To Scribble In A Margin Mga Nobela at Kwento

Maputla na rin siya at may malamig na ang katawan na tila mahigit ilang oras na ito magmula ng bawian ng buhay. At ang isa pang nakakagulat ay ang naka sulat sa gilid niya gamit ang dugo. Miss oblivious. Habang ang daliri na pinangsulat niya ay nakadikit pa rin sa ibabang dulo ng ‘s' marahil ay dito na siya nawalan ng buhay.

“Oh my—“ Naitikop ko agad ang bibig at kinuha ‘yon. “That’s my notes from a few years ago—“ I stopped when I smudged the writing and it was smudge that means it’s bago pa. Bagong sulat.

Nakangusong sabi ko. I scribbled my plans on my diary and hid it again in my drawer. I used codes on writing, so no one will understand my diary. It's better to be vigilant than to be sorry.

Kinuha niya ang drawing para titigan nang malapitan. Pero habang ini-imagine niya ang sariling suot ang gown na iyon, napadako ang tingin niya sa lower right corner ng papel. May pirmang nakasulat doon. Dahan-dahang nawala ang ngiti sa mga labi niya. Ang pangalang nakasulat ay Kasumi. Biglang nawala ang kilig na nararamdaman ni Margareth nang makita niya ang pangalan sa sketch.

Tahimik ang paligid, pero sa pagitan nilang dalawa, may ingay na hindi masabi. --- Pagdating sa bahay, kalmado ang gabi. Si Mark ay nasa gilid ng sala, nakatungo sa assignment habang pinapaikot ang mechanical pencil. Si Marga naman ay nakaupo sa dining table, naka-headphones, sabay-sabay na nire-review ang slides at nagte-TikTok break.

"I don't take notes, Seanne. Bahala ka kung paano ka mag-aaral para sa quiz." Napanganga ako dahil sa sinabi niya. Hinigit ko ang notebook niya na kanina pa niya sinusulatan. And to my surprise, puro scribble lang ang laman no'n at walang bakas ng lecture kanina. Miski ang ibang pahina ay puro drawings at kung ano-anong mga salita. "D-mn," bulong ko.

Ipinatong niya ang singsing sa tabi ng Black Card. Kumuha siya ng isang pirasong papel at bolpen. Nagsulat siya ng ilang maiikling salita. Bawat letra ay parang patalim na isinusaksak niya sa sarili niyang dibdib. Nang matapos, ipinatong niya ang papel sa ibabaw ng singsing. Wala na siyang lilingunin pabalik.

“You know I don’t mix business with distractions.” “Please,” sabay taas ni Marga ng kilay. “You are the distraction, Kikay.” Umupo si Margarita sa sofa at inabot sa kanya ang isang eleganteng black matte invitation card. May golden calligraphy na letter E, halos kumikislap sa ilalim ng ilaw. May manipis na pulang lining sa gilid. Mas mukha itong metal kaysa papel—parang high-end credit card na pinasusyal. Pinadausdos niya ito sa may lamesa ni Kikay.

Was it Fred? Akma akong tatayo para sugurin siya nang maisipan ko na kalmahin muna ang sarili. I’m already exhausted in the past few days, and acting without thinking will only make things worse. Muli kong pinagmasdan ang notebook. Doon ko napansin na tila may pinunit sa dalawang unang pahina. Kumuha ako ng charcoal pencil mula sa art room at pinuno ng itim na kulay ang kabuuan ng papel. When I’m done, I can see the words written from the ripped pages.

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.