Novelas y relatos de Traumatized Quotes

sambit nito sa akin, saka mainam na pinagmamasdan ang mga nagliliparang paruparo sa himpapawid. “You just need to hurdle to make it through the end. Life is just like a wheel, sometimes youʼre in the top, but sometimes, youʼre in the bottom,” pagpapaliwanag ko. “Unfortunately, I donʼt typically believe on that quote. All my life, I didnʼt felt that I had been in the top. For me, I can definitely define that life is survival. You have to do something to survive in this complicated world. Even you have to do something bad that can harm a personʼs feeling,” pangangatuwiran nito sa akin, saka bumuga ng hangin. “I wish I didnʼt exist on this world. Even if I exist, I wish I have died back then. I

“Sa tingin mo ba kaya kong matulog pagkatapos ng nangyari kanina? Nawalan ka ng malay at ako ang nakasalo sa’yo. You don’t know how nervous I was. Hanggang ngayon, may takot pa rin akong nararamdaman dito sa puso ko. Wala akong pakialam kung sabihin mong nag-o over react ako pero iyon ang nararamdaman ko.” He shushed me. Hinawakan niya ang isa sa mga kamay ko at dinala iyon sa kaniyang labi para halikan. “You’re not over reacting. It’s normal to get worried. I’m sorry, pinag-alala kita.” I bit my lower lip and faced him. "Bakit nangyari iyon sa’yo? Nag-brownout lang, bigla kang nawalan ng malay.” Yumuko siya. “Trauma. The night my Mom died, it was too dark and I can’t see anything.”

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Bahagya pa akong nagulat nang hawakan niya ang kamay ko. "Life must have been tough for you," her gaze was so soft that it gaves me so much comfort. Comfort that I didn't know I've been longing for. "But I want you to know that I'm so proud of you for not giving up in your lowest. Thank you for being brave, Ciara. You may not know this but you did it. You made it. You fought well and you did a great job fighting for your life through your hardest times. You're a brave warrior, Ciara, because you're still here, fighting for everything. And I'm so thankful for that. Please, keep going, I know you're almost at the end and something's great are waiting for you. So please, survive from this cruel

“Damn it… you’re traumatized. I’m sorry…” Natawa ako sa sinabi ni Terrence. Hinampas ko pa ang matigas niyang dibdib. “Tanggap ko naman na, may times lang naman na napapanaginipan ko yung ginawa sakin non. Parang yun yung tumatak na mapait kong nakaraan lalo na sa mura kong edad.”

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

Humiling ako bilang sagot. " m-mom please turn on the light! Ayaw ko sa madilim". Natarantang sabi ko at hinawakan ang kamay ni mom. Takot ako sa dilim. Ayaw ko sa madilim. "D-doc w-what happen to my daughter". Nanghihinang sabi ni dad sa doctor. " Iha! Calm down! Look at me! First the light is On, Second Your traumatic ". Saad nito! Gusto ko syang suntukin dahil sa sinabi nya.

Ayokong ma-late. “Kiara,” tawag ni Kara. Huminto ako pero hindi lumingon. “I’m really sorry,” umiiyak niyang sabi. “Sana hindi pa huli ang lahat. Nadala lang ako sa inggit. Galit ako sa mundo. Galit ako sa sarili ko. At sa ‘yo ko lahat ibinuhos.” Huminga ako nang malalim bago ako humarap sa kaniya. “I forgive you, Kara,” malinaw kong sabi. “Pero hindi ko basta-bastang makakalimutan ang ginawa mo. Ang ginawa ninyo ni Jack sa akin. Trauma ang iniwan n’yo sa buhay ko.”

” inis kong sabi dito, sabay lapit at tingin pa sa kawali. "‘yan na yata ang pinaka-traumatized na adobo na nakita ko.” Naiiling kong komento. Ngumisi pa rin si Atlas, halatang proud kahit paano. “Relax, Anastasia. Kaya pa ‘to. Titimplahan ko lang ng konti—” “Tumabi ka nga,” malamig na utos ko dito, sabay matalim siyang tinitigan. Napaatras ito, bahagyang nagtaas ng kilay, halatang gusto pang magbiro pero pinili na lang manahimik.

Iniisip na baka duda pa rin ito sa totoong naganap sa kanila ni Zylah. “I’m not saying anything negative, Austin…” Napangiti ng malungkot si Belinda. “Naisip ko lang na minsan kasi being harsh is the only way para matapos agad ang trauma ng isang tao. Like the possibility na mapipilitan na lang siyang tanggapin ang lahat dahil tapos na at hindi na maibabalik pa. And then… all she can do is to move on.”