Traumatizing Quotes Novels & Stories

Ayuko namang saka lang ikakasal kapag lumubo na ang tiyan ko. Sana lang wala ng problema pa at sana bumalik na ang alala ko. ______________ a/n: hi guys! Please take time to read my reminder: Huwag sana kayong masyadong magalit kay Celistine, kasi she was suffering too and just a victim of the cruelty of the world. I want you to be aware that there are people who's suffering what she's suffering right now because of trauma and afraid of being alone. So please don't hate her too much!

At sa isang taong tulad ni Amber—na matagal nang binabagabag ng takot, pagkabigo, at trauma—maaring ang resulta… ay tuluyang pagkawasak. Yakap ni Amber ang sarili sa kama, iniisip ang masasayang alaala. “Don’t think too much, Amber. Mga masasayang bagay lang. Si Van… Oo si Van, si Asha… Si Tita Eliza… Sila lang…Dapat masaya lang…”

Nakagat ko ang ibabang labi dahil humahangos na ako sa galit sa sarili. "Crizel, hindi! Kundi yung binigay kong trauma sa tao, 'yon yung hindi ko makakaya! Yung mahirapan yung isang tao dahil sa akin, yung sisihin ng tao yung sarili niya dahil sa akin!" Humikbi ako nang maalala ko ang hitsura ni Laze ng mga pahanon na 'yon.

Noong una, ayaw ko pang sabihin eh, ngunit, habang tumatagal, parang nagiging totoo ang mga negatibong agam-agam sa isip ko. Mahal pa ba ako ng Panginoon? Pinagsisisihan ko naman ang nagawa kong kasalanan. "Hindi. Huwag mong isipin iyan. Alam mo anak, ang dami ko nang nakausap at nakilalang tao na katulad mo ang sitwasyon. Most of them have been touched by suffering or tragedy of some kind. Death, trauma, you name it, it's been too close for comfort. But those are expected in life..."

"Lord, please heal me from all the trauma i don't deserve. I am so tired dealing the things i wasn't the one who created, traumatized to the People who took me for granted while my heart is genuine and my intensions are Pure." Dalangin ni Lucy Pearl sa poong may kapal.

"Masakit na iyong ipagtabuyan niya ako noon, pero wala ng mas masakit pa sa sinabi niyang lust lang lahat ng nangyari sa amin noon. Hanggang ngayon, paulit-ulit ko pa ring naririnig sa utak ko ang salitang iyon, Ate. Na kahit ilang beses niyang bawiin ang sinabi niyang iyon, hindi na iyon mabubura sa isip ko, hindi na magbabago ang naging epekto niyon sa akin, Ate." Ito naman ang natahimik. "That was traumatizing." Pag-amin niya rito. Dahil iyon ang totoo niyang nararamdaman. Ang salitang iyon ay nag-iwan ng malaki at malalim na sugat sa puso niya. At hindi niya alam kung paano at kailan mawawala.

, hindi na ako naimik. "How about you?", mahinang hinapas nitonang tubig sa direksyon ko. "Kung iisipin ay pareho tayong ulila. Kung di mo rin mamasamain. Anong nangyari sa mga magulang mo?" " Iyong totoo?-- Wala akong maalala" "Memories can be cruel, they're our traumas best friends" Umalis ako sa kinauupuan namin at nagpunta sa tubig. Ramdam kong sumunod ito sa akin.

Ngayon ay hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha sa pisngi ko. Hinuli niya ang kamay ko at marahang hinalikan. Napangiti ako habang ginagawa niya iyon. My heart melts. I really love this man! "Is it okay with you?" he asked. "Yes..." sabi ko sabay tango. This trauma is valid. Even if other people have experienced worse. Even if someone else who went through the same experience doesn't feel debilitated by it. Even if it could have been avoided. Even if it happened a long time ago. Even if no one knows.

Looking back at my happiest memories feels like running fingers over old scars—some smooth and faded, others still raw. I once believed memories were like stars: distant, beautiful, untouchable. But I was wrong. Memories are bullets. Some just whistle past, leaving only echoes of fear. Others pierce clean through you, leaving you bleeding in silence. “Condolence, Anastasia.” “Anastasia, I’m so sorry for your loss.” “I’m sorry, truly.”

Napapaamo siya ng hindi niya namamalayan? Lihim kong pinakikinggan ang mga impormasyong ibinabahagi ng doktor ngayon. "A traumatic event is an incident that causes, physical, emotional, spiritual, or psychological harm. The person experiencing the distressing event may feel threatened, anxious, or frightened as a result. In some cases, they may not know how to respond or may be in denial about the effect such an event has had.." Tahimik kaming nakatunghay sa lahat ng mga sinasabi ng doktor. Mabigat nga itong kinakaharap ni Drake.