Tragic In Tagalog Novels & Stories

Tiim-bagang itong ngumisi at umiling-iling. "You're only sorry because you don't like what you're feeling right now, Angenette. But guess what, kahit gaano karami ka pang beses humingi ng tawad, hinding-hindi gagaan 'yang pakiramdam mo. You'll always feel guilty of what happened to Hope. Habang buhay kang hindi patatahimikin ng iyong konsensya dahil maraming buhay ang nasira mo just because of your greed."

"Where's Mom, Dad? Tita Anya? Where did they go? Is my Mom fine? Is she-" "I-I'm sorry, we tried... we tried to save your Mom," he suddenly cry. "What do you mean? D-dad please... where's my Mom? I need to see her, Dad!" niyugyog ko ang kanyang balikat pero patuloy lang siya sa pagluha. "Hija, you're Mom..." "W-what?! Anong nangyari?!" "You're... Mom is dead, hija." My time stops for a minute, the tears keep flowing like a river. It can't stop.

mahabang kwento ng asawa sa kan'ya. "What did the doctor say?" usisa n'ya rito. "Due to a traumatic experience! Late na nag react ang kan'yang katawan kaya ngayon lang s'ya nagkaganito. The doctor says na nilabanan n'ya ang ganitong pakiramdam kaya noong nasa Pilipinas pa tayo ay nakakapagsalita pa s'ya at nakakausap natin," malungkot na paliwanag ni JM sa kan'ya. Nagpakawala s'ya ng hangin at mahigpit na hinawakan ang palad ng asawa.

Maya- maya pa ay may isang matandang lalaki ang sumagot. “Tatlong taon na ang nakalipas mula ng nagmartsa sa disyertong inyong tinahak ang malaking pulutong ng mga mababangis na mandirigma patungo sa bayang ito. Sila ay malalakas at makapangyarihan. Noong mga panahong iyon, hindi ganito kamiserable ang buhay namin sa bayang ito. May kapayapaan at katahimikan kami. Hindi man kami makapangyarihan, ngunit mayroon kaming kaayusan. Kuntento kami sa kung anong biyaya ang ipinagkaloob sa amin ng aming diyos. Ngunit ang lahat ng iyon ay nawala sa isang iglap ng dahil sa mga kawal na iyon at ang kanilang hari. Hindi nila pinatawad maski isang sanggol o matandang hindi na kayang lumaban pa. Wala ka ba

Really hurts but the pain in my heart is the most painful. "T-tristan..." Mahinang saad ko sa kaniyang pangalan kasabay ng nga luhang naghabulan na kumawala sa aking mga mata, hindi ko na kaya ang sakit na mas nakakapag-pahina sa akin nagdidilim na ang paningin ko, pilitin ko mang imulat, kusa na itong sumara. *__________Everthing went black_________*

dagdag ko. “Please, I'm begging. Kung pwede ba umalis na lang kayo? Umalis na kayo, p-please..” pagsusumamo ko. Hindi ko alam kung ano pang mangyayari kapag tumagal pa sila dito. Marahas ko muling pinunasan ang luha ko bago tinalikuran siya.

kunot-noong tanong ni Yaya Cora at saka ko naisip na hirap nga pala siya sa English sabi niya. Napatingin ako kay Trace kasi hindi ko rin alam ang Tagalog translation ng rare. “Bihira lang, iilan lang, kaunti lang…” Trace supplied me the Tagalog translations for the word and I just nodded habang nakatitig din siya sa mga mata ko. With Trace’s stare ay hindi ko na gustong mag-isip ng meaning. Ayokong isipin na adoration ang nakikita ko roon.

Sinong Goyo? "Huwag mong pakialaman ang mga emosyon ko sa katawan, gago! At huwag mo nang pakikialaman ang nananahimik na hanapbuhay ng mga kamag-anak ko sa Isla. Maging ang nananahimik na bahay na ito ay ipapagiba mo. Dahil ano? Bakit? Kung may nasabi o nagawa man akong ikinababa ng bilib mo sa sarili mo, puwes ako mismo ang parusahan mo. Ako lang at huwag mo nang idamay ang mga taong ititira para sa akin ng mundo oras na maagaw mo sa akin ang mga anak ko. Masama kang tao! Napakasama mo." Nahughog ang kanina lang ay matapang niyang boses. Sandali pa ay hindi niya namalayang napasinghot siya. She won't cry! Nuncang iiyakan niya ang lalaking ito.

"Sige." Umupo ako sa silya. Hays. Sayang ang pagkain ko. Nagpapasalamat nga ako dahil dito ako sinugod ng babaeng iyon, bihira lang kasi magpuntahan ang mga guro dito. Kapag may nakakita sa amin, malamang sa malamang, detention slip ang abot ko. Humina na rin ang tibok ng aking puso, kaya siguro ito mabilis dala ng hingal sa pakikipag-away. E, paano ang pagkakailang ko? God, Thrizel, kumbinsihin mo ang sarili mo. "Thrizel." Papalapit na si kuya sa kinaroroonan ko. May dala siyang bulak, bond aid at—what? Alcohol?

paghingi n'ya ng tawad sa dalaga. Tipid itong ngumiti habang hilam sa luha ang mga mata na nakatingala sa kan'ya. "I-I'ts ok, Red! I understand! Naintindihan ko ang lahat at patawarin mo ako, dahil sa akin ay nalagay sa panganib ang buhay mo. Nang dahil sa akin ay hindi ka nakasama sa mga kasama mo at naiwan sa lugar na iyon. Muntik ka pang napahamak ng dahil sa akin," naiiyak na paghingi nito ng paumanhin. Hinaplos n'ya ang pisngi nito at gamit ang kan'yang mga daliri ay pinahid n'ya ang mga luha na sunod-sunod na nagbagsakan.