Trauma In Tagalog Novels & Stories

Medyo huminto na ang away nila, parehas silang malayo sa isa't-isa at hindi nagpapansinan. Mas mabuti na rin 'to kesa nakikita ko sila sa mismong harap ko na nag-aaway at nagbabatuhan ng kung ano-ano. Minsan pa naman ay nanginginig ang katawan ko sa tuwing nag-aaway sila, siguro sa trauma dahil simula bata nakikita ko na silang nag-aaway. "Sige, mag-ing" parehas kaming nagulat ni mama ng isang malakas na ingay ang nang galing sa kusina. Agad akong pumunta doon at sumalubong sa'kin si Papa na galit.

Sobra ba siyang nasaktan noon? I kissed it, like I was making the pain go away. Nababaliw na siguro ako, pakiramdam ko ay hindi na ako ito. "Fuck, I said fucking stop it!" Hindi ako nagulat sa kaniyang sigaw, nagulat ako sa aking sarili. I was just staring at him. Inihiga niya ako at umupo siya ng kama. He palmed his face and looked at me. Naglalabasan na ang ugat sa kaniyang leeg.

Sana hindi na lang siya nito ipinagtanggol noon, hindi sana siya umasa ulit. Isa lang ang natutunan niya mula nang mahalin niya si Rafael . . . When something hurts you once, it’s hard enough to take. But if the same thing happens again and you get hurt a second time, all that pain doesn’t just stay the same . . . it actually doubles over. It hits you harder than before, and everything feels worse than it did the first time around. Isang katok ang nagpabalik sa kaniyang katinuan. Mabilis na tinuyo niya ang mga mata para itago ang sakit na nadarama.

Wala siyang mapagsabihan ng nararamdaman tiniis at nilabanan ni Trisha ang lahat ng takot at trauma magisa. Dahil sa madalas na takot na baka pinaghahanap na siya ng pulis o baka pinaghahanap ng kamag anak nung lalaking nasaksak niya ay palaging balisa si Trisha kaya palagi ring nakaka basag ng pinggan o kaya ay nakakatapon ng tubig.Ang takot at panginginig ng gabign iyon ay hindi pa rin nawawala sa kanya lalo na kapag nakakakita ng mga lalaki ng malalali at matatangkad. para siyang nangkaroon ng trauma at marahil ang guilt at takot ang unti unting tumutupok sa kapayapaan ng isip niya.

tumango si Andrei. "so meaning may trauma ang pasyente sa kanyang nakaraan na siyang dahilan kung bakita wala siyang maalala! na siyang nabura dahil sa mahabang pagkatulog nito bago nakarecover o dahil sa gamot para walang maalala " "kung ganon ang ina lang ni Sabrina ang makakasagot sa nakaraan nito " sumang ayon ang lahat .

Napapaamo siya ng hindi niya namamalayan? Lihim kong pinakikinggan ang mga impormasyong ibinabahagi ng doktor ngayon. "A traumatic event is an incident that causes, physical, emotional, spiritual, or psychological harm. The person experiencing the distressing event may feel threatened, anxious, or frightened as a result. In some cases, they may not know how to respond or may be in denial about the effect such an event has had.." Tahimik kaming nakatunghay sa lahat ng mga sinasabi ng doktor. Mabigat nga itong kinakaharap ni Drake.

“Sa tingin mo ba kaya kong matulog pagkatapos ng nangyari kanina? Nawalan ka ng malay at ako ang nakasalo sa’yo. You don’t know how nervous I was. Hanggang ngayon, may takot pa rin akong nararamdaman dito sa puso ko. Wala akong pakialam kung sabihin mong nag-o over react ako pero iyon ang nararamdaman ko.” He shushed me. Hinawakan niya ang isa sa mga kamay ko at dinala iyon sa kaniyang labi para halikan. “You’re not over reacting. It’s normal to get worried. I’m sorry, pinag-alala kita.” I bit my lower lip and faced him. "Bakit nangyari iyon sa’yo? Nag-brownout lang, bigla kang nawalan ng malay.” Yumuko siya. “Trauma. The night my Mom died, it was too dark and I can’t see anything.”

Para siyang tuta ngayon dahil sa kumikinang at namimilog niya mga mata. “It's a trauma attack or response.” mahinahon kong paliwanag. “Hindi na bago sa akin ang mawalan ng malay sa tuwing nasa madilim akong lugar. Hindi ako makakahinga at kahit pilitin ko ang sarili ko, mas lalo lang sisikip ang d****b. ko.” “Where did it start, did you have a past incident or something?” Tumango ako sa tanong niya habang nakagat ko ang ibabang labi ko sa pagpipigil ng emosyon nang bumalik ang mga ala ala ng gabing iyon.

Minsan nga hindi ko namamalayan na umiiyak nalang pala ako. Ang trauma at sakit na naranasan ko noon ay hindi pa rin naghilom. May mga panahon na bigla nalang itong bumabalik sa alaala ko at kapag ganun pakiramdam ko para akong nababaliw. Mabuti na nga lang at nakilala ko si Mariposa at Milagring. Hindi nila ako iniwan, hindi nila ako sinukuan. Kaya ngayon natatakot ako, natatakot ako na baka ito na yung araw na kinatatakutan ko.

Dahil sa mga problema na kinakaharap namin kaya heto ang epekto nito. "What the heck was that Aya? Gaga ka talaga ano," aniya na nanlalaki ang mata. "Girl naman kasi alam mong may trauma na ako sa bahay na ito kaya pwede ba kung gigising ka din lang ayos ayusin mo naman," ani ko dito. "Grabe namang trauma yan at ganyan kabilis ang atake mo," ani ko dito. "Siyempre naman, alam mong may nag espiya sa atin dito kaya kaylangan nating mag ingat," pahayag ko.