Trauma In Tagalog Novels & Stories

Hindi naging madali. "Zhane, I'm really so sorry, I was too late!" I whispered in the air, feeling the pain in my chest, hope my message reaches her. "Patawad, aking mahal!" gustong-gusto kong umiyak, pero wala na ata akong luhang maiiyak dahil iniyak na lahat ng puso ko. Iniyak niya na lahat ng sakit, ng lungkot, ng pagsisisi at katangahan ko. I am a coward! Years later...

Nagmamaka-awang ani ko. I can't stop crying... Kinakabahan ako sa kung anong pwedeng mangyare. Ang lakas ng tibok ng puso ko, I can't help but to feel nervous! Hinawakan ni Rio ang mga braso kong naka-pulupot sa bewang niya. Inalis niya 'yon at hinarap ako. "I'll be back safe and sound, baby, Go to your room, mag iiwan ako ng mga tauhan dito."

Sumilip pa ito kay Emma at nagbilin na ikinatirik lang ng mga mata ng huli. Nanahimik na lang siya tutal mage-enjoy din naman siya sa bakasyon na ito. Kailangan niya rin siguro itong bakasyon na to para na rin maihanda niya ang sarili sa pagharap sa anak ni Xyrius. THEIR vacation was just a disaster. She didn't enjoy it! Because as soon as they landed in Siargao, men abducted them. Muntik na niyang masakal si Emma dahil dinamay siya nito sa kagagahan nito.

Hindi kasi magulo. Doon nagtatalo pa ang isip niya. Kung ipakikilala niya ang mga anak kay Craig. Sigurado siyang mabubulabog ang tahimik na mundo ng mga ito. "Nga pala, si Craig..." "He's suffering from trauma causing him to faint. May mga triggers na na nagko-cause sa kanya kaya ganoon..." "Is...the trigger... could be me?" hindi niya napigilang tanong. Bakit ngayon nangyari iyon na naroon siya.

Bakas ang trauma sa mukha ng mga bata. "Kung naaalala niyo ang sinabi nilang nawawala ako sa katinuan, yun yung panahon na inilayo nila sa akin ang mga bata. That time I'm still traumatized sa nangyaring aksidente sa amin ni Mommy kaya nawawala ako sa sarili ko. Pumayag akong ilayo muna sa akin ang mga bata dahil natatakot din akong baka masaktan ko sila pero yung agreement na pinapirmahan sa akin, hindi ko alam ang tungkol sa bagay na yun. Sa tingin ko ay wala pa ako sa sarili ko nang papirmahin ako ni Tita Natalia." Sagot niya.

dugtong niya, “para tapusin.” Para sa katahimikan. Para sa closure. Para sa katahimikan ng isip. Tumango si Matteo. “Alam ko,” sabi niya. Tumingin siya sa akin. Diretso. “Ysa,” mahina niyang sabi, “sorry.” Isang salita. Simple. Pero mabigat. “Sorry sa trauma.” “Sorry sa takot.” “Sorry sa sakit.” “Sorry sa buhay na muntik kong sirain.”

Tangina, ang plastic ko pala talaga. Pero hindi na ngayon. Hindi na ako nagpakaplastic pa. Hind ko na kaya. Sabi ko sa sarili ko, hindi ako iiyak. Pero ang hirap pala. Napakahirap magtago ng emosyon lalo na't masakit na. Sobrang sakit na. I was about to walk out to save myself from embarassment when someone covered my eyes. "You don't deserve to cry because of a man like him, hush Dri," bulong niya na mas lalo kong ikinaiyak.

Internal hemorrhage? Kinapa ko ang kan’yang mga ribs at baka nagkaroon ng fracture sa loob pero walang fracture. Tinagilid ko siya para tignan ang kan’yang likod pero wala rin itong injury. “Saan? Saan ba?” Nanlalabo na ang aking paningin dahil sa puno na ng luha ang aking mga mata. “Hindi ako p’wedeng tumigil hangga’t hindi ko nakikita. Hindi ka p’wedeng mamatay, Jaycee, hindi!”

Hindi kailangang marinig ng bata ang sasabihin ni Doc Lara. “Ang naranasan ni Jairee ay tinatawag na trauma trigger. Kahit wala na siya sa panganib, ang utak niya ay bumalik sa takot na naranasan niya noon. Sa bata, isang playground lang ang tingin natin, pero sa kaniya, ‘yun ang lugar kung saan muntik siyang mawala, kaya bumalik ang takot.” Umpisa niya at salitan kaming tiningnan ni Austin.

Hanggang atraksyon na lang, kaya never na siyang magpapahalik dito kahit na kailan! “Kumikirot ba?” anang tinig sa kaniyang tabi na nagpamulat sa kaniya. Nakalimutan niyang naroon pa nga pala si Doctor Aquino. “A bit. Pero kaya ko pa namang i-tolerate,” aniya. “Alam mo bang isang buong araw kang nawalan ng malay?” Napanganga siya sa narinig. “Yes. And that maybe because you still have a trauma. Na-trigger sigurong muli nang nangyaring ito sa iyo ang alaala ng iyong nakaraan. Something you can’t avoid,” paliwanag nito.