan ni Shiena ang bawat punto.

Lahat sabay-sabay na sumiklab sa loob ko. “Put—” Hindi ko na naituloy ang pagmumura ko kasabay ang paglamukos sana sa papel dahil pinigilan ako ni Sugar. “Huwag!” sigaw ni Margaux sabay agaw ng papel mula sa kamay ko. “Baka kailanganin natin ‘yan in the future.” Napahinto ako. Nakuha ko ang punto niya. Hindi ito basta sulat lang, evidensya ito.

Parang napakanatural lang na ganoon sila magkalapit. She shook her head to refocus herself. One sigh and she went back to scribbling on that notebook he left for her. Sabi ni Jace mahilig daw sya mag-scribbles. Ang nangyari, sa gulo yata ng isip niya, nagkapunit-punit ang iniwan nitong papel, yung iba nasa sahig, yung iba naman nakalamukos sa desk. Sa dulo ng lamesa naman ay mayroon ding mataas na baso ng juice, platitong may sandwich, at sticky note.

bulong ni Margou sabay lapag ng papel sa coffee table. Tumango na lang rin si Shan tsaka nilapitan ang bandang coffee table upang doon pumirma. Huling papel na ang pipirmahan niya at akma na sanang ipipirma roon ang pekeng pirma nang matigilan dahil sa nakita.

Minsan buo ang panaginip niya, minsan putol-putol, minsan hindi niya na ito maalala pagkagising. Sa mga panaginip naman na naaalala niya, sinusulat niya agad ang mga iyon sa kanyang diary. Gulo-gulo ang mga nakasulat sa kanyang notebook. Putol-putol at hindi malinaw. Dahilan ni Padre Mauricio ay mas mabuti nang magulo kaysa blangko. Kailangan niyang magsulat nang mabilis at baka ito ay makalimutan pa.

Parang may parte sa kanya na nagsasabing huwag na lang. Pero hindi siya huminto. Huminto siya sa harap ng mesa. And she sighed as she saw the note attached to that paper bag. Maayos ang sulat. Babaeng babae pa ang sulat nito na para bang pati sa pagsusulat ay subra ang pag-iingat. Malinis ang pagkakakurba ng bawat letra. May maliit pang doodle na puso sa gilid...hindi sobrang laki, pero sapat para mapansin.